Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ



                    ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ


                    
                       Τίποτα δεν έχουμε να θυμηθούμε
                       μόνο τη μέρα τ' ουρανού
                       και της νύχτας το δρόμο
                       τα πρόσωπα με τα φεγγαρίσια χείλη
                       κι αυτούς που δεν κοιμήθηκαν
                       ποτέ τή νύχτα.



Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ - Ζήσης Οικονόμου



         

ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Κάπως βολεμένος και στη νέα του κατάσταση
βλέπει δίχως να τον βλέπουν
και παίρνει δίχως να ρωτά
ατιμώρητος ληστεύοντας ενέργεια
από κορμί σε κορμί
αυτός που ένσαρκος για δίκια ήταν αντάρτης.

-Τι θέλεις απρόσκλητη
δαιμονισμένη ψυχή;

Εξοργισμένος του απαντά:
-Δεν τον περίμενα
τόσους και τόσους που τρυγώ
αλλ’ εσύ πυρ απλησίαστο νάσαι.


    Ποίημα Ζήση Οικονόμου απ' το Μικρό Ανθολόγιο
                        [Επιμέλεια; Κώστας Κρεμμύδας]

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

ΜΕΝΩ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΟΥ



                     ΜΕΝΩ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΟΥ           


           Η μέρα ξεκολλάει τη νύχτα
           τη γκρεμίζει.
           Ο πετεινός ξυπνάει και ρωτάει την ώρα.
           Ο ήλιος ρωτάει για μένα  
           αν τον καταλαβαίνω
           όπως τον κεραυνό το δάσος.
           Μπαίνει στα μάτια μου
           βγαίνει απ΄ το βλέμμα μου
           στο αίμα μου κοιμάται
           ξυπνά μες στη φωνή μου.

           Τίποτα δε σαλεύει
           ίσως είναι το καλοκαίρι που ξεχείλισε μέσα μου. 

           Τίποτα δε χάνεται
           και παρ' όλα αυτά
           η ώρα μικραίνει.

           Εγώ πιο μόνος
           καρφωμένος στο κέντρο του παντός
           μένω εδώ
           στην αρχή μου.

           Αν είναι η αρχή μου
           αυτή η αρχή
           που ξεκινά μαζί μου
           μ' αυτήν αρχίζω
           σ' αυτήν διαιωνίζομαι.

           Ο χρόνος στ' άδεια του χέρια με κρατάει.    
           
         
             
    

         

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ





                  

                       ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ


   Σε είδα να περπατάς ωραίος θαλασσινός  άγιος
   ανάμεσα σε ελιές που μιλούσαν ελληνικά
   και λεγεώνες τζιτζικιών που τραγουδούσαν το καλοκαίρι
   λουσμένος στις ευωδιές του αγέρα. 

   Στεφανωμένος με τις αχτίδες του ήλιου
   ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες   
   και κολώνες δωρικές
   κοιτούσες στα μάτια τις κοπελιές
   που περπατούσαν ξυπόλητες στις αμμουδιές του κόσμου
   επιθυμώντας τη χαμένη λαμπρότητα του σώματος. 

   Μέσα στ' όνειρο
   που έκαιγε ανάμεσά μας
   ενώ μου χαμογελούσες
   σε είδα να υψώνεσαι
   στο ναό τ' ουρανού σου
   για ν' αναστηθείς μέσα σ' αυτόν.


                                       Αγία Τριάδα 4-10-2003
     

           




                          

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

ΠΛΑΣΜΑΤΑ - Ζήσης Οικονόμου


                  
                    ΠΛΑΣΜΑΤΑ
              

Φυσάει νοτιά
το χωριό σε μιαν αυλή, στην αμμουδιά
τζιτζίκια στο περιβόλι, όλοι αφουγκράζονται
καθώς αντηχούν οι αυλοί σιωπηλοί και σημαίνει καμπάνα
εσπερινού παιδιά κυλιόμαστε
στην άχνα του απόβραδου, παιδούλες
παίζουν ακόμα. Γριές και γέροι πιο πέρα
γελούν θαμπά στο δικό τους απόβραδο
οκνηρή θαλπωρή αργίας στιγμή ωκεάνια
του αιώνιου κλέφτης.

Φυσάει νοτιάς από άλλη διάσταση
παιδιά κορίτσια μαζί
κάτω απ’ τις φτερούγες του θεού
στης σκιάς, της κυδωνιάς τα πόδια
γυμνά τα στήθη στα χώματα
χρώματα του ανέσπερου φωτός
και τα σώματα τα λεύτερα από μέριμνα
κύματα σε σπήλαια βράχων τρυπώνουν
κι η σελήνη ωχρή ρουφά συναισθήματα και τρέφεται
ακτινοβολώντας μνήμες και σκηνές.

Άσαρκα στον κόσμο τους τα πλάσματα του ονείρου.

             

                      Μικρό Ανθολόγιο-Επιμέλεια;Κώστας Κρεμμύδας

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

ΑΥΓΗ


                                    
      
  
                ΑΥΓΗ


'Οταν θα μιλήσουμε με τη φωνή των πουλιών
 θάχουμε ξεχάσει ακόμα και τ'όνομά μας.
 Ο κόσμος θα έχει γίνει πιο ελαφρύς
 και δε θα υπάρχουν πια εμπόδια.

 Θάχουμε  απαλλαγεί από κάθε φόβο
 κι ο θάνατος δεν θα είναι για μας
 παρά μια άλλη διαφάνεια.

 Θα φύγουμε.

 Το σώμα μας έγινε κιόλας λιγότερο πραγματικό
 κι απλώνει ρίζες στ'άπειρο του φωτός.

 Τώρα ο κόσμος ξεγυμνώνεται
 κι οι φωνές μας ανάβουνε φωτιές.
 Πλησιάζεις το φως και φλέγεσαι.

 Ας ανέβει λοιπόν
 κι ας αστράψει τελευταία φορά η αυγή.

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ

                          
             

             ΣΤΗΝ  ΑΚΡΗ  ΤΟΥ  ΚΗΠΟΥ


  
                  Πηγαίνω άδειος
                  προς την άκρη του κήπου.

                  Θέλω να φύγω από δω.

                 'Ομως ξέρω
                  πως θά'ρχομαι συχνά
                  στις τέσσερις γωνιές του εαυτού μου χαμένος
                  μες στον αγρό του κόσμου
                  και του χρόνου
                  για να συνάξω τη γη
   
                  όπου άνθισα.   

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΗΣΚΙΩΝ - Ζήσης Οικονόμου


ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΗΣΚΙΩΝ

Απρόσεκτη ψυχή, πού ταξιδεύεις,
κόσμοι-παγίδες διάσπαρτοι παντού.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς θα ξεφύγεις,

Η μήτρα με καρπό της λαμπιρίζει
αισθήματ’ αναβλύζουν πολλά.
Δεν ήξερα μαγνήτης μ’ έχει αρπάξει.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς να ξεφύγω,
δίχτυα των ήσκιων μ’ αιχμαλώτισαν ξανά.

    Απ' το περιοδικό  ''Μανδραγόρας'' τεύχος 42 του 2010

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: Ο ΩΡΟΠΟΙΗΤΗΣ



 ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: 
  Ο ΩΡΟΠΟΙΗΤΗΣ

Καθισμένος στην όχθη του χρόνου
σβήνοντας τη νερένια εικόνα μου
να σταματήσω στη λαμπερή στιγμή
σαν Βούδας στην όχθη του εαυτού του
να εισχωρήσω σ' όλα τα επίπεδα φωτός
σ' όλες τις νύχτες
να γυρίσω τα μέσα έξω
να σκεπαστώ με όλα
φως κι ουσία κι απουσία

μες στη σιωπή

σε μια ιλιγγιώδη ακινησία
σε μια πληρότητα κενή

δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή
δεν τελειώνω μήτε αρχίζω
δεν ξέρω αν υπήρξα ή είμαι ή θα υπάρξω.

Γύρισα εκεί απ' όπου δεν ξεκίνησα
σ' ένα στιγμιαίο κενό.

Ποτέ δεν είμαστε ό,τι είμαστε
τίποτα δεν τελειώνει στον εαυτό του
πορεύομαι ίσια σε μένα που δεν υπάρχω.

Το κενό είναι μέσα μου.