Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Η ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ





        

           

               Η ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
          


           Καλωσήρθες μαύρη πεταλούδα
           απ' τα μαβιά νερά
           που τα βρήκες τα κλειδιά
           κι άνοιξες την κλειδωνιά ;

         -'Ημουν μες στη γη βαθιά
           με τη νύχτα στα φτερά
           κι άκουγα του φεγγαριού τα γέλια
           και τα μαύρα τους βαγγέλια

           που με σκίζαν σα φραγγέλια.
          'Oμως μια νεράιδα απ' τα παλιά
           μια γαλάζια Παναγιά
           δε μου'δωσε κλειδιά
           μον' έσπασε τά σίδερα
           και βάζει φωτιά στο σήμερα










CREDO ( ως είθισται να λέμε λατινιστί ) - του Νίκου Καρούζου



                                         


                      CREDO  ( ως είθισται να λέμε λατινιστί )
            

 Πιστεύω εις ένα Ποιητή εκτός ουρανού φυγάς θεόθεν και αλήτης,
 Εμπεδοκλής και επί γης εξόριστος πάνω στη γη.

 Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.

 Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.

 Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.

 Ο Ποιητής έχει τίποτα βλέπε τους αναχωρήσαντες.

 Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ’ αρέσει. γελοιοποιεί την ύπαρξη' 
 ας ανάψω απ’ τη μάνα μου.

 Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

 Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα,
 σε φως,βουνά,χωράφια και θάλασσα.Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.

 Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού'
 τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχος του.

 Στον αφρό δεν έχει διάρκεια' στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.

 Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος. 

 Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει : μεγάλη κατανάλωση παρουσίας – γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!

 Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.

 Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.

 Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.

 Ανέσπερος από ηλικία.

 Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει : να συμπέσουν οι αγνότητες.                                       
 Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.

 Σε ανώτερη απελπισία.

 Σε φαεινότερη πεμπτουσία.

 Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.

 Συγχωρώντας τους πάντες.
                                                                                 

                                                                           Νίκος  Καρούζος


                              





Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΝ' ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

                                








       
                   ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΝ' ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
                                            
                                                        στην κόρη μου


                     Χελιδόνι , χελιδόνι
                  απ' αγάπη ποιος με σώνει
                  αφού έπεσα απ' τον ουρανό
                  μες στον μαύρο τον καιρό.

                  Τα κλειδιά τα πήραν άλλοι
                  πιο τρανοί και πιο μεγάλοι
                  ήπιαν τ' αθάνατο νερό
                  και μ' αφήσαν ορφανό.

                  Μα στη γη ειν' οι αγγέλοι
                  τρων καρπούς και πίνουν μέλι
                  και φτιάξανε με τα πουλιά
                  μια φωλιά για τα παιδιά.

                  Κι αν περάσαν χρόνια μήνες
                  μακριά απ' τους κηφήνες
                  τίποτα δε θέλουν πια
                  κι ας καούν μες στη φωτιά.


                 
                                                     
                                          
                   







ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ



                            

                     ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
            

          Νύχτα των κρίνων, των στεναγμών
          νύχτα που σείονται  τα φύλλα των ψυχών
          νύχτα που κόπηκε στα δυο
          στ' ασημένιο τάσι που κρατώ.

         'Εχει τα δάκρυα του Χριστού

          έχει το φως τ'  ουρανού
          τ'άστρα και τη βροχή
          τη μοναξιά μου την πικρή.

          Νύχτα της θλίψης και της οργής

          της μαύρης Σιδερένιας Φυλακής
          νύχτα που κόπηκες στα δυο
          στο ασημένιο τάσι που κρατώ.







Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ







                               
       ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΝΟ
                ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ



                  Το βουνίσιο το φεγγάρι
               σα φλουρί , σαν κεχριμπάρι
               κάνει στο λαιμό σου τρίλιες
                 και ξυπνούν ανατριχίλες.

               Παίζει μες στα δυο σου χέρια
                που με κόβουν σα μαχαίρια
              και στα δυο σου μαύρα μάτια
                που καλπάζουν σαν τ' άτια.

                    Κι έτσι όπως γαλανίζει
                    το βραδάκι και φωτίζει
                 γκρέμισα θεούς και κάστρα
                 να κορφολογούμε τ' άστρα










Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΑΔΕΡΦΟ






  
            ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΑΔΕΡΦΟ



             Μαύρα πουλιά φανήκανε
             από βαθιά σκοτάδια
             και πείραζαν τον ουρανό
             τον κήπο της αγάπης
             πείραζαν τις αγάπες μου
             κι όλες τις αδερφές μου
             και γω να γράφω στο νερό
             που ψήλωνε γαλάζιο.
    
             Μα ένα πουλί πικρό πουλί
             με κοίταζε και κράταγε καθρέφτη
             κι οι μαύρες μου λέξεις
             έτρεμαν από το κρύο φως του.

             Φύγαν τ' αστέρια μονομιάς
             κι έμεινα να κλαίω
             με σταυρωμένα χέρια

             μα ήρθε τ' άστρο της παρηγοριάς
             που βγήκε απ' το ποτάμι
             άστρο γλυκό σαν το φιλί
             και σαν το πρώτο χάδι
             ήρθε κοντά μ' αγκάλιασε
             σα νάταν αδερφός
             και σαν παλιός μου φίλος
             κι ο κήπος επλημμύρισε
                 με  μυριάδες άστρα.


        







ΜΑΥΡΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ






                                        

        ΜΑΥΡΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ


 
             
    Ο χρόνος φεύγει σαν αστραπή 
                 γυρίζει μες στον ήλιο
                 έχει τη γαλανή του φορεσιά
                 μα ειν καβάλα σε μαύρο άτι.
   
                 Κόβει τις ρίζες απ' τους ανθούς
                 τους γέρους απ' το τραγούδι
                 τους έρωτες απ' τις κοπελιές
                 κι απ' τη ζωή τους νέους.

                 Τι να τα κάνω τα χρυσά
                 και τα διαμαντικά σας
                 αφού κλειστά ειν τα μάτια σας
                 κι οι ψυχές που θάψατε
                 στις τράπεζές σας μαύρες
                 
         Γι' αυτό φόρεσα δαχτυλίδι τα πουλιά
                     και φεύγουμε αντάμα.









Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ




                                                                  
                                                      ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ


                                    'Ομορφα πούναι τα παιδιά
                                       όμορφα σα λουλούδια
                                     μα είναι μαύροι οι καιροί
                                      και σάπια τα τραγούδια.

                                  Γι' αυτό καρφώσαν τ' όνειρα
                                    στον ψεύτη τον καθρέφτη
                                    φόρεσαν ρούχα λησμονιάς
                                    κι έφυγαν σαν τον κλέφτη.




                                              
                                       

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΓΚΟΥΛΟΣ



                                              

         
            Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΓΚΟΥΛΟΣ


               Ως εδώ έφθασε η ζωή σου
               ως εδώ κι ο θάνατός σου
               μα αν πλησιάσεις τ' ανώφλι
               με κλαδί βασιλικού
               και μ' ένα ματσάκι δυόσμου
               οι σκιές που θε να'ρθουν
               στο συναπάντημά σου
               τραγούδια θα σου πουν της μνήμης
               τραγούδια της φωτιάς.
               Kι αν σφάξεις το κόκκορα του χρόνου
               μπορείς ακόμα να θυμηθείς
               τι είχες και τι έχασες
               τι δε θα επιστρέψει
               και θα ξεχάσεις
               αυτά που τώρα δε ξεχνάς
               που δε θα λησμονούσες
               όλες τις πόρτες τις κλειστές
               κι άλλες που δεν ανοίξαν
               κι αφού ανηφορίσεις
               τα σκαλοπάτια του κενού
               και δε καθίσεις πάλι
               στου ήλιου το κατώφλι
               αφού αγγίξεις για τελευταία φορά
               το τείχος της ζωής και του θανάτου
                       θε να περάσεις της σκιάς το φως         

             στο φως τ' αληθινό
             

                Και τότε θάρθει γλυκά το τίποτα του όλου
               να πιεις από το χέρι του τ' αθάνατο νερό
               να φας ψωμί του απείρου.







Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Στον Νίκο Καρούζο







   ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Στον Νίκο Καρούζο



                                

                        Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

                   Τόσο πολύ χιόνιζε λέξεις
                 που κρύωσε ο πετεινός ποιητής μέσα σου
                 κι άρχισε να φαλτσάρει.





                        ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΚΡΑΓΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ

                 Μια ανάσα
                 ένα δάκρυ
                 πάλι ένα βήμα στη φωτιά.
                 Συμβουλέψου τo αεράκι
                 της καρδιάς σου
                 τη γεωγραφία του ονείρου
                 μέχρι να εκραγεί το μάτι.




                   ΦΕΓΓΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ


                 Φεγγαρίζοντας
                 εδώ κι εκεί
                 μετράς τ' άσπρα σύννεφα
                 το θάμβος των ανθών
                 τόσο διάφανος
                 όσο το λαμπύρισμα της αστραπής
                 στο ζόφο της ημέρας.


               


  ΣΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΕΝΑ ΦΘΑΡΜΕΝΟ ΜΑΥΡΟ ΦΩΣ
         
                     Σου δόθηκε
                  ένα φθαρμένο μαύρο φως
                  ένα ασυγχώρητο σπίτι

                  κι ένας ουρανός
                  που πάντα έπεφτε
                  στα μάτια σου.


                                                                       






ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟΥ ΠΑΖ






                                     
ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟΥ ΠΑΖ
                    

                             "ένα όνομα όλα τα ονόματα είναι,
                               όλα τα πρόσωπα είναι ένα μόνο,
                               μονάχα μιά στιγμή όλοι οι αιώνες
                               και πάντα στους αιώνες των αιώνων
                               θα φράζουν του αύριο την οδό δυό μάτια"

      (απόσπασμα από το ποίημα "Ηλιόπετρα" του Οκτάβιου Παζ)








         EΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ      


         Ποθούσε πάντοτε να τραγουδάει,
         να τραγουδάει για να ξεχνάει
         την αληθινή ζωή του
         που ήταν γεμάτη ψέματα
         και να θυμάται την ψεύτικη ζωή του
         που ήταν γεμάτη αλήθειες.






         ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ


        Λόγια ; Ναι, του αέρα,
        και χαμένα στον αέρα.

       Άσε με να χαθώ μέσα σε λόγια,
       άσε με να' μαι ο αέρας σε δυο χείλη,
       μια περιπλανώμενη ελάχιστη πνοή
       που ο αέρας θα σκορπίσει.

       Ακόμη και το φως στον εαυτό του μέσα χάνεται.






         ΔΥΟ ΚΟΡΜΙΑ
  

        Δύο κορμιά αντιμέτωπα
       είναι πότε-πότε δυό κύματα,
       ενώ ωκεανός είναι η νύχτα.
       Δύο κορμιά αντιμέτωπα
       είναι πότε-πότε δυό πέτρες
       κι έρημη χώρα είναι η νύχτα.
       Δύο κορμιά αντιμέτωπα
       είναι πότε-πότε δεντρόριζες
       μπερδεμένες μες σε μιά νύχτα.
       Δύο κορμιά αντιμέτωπα
       είναι πότε-πότε μαχαίρια
       μέσα στο αστροπελέκι της νύχτας.

       Δύο κορμιά αντιμέτωπα
       είναι αστέρια και πέφτουν μαζί
       σε ουρανό που χάσκει ολόαδειος






                                         Οκτάβιο  παζ








ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ








      ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ


         Η αυγή κοιμάται
       κι ειν' όλα ανολοκλήρωτα
       για νά'ρθουνε στο φως.

       Παρ' όλα αυτά
       τίποτα δε χάνεται
       ούτε αυτό το τέλος των πραγμάτων.

       Σ' αυτό το λαμπερό κενό
       βρίσκεται ίσως ότι αναζητούμε
       σ' αυτό το τίποτα ενός θεού
       που ακουμπά στο όλο.

       Ούτε θ' ανέβουμε ποτέ
       ούτε θα κατεβούμε
       κι αφού μια υπάρχεις
                          κι ύστερα δεν υπάρχεις
     
       κυλά ο ποταμός της ύπαρξης
       και γύρω απ' το κέντρο
       σαν το καθάριο το νερό
       χωρίς αρχή και τέλος. 








Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΣΚΟΝΗ - Στον Νίκο Γκάτσο





    NΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΣΚΟΝΗ

                                                                   στον Νίκο Γκάτσο

  
        Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου
        κι όλα σωπαίνουν.
        Σχίζει το βράχο η φωνή σου
        βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.
        Μαύρο κοράκι στο νερό
        κλαδί ανθεί πιο πέρα
        νεκρό αηδόνι
        μα η ψυχούλα του τραγουδισμένη.

       'Οτι έχει μείνει στον ουρανό
        τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.
        Πυράκανθοι στα χέρια σου
        ανάβουν μικρές φωτίτσες
        κι απ΄την κραυγή του γερακιού
        ανάβει αστροπελέκι.

        Εκεί που τα δέντρα χάνονται
        φυτρώνει θυμάρι κι άγρια μέντα
        κι ένα τραγούδι από φως
        στα μάτια σου ξυπνάει.

        Η μέρα σε γέμισε φιλιά
        σε γέμισε λουλούδια
        κι έφερε δάκρυα χαράς
        να φύγει του κόσμου η σκόνη.
 




                              Φθινόπωρο  2013

                              
 







Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΑ






      
        ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΑ


      Κι έτσι αρχίζει ο κόσμος
      όπως όταν κοιμάσαι
      αφού αφαιρείς τον εαυτό σου
      και υπάρχεις στα πάντα
      στην απουσία σου.

      Τίποτα δε λείπει
      τίποτα δεν περιττεύει
      όλα καταλαμβάνουν το χώρο τους
      στο κενό της ζωής και του θανάτου
      σ' ερωτήσεις της ανάμνησης
      και σ' απαντήσεις λησμονιάς.

     'Ολα είναι μορφές
      παρουσίας κι απουσίας
      ένα κενό στο τίποτα
      κι ένα κενό στο όλο
      σε πράγματα που υπάρχουν
      κι ύστερα δεν υπάρχουν
      που στο τέλος γίνονται όνειρα
      γίνονται φωνές και λέξεις
      κι ας τα ρίχνει ο θεός άνεμος
      σα ξεραμένα φύλλα.








Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ







            
                             H  ΑΡΡΩΣΤΙΑ


                 Σ' αυτό το δέντρο τ' ουρανού
                 πως τρέμουν τα κλαδιά του
                 πως πέφτουν τ' άστρα σαν καρποί
                 πως τρέμει το σπιτικό μας
                 κοιμούνται οι ζωντανοί νεκροί
                 και μες σε παγίδες όνειρα
                 πως ζουν οι πεθαμένοι.

                 Φεύγετε
                 να φεύγουμε
                
                 απ' όλα αυτά τα μίζερα
                 τα πεθαμένα κι άδεια
                 απ' το μεγάλο τρωκτικό
                 που τρώει αυτόν τον κόσμο
                 μακριά απ' αυτό που διώχνει
                              το μέγα όνειρο
                 την αρρώστια αυτού που δεν υπάρχει.


                      





Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ο ΤΡΟΧΟΣ 'Η ΕΙΝ' Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ







               
              Ο ΤΡΟΧΟΣ
                                  'Η
         ΕΙΝ' Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡK

      


      Ο τροχός του κόσμου γυρίζει αδιάκοπα
                        κι όλοι οι δρόμοι
       γύρω του τυλίγονται
                                          και ξετυλίγονται
              σαν των αστεριών τα νήματα.

                 Νήματα μαύρα και λευκά
                         νέα μα και παλιά
       σκονισμένα απ' του καιρού τις μηχανές.

                        'Ομως βιαστείτε
                            να περάσετε
    κι ας ειν' ακόμα κι απ' το μάτι μιας βελόνας

            Γιατί ο τροχός πάντοτε θα γυρίζει
                 μα δε θα υπάρχουν δρόμοι.



                       

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ






                        ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ


                                           Εμπρός
                                            στους δρόμους
                                                       στους δρόμους
                                            για τους ουρανούς.

                                            Εμείς
                                                  με τ' άπειρο
                                                             και το κενό.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ο ΙΟΥΔΑΣ









                   Ο ΙΟΥΔΑΣ


   
  'Αστον τον Ιούδα
                         τον προδότη
      που σπάει του φωτός τ' αβγά
      που ζευγαρώνει με τους ίσκιους
      και μες στη νύχτα της ψυχής
                         γεννοβολάει σκοτάδια.
      Που φυλάει τα μάτια των τυφλών
      μη και ξυπνήσουν πάλι
      και μες στον ύπνο των παιδιών
      τα όνειρα τους κλέβει.

     'Ασε το παράσιτο του σύμπαντος
      και κάθε φορά να τρέχεις
                πιο δυνατά
                        πιο γρήγορα
                                   πιο πέρα
 
             απ' το ψευτοφώς του.

         







Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ



 

 
                                       O ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ
                                         


                                          Κι είδε ο ποιητής
                                          πέφτοντας απ' το φως
                                          στο σκοτεινό πηγάδι

                                          πουλιά γυμνά
                                          παιδιά ναν σε κλουβιά
                                          τις κόρες του αχτένιστες
                                          και του καιρού τ' αφεντικά
                                          μαζί με τους αποθαμένους
  
                                                 Να δαγκώνουν
                                             τον σκοτεινό καρπό
                                          απ' της σκιάς το δέντρο.


      
                                                                                
                          



Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ







   
                     ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ


      'Ολοι εσείς
       που με τ' αργύρια της μαύρης παρουσίας σας
       μας κρατάτε

       Κι εμείς
                 παιδιά

       καλής ρίζας ανθοί
       που μακριά θέλουμε να πετάμε

       Αφήστε μας
       τους καημένους και μοναχικούς
       στ' ουρανού
                 το σπίτι μας
                                  να πάμε.









ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ - του Μίλτου Σαχτούρη





               ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ


   Διαρρήχτες του ήλιου
   δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
   δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
   δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

   Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
   δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
   παραμονεύουν
   με μαυρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
   με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
   με τις πέτρες των δειλών στα χέρια
   παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως

   Να πεθάνουν

   Να κριθεί κάθε 'Ανοιξη από τη χαρά της
   από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
   από το χάδι του το κάθε χέρι
   απ' τ' ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.



                                 Μίλτος Σαχτούρης








ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ






 ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


                      'Ενας πόνος εδώ
                                 στα δεξιά της μοίρας
                      κι άλλος ένας
                                 στ' αριστερά του θανάτου.

                     'Ανθρωποι
                      μαθητευόμενοι της θλίψης

                      Πως πονάτε
                                                πως πονώ.

                            Πόνος πέτρα
                                  στην καρδιά μου
                                        και στο σύμπαν.









Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ








               ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ


   
  Λαμπερά χαμένος από χρόνο
     γενναίος απ' το θάνατο
     στης ύπαρξης το φως
               και στη σκιά της ύπαρξης
 
     περιπλανήθηκα πολύ
     ψάχνοντας το Ελντοράντο.

     Πάνω απ΄ τον ουρανό
     απ' τ' άστρα πάνω
     απ' την κοιλάδα του θανάτου
                                            κάτω
     κανένα του χώματος και τ' ουρανού
                                            σημάδι
     δε θα βρεις.

     Αλλά αν να ταξιδέψεις θέλεις
                                 γενναία κάν'το
     Αν ψάχνεις το μακρινό Ελντοράντο.








ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ





           ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


        Δε μπορώ πια
                        στην ορατότητα
        ούτε στον ίσκιο μου
                                 ακόμα.

       'Εχω πετάξει τα κλειδιά
        και τις ζωές
        που μ' έφερναν
                        στον κάτω ουρανό.
  
        Με ξεγέλασαν.
      
        Φαίνεται
                  τώρα

        πως μ' ανάθρεψε το άπειρο
        και μ' έκανε
        αόρατο στον κόσμο.








Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ








              ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ


  
        Δεν είναι απαραίτητο
          να έχεις στόμα για ν' ακούγεται
                                              η φωνή σου.
         'Οπως και να έχεις μάτια
                                           για να βλέπεις
          ή να βγαίνεις στη μέρα
          κι ύστερα από λίγο
                          να τη φωνάζεις μεσημέρι
          ή κι απομεσήμερο.

          Δεν είναι απαραίτητο
                        να είσαι άνθρωπος
            ( αχ αυτή η οντοφάνεια)

          όπως δεν είναι απαραίτητο
                               για ένα πουλί
                               να τραγουδά
                               για να υπάρχει.

             






Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ








   Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ


          Αθώος κι αδέξιος
      στα θαύματα και τις ζωές   

     θανάτους και αναστάσεις
       αφού πολλά δε γνώρισα
       κι αφού πολλά δεν είδα
          στο φως να ψάχνω
                  χάθηκα
       και βρήκα μόνο νύχτα
 τ' αστέρια να κλαιν στον ουρανό
      κι οι κόσμοι να πεθαίνουν
 ήπια της λησμονιάς μεταλαβιά
      
     κι αντίδωρο συγχώρεσης
       απ' του Ποιητή το χέρι. 
                                                                        








Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Η ΣΙΩΠΗ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ






                   
           Η ΣΙΩΠΗ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ


          Βρέχει σιωπή στα μάτια σου
  κι είναι γαλάζιος ο ύπνος σου στα χείλη.
          Πάνω στα βλέφαρα η φωτιά.

          Η σιωπή είναι τα μάτια σου ;
          Τα μάτια σου είναι η σιωπή ;

             Η σιωπή τα μάτια σου
             είναι σιωπή του κόσμου.








ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ






               ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ


        Πήρα μια πέτρα
        και την έβαλα δίπλα
                      στο δέντρο τ' ουρανού

        Κι η πέτρα γέμισε
                      με φύλλα και καρπούς
        γέμισε και με φως
        γέμισε και μ' αγγέλους
     
        γέμισε μ' ολόγλυκα φιλιά
        και μ' όλους τους πονεμένους.
     






Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

ΚΡΙΜΑ



                                                             
                            ΚΡΙΜΑ

           'Ετσι που ταξιδεύουμε
            από νύχτα 
                         σε νύχτα
            από σιωπή
                         σε σιωπή
            από πέτρα
                         σε πέτρα
            από θάνατο
                         σε θάνατο.

            Η νύχτα μας
                  η σιωπή
                       η πέτρα
                          κι ο θάνατος

            Ποτέ δε θα τελειώσουν.
                    

                                      






ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ - του Νίκου Καρούζου





                               ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ
                                      ''ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ''
                                                                 ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ
                                                                           


                                   Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
                                        εφέτος
                                 προς την Ανάσταση...
                                 Παραμερίζει πανέρια τεράστια
                                        γιομάτα βιολέτες
                                 σπρώχνει τους αέναους
                                        παπάδες
                                 τινάζει νευρικά προς τα πίσω
                                        τη μαλλούρα του
                                 το γεγονός ειν' ολοφάνερo:
                                        βαρέθηκε.

                                                                                                




                                                                  Νίκος  Καρούζος







ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΑΚΙΑ Τ ' ΟΥΡΑΝΟΥ





             ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΑΚΙΑ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ 

                                          'Αγριο φως της μέρας
                                      και σεις ανθάκια τ' ουρανού
                                      κόκκινα
                                                      κίτρινα
                                                                     λευκά

                                      πως φυτρώσατε
                                                         στην πέτρα

                                      Και μες στα μάτια μας
                                               αθωώνετε
                                               τον Κόσμο.
                                       


                               




Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

ΜΕ ΗΛΙΟ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Νίκου Καρούζου





                                 
                               ΗΛΙΟΦΟΒΙΑ

 
       Ο βαθύτερος άνθρωπος αποστρέφεται τον ήλιο
      -το θλιβερό αεροπλάνο του φωτός-και εισέρχεται
          στην κοίμηση του κατασκότεινου ουρανού
           μ' ένα βουνό λουλούδια στο στήθος του :
                            τις ένδον εξελίξεις.





                     ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ



     Η μέρα μέρωσε την άνθηση κι εγώ ο νυχτολάτης
     με τα λουριά τα κάτασπρα δεμένο τόχω το φεγγάρι.
     Ξερολιθιά του πλήθωνα του πόνου μεσ' στα ζούδια
     στο στήθος μου θανάσιμα θ' ανάψω τώρα την αλήθεια
     καίγοντας ώσπου ναν το κάνω στάχτη το ανίδεο ύψος
     θεούς και δαίμονες πατώντας με τ' αρχαία μου πέλματα.
        Ο ήλιος είναι τ' ουρανού κ' η σκέψη του ανθρώπου.




              ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ


     Κάθε πότε ν' αλλάζουν άραγες οι θεοί
               μπαταρίες στο φεγγαράκι ;
     Δεν υπολήπτομαι καμιά ερώτηση κι όμως
     ας παίζουμε γοερά τους ενδιαφερόμενους.
         Οι αριθμοί δεν είναι μάρτυρες όχι !
     μάλιστα θα 'λεγα πως κρύβουν ένα φλάουτο.

   



                                                                                            Νίκος Καρούζος