Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - του Charles Simic




                                                          




                 Απ' το βιβλίο ''Η μουσική των άστρων'' του Charles  Simic
                             των εκδόσεων ''Κοινωνία των (δε)κάτων







Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

ΣΤΗΝ ΑΝΙΑ - του Charles Simic







                 Απ' το βιβλίο ''Η μουσική των άστρων'' του Charles  Simic
                                  Εκδόσεις  ''Κοινωνία των (δε)κάτων.











Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΘΗΚΟΝ-ΠΡΕΠΕΙ , ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ*** του CZESLAW MILOSZ









                             Απ' το βιβλίο ''ΠΟΙΗΜΑΤΑ'' του CZESLAW MILOSZ
                                        εκδόσεις ''ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ''.
                                                                             








Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ- του Charles Simic








                 Απ' το βιβλίο ''η μουσική των άστρων'' του Charles Simic
                            απ' τις εκδόσεις ''Κοινωνία των (δε)κάτων''










Συνέντευξη στην εφημερίδα ''ΕΞΟΡΜΗΣΗ'' το 1997.









   Η συνέντευξη δόθηκε στον συγγραφέα-ποιητή Παναγιώτη Καραβασίλη
                         για την εφημερίδα  ''ΕΞΟΡΜΗΣΗ''  το 1997.












Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ


   














Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΤΣΑΡΛΙ ΠΑΡΚΕΡ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ



                                    

                Ο ΤΣΑΡΛΙ ΠΑΡΚΕΡ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ


               ...Ο Bird πετούσε πάνω στις στέγες
               μ' ένα παλιό παλτό
               τα μαύρα του γυαλιά και το καπέλο.

               Είδα στα ματωμένα χείλη του
               κάτι απ' τη θλίψη της μέρας
                                                και της νύχτας

               Κρατούσε ένα σαξόφωνο φεγγάρι
               κι ήχους από αστροφεγγιές.

              'Εγειρε τις φτερούγες του απαλά
                          ήρθε κοντά μας
                            και μας είπε:

                  << άντε γλεντήστε το...>>


                                           16-09-1992

                                          

                                      








Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΑΊ΄ΚΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ





       ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΑΊ΄ΚΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ


                    'Ορθιος στο φως
                     κοιτάζω τη θάλασσα
                     κι αποξεχνιέμαι.

                                 *

                    Μεσ' στ' απόβραδο
                    μια καμπάνα χτυπάει
                    σταυροκοπιέμαι.

                                 *

                    Φεγγαρόφωτο
                    πετούν πυγολαμπίδες
                    στο περβόλι μας.

                                 *

                    Το νερό κυλά
                    πάνω στα αγάλματα
                    και τραγουδάει.

                                 *

                    Νύχτα τ' Αη Γιάννη
                    τρέμουν οι φωτιές,τ' άνθη
                    και συ κοιμάσαι ;

                                 *

                    Στη Σαντορίνη
                    παιδί λέει στον ήλιο
                    παιδί να γίνει.

                                 *

                   'Ενα αηδόνι
                    στου ήλιου το μπαλκόνι
                    ξετρελαμένο.

                                 *

                    Νησιά τ' Ομήρου
                    αμπέλια,ελιές και φως
                    της γης διαμάντια.

                                  *

                   'Ασπρο ξωκλήσι
                    σε βουνό ερημικό
                    δείχνει Ελλάδα.

                                  *

                    Ελληνικό φως
                    γέμισε τη ψυχή μου
                    ξύπνημα μνήμης.

                                  *

                    Γαλήνια νύχτα
                    μα κάπου ακούγεται
                    ο τρελοκούκος.

                                  *

                    Γεμάτο φύκια
                    πρόβαλε το φεγγάρι
                    απ' τα κύματα.

                                 *

                    Πάνω στο λόφο
                    αγάλματα σπασμένα
                    κολυμπούν στο φως.

                                 *

                   'Αγιοι έρχονται
                    σαν πέφτω να κοιμηθώ
                    στο μοναστήρι.

                                 *

                    Ρούχα από φως
                    φοράει η ψυχή μου
                    και τραγουδάει.
                                          

     


                                                       







ΦΟΒΟΣ - του CZESLAW MILOSZ



                                                                                 



                                                                                     CZESLAW  MILOSZ








Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΦΩΣ





                 ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΦΩΣ



        Πάντα φεύγεις γι' αλλού
        Δε μένεις ποτέ στο ίδιο μέρος
        Ξαναβρίσκεσαι στην άπειρη παρουσία του Παντός
        Ξυπνάς το παιχνίδι στο αιώνιο λίκνο του τώρα
        Ο χρόνος εiναι σαν ένα φτερό στην παλάμη σου
       'Ενα πούπουλο φωτός που πετά.
        Εφευρίσκεις τα πάντα μόνος σου
        Βρίσκεσαι όπως ο Θεός στην πρώτη γνωριμία
        Με τον Εαυτό του.
        Ο κόσμος αδειάζει απ' το βάρος του
       'Υστερα όλα χορεύουν
        Ο χρόνος
                   Τ' αστέρια
                                Η σκόνη που αιωρείται στο κενό.

        Οι σκέψεις μετακινούνται μαζί σου
        Είσαι μια ψυχή που ψάχνει να βρει το σχήμα της
        Σαν το φως μες στην ουσία του Θεού.

        Υπάρχουν χιλιάδες ουρανοί μες στον ουρανό σου
        Χιλιάδες μέρες μέσα στη μέρα σου.

        Τρέχεις σ' όλους τους δρόμους για να μη χαθείς
        Ο άδειος λόγος δεν έχει αντίκτυπο πάνω σου
        Γλιστράει κάτω απ' τα όνειρά σου
        Τρέφεσαι με τη φωτιά
        Φεύγεις μ' αυτό που φεύγει
        Αγγίζεις τόσο τ' αστέρια όσο και τα έντομα
        Τα φύλλα των δέντρων
                                       Tα πρόσωπα τ' απείρου.

        Δε σβήνεις ποτέ μέσα σε μια σκέψη
        Είσαι τόσο ελαφρύς όσο ο αέρας που πίνουμε
        Ο ουρανός που τρώμε.

        Είσαι μια απάντηση με φως
        Υπάρχεις μόνο σαν παρόν.

        Σε αναμονή του Θεού είσαι κιόλας ολόκληρος θεός
        Πας μέχρι το τέλος του κόσμου
        Μεθυσμένος απ' το κρασί τ' ονείρου.


        


                                   


ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΧΡΟΝΗ - του Ζήση Οικονόμου


                                                                   






                                                                              Ζήσης  Οικονόμου






Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ - του Μίλτου Σαχτούρη




                                                               
              ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ

   Δεν αγαπώ το αεροπλάνο
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό
   η ωραία γυναίκα αγαπάει την πίσσα
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό

   Η γυναίκα στάθηκε στη Μεγάλη Πόρτα
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό
   το παιδι απ' το Στενό Παράθυρο βγήκε
   κι έμεινε μετέωρο στο Κενό

   Τέλειωσε τέλειωσε το εκτόπλασμά μου
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό
   δε θα σας ταράζω πια με τα όνειρά μου
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό

   Ούτε όμως θα με ξεσκίζετε με τα σύρματά σας
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό
   δεν αγαπώ το αεροπλάνο
   πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό.





                                                       Μίλτος  Σαχτούρης


























Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ





      ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ


                     Σιωπή
                          στα
                             μάτια
                                  σου.

           Θα μπω εκεί που κανείς δε μπήκε

                              στη
                                 σιωπή.
  

   

        
























ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ- του Ζήση Οικονόμου







                                                                                   Ζήσης  Οικονόμου








Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΊ΄ΚΟΥ






                                           ΔΩΔΕΚΑ  ΧΑΊ'ΚΟΥ
    
           
                                      Πετούν τα πουλιά
                                      μα εκεί στον πόλεμο
                                      πετούν κι οι ψυχές.

                                                   *

                                      Στο πρόσωπό σου
                                      σαν σε καθρέφτη μέσα
                                      βλέπω εμένα.

                                                   *

                                     Πάλι σήμερα
                                     ο εαυτός μου κι εγώ
                                     στο ίδιο έργο.

                                                  *

                                     Κάποιος νίκησε
                                     ένας άλλος έχασε
                                     σιγά το πράμα.

                                                  *

                                    Πίκρα κι ερημιά
                                    μεσ' στου κόσμου την καρδιά
                                    και πως ν' αντέξεις.

                                                  *

                                    Περνούν τα χρόνια
                                    ξέρω πως μεγαλώνω
                                    κι όμως σφυρίζω.

                                                  *

                                   'Αστρα και λόγια
                                    στον καθρέφτη τ' ουρανού
                                    ζωγραφισμένα.

                                                 

                                                    Στo Φ. Γκ. Λόρκα

                                    Τα πουλιά θρηνούν
                                    πέθανε ο ποιητής
                                    στο μαύρο ρέμα.

                                                 *

                                    Φτωχός ζητιάνος
                                    αστέρια για σεντόνια
                                    τον σκεπάζουνε.

                                                 *

                                  ' Οπου και να πας
                                    πάλι εδώ θα είσαι
                                    σαλιγκαράκι.

                                                 *

                                   Τρέχα όνειρο
                                   κι εγώ μεσ' στον ύπνο μου
                                   θα σε προλάβω.

                                                 *

                                   Γύρω αντάρα
                                   μα να στο βάθος πετούν
                                   πουλιά και βάρκες.


                                   
           
           

              

                                   

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΝΕΡΟ






              ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΝΕΡΟ


                Ποίημα γραμμένο πάνω στο νερό
              με της σιωπής το χέρι
              γιατί η ψυχή σου
              πρέπει να υπομένει το άγνωστο
              όπως ο ποιητής το ποίημα.

              Ανασαίνεις κι ανατριχιάζει η σκιά
              γυρίζεις
                         και γυρίζει τ' όνειρο
              και μια μεγάλη γλύκα
                         σε πλημμυρίζει μέσα στην καρδιά
              και σκάει ανεξίτηλο το γέλιο σου
              σε μια γη που κανείς δεν την τραγούδησε
              κανένας δεν την είδε.
              Γιατί από κει μπήκε η ζωή στον κόσμο
              κι ο κόσμος σου μπήκε στη ζωή
              μ' άλλες αγνές ψυχές
              έτοιμες να ξαναγεννηθούν
              όπως οι νύμφες πεταλούδες
              που εγκαταλείπουν το κουκούλι τους
              λευτερωμένος απ' τη φυλακή της ανάγκης
              σαν 'Αγιο φως και σαν ουράνια δίνη
              που διακλαδίζεται σαν κληματαριά
              σ' άστρα και γαλαξίες
              χωρίς αρχή και τέλος.
              Κι άσε το χρόνο να γαβγίζει
              και το θάνατο να ογκανίζει
              αφού θα βρίσκεσαι πια
              στο κέντρο της ζωής
              στο κέντρο της αλήθειας.
               
                                         





Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ






                      ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ


                            Ξέρω πως αυτός που είμαι
                        δεν υπάρχει
                        σ' αυτήν την ουράνια πλήξη των αστέρων
                        όπως η ιστορία της κάθε μέρας
                        που επαναλαμβάνεται στο μυαλό μου
                        σαν όνειρο ενός ψεύτη ύπνου.

                        Οι σκέψεις μου
                        ειν' ένας πόλεμος
                        ανάμεσα στο νου και τον ουρανό.

                        Γι' αυτό ο ποιητής
                        ανήκει στο φως
                        κι ας τον ρίχνουν στο σκoτάδι.

                        Και σφίγγω την άκρη του μαξιλαριού
                        στο στήθος μου
                        σε βουβή απραξία
                        καθώς βλέπω μες στη ψυχή μου
                        σα να βλέπω
                        μέσα στη ψυχή σου
                        και
                               β
                                   ο
                                       υ
                                           λ
                                               ι
                                                  ά
                                                      ζ
                                                         ω
                      
                         μέχρι να βγει ο ήλιος το πρωί
                         μια πλανερή μορφή
                         μια πλάνη που μου μοιάζει
                         όραση και τυφλότητα μαζί
                         μέσα στο μάτι.

                         Κι όμως το ποίημα αυτό
                         μπορεί και να με σώσει
                         να με στείλει πίσω στην καρδιά
                         σ' αυτήν την άσπιλη αρχή
                         σ' αυτό το αθώο τέλος.
                    
                             
                     
                   



Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΡΦΙΑ






                 ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΡΦΙΑ


          Στο άκεντρο κέντρο
          του αναστοχασμού σου
          Ματοθεό ξύπνα
          αφού όλα έχουν ήδη τελειώσει
          κι έχουν όλα ειπωθεί
          ένα όνειρο που έχει ολοκληρωθεί
          Κατεύθυνση καμιά
          κανένας δρόμος δεν ειν' για σένα
          αφού είσαι εδώ
          κι αυτό φανερώνει
          πως είσαι σε κάθε περίπτωση χαμένος
        
          κυματογυρισμένος
                                και κατακομματιασμένος
        
          Αφού τα σκοτεινά καρφιά
          καρφώθηκαν στα χέρια σου
          για πρώτη
                       και τελευταία φορά.
        
            

                   



Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΦΕΓΓΩ



                                                                                
                                                                      
  ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΦΕΓΓΩ
 


Σιωπηλός να τρεμοφέγγω
αρμέγοντας το φως του μεσονύχτιου ήλιου
αναριχώμαι παμπάλαιος
στη δίνη των άστρων
στο δρόμο της επιστροφής
στη μήτρα

και κινούμαι

Κινούμαι ψαύοντας το σκοτάδι
να βρω τα λίγα φώτα της ψυχής
να καταλάμψω στο φωτεινό μου εαυτό.
Ετσι μαζεύοντας τη νύχτα μου
να γίνω φως

Να γίνω φως κι όνειρο
να ξετυλιχτώ απ' το κουκούλι μου

Ν' ανεβώ στον Κόσμο.

                       





Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΜΕΣ ' ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ






Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΜΕΣ' ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ
                  

                'Ολα είναι φως
               μες στις κεντρικές λεωφόρους
               των συμπάντων του Εαυτού σου.

               Κι ο άνθρωπος δεν ανησυχεί
                                       μεσ' το κέντρο του
               σαν τον ατέλειωτο ουρανό
               σαν το ατέλειωτο κενό        
               μη μετρήσιμος
                            στο αιθέριο δώμα
                                         καθαρά διάφανος.
             
              'Ετσι ν' αποσύρεσαι για τα πάντα 
               αφού δεν είναι θάνατος
               μιας κι εκεί βρίσκεσαι
               στους αστρικούς αγρούς
               και δια πάντα.
               


                                                      


                                                        

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Τ ' ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ







                      Τ ' ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ


                'Ηδη
               απ΄ της ζωής μου το ξύπνημα
               συνειδητοποιώ πως ονειρεύομαι
               και πως τ' όνειρο δεν είναι καν δικό μου.

              'Οταν φτάνει η στιγμή να θυμηθώ
               των βασάνων μου την αιωνιότητα
               κι όσα σιωπηλά κι άδικα έχω διατρέξει
               στο παράπονο που έχω μέσα μου
               έστω και μες στον αρχαίο βυθό
               του ύπνου μου
                                    και του ονείρου                

                                                           που χάθηκα

              'Ερχεται ο χορευτής
               με τα σκονισμένα πόδια
               εκείνος ο κυνηγημένος Θάνατος
                                                           και κυνηγός
             

               και κλαίει μαζί μου.
        








ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ-ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ* του Οκτάβιου Παζ







                 ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ


      Αυτοστεφανωμένη η μέρα απλώνει τα φτερά της.
      Κραυγή κίτρινη μεγάλη βγαίνει,
      πίδακας θερμός
    
      στο κέντρο κάποιου
      αμερόληπτου και τα μάλα ευεργετικού ουρανού!
      Τα φαινόμενα είναι όλα τους ωραία σε τούτηνε
                           τη στιγμιαία αλήθεια.

      Η θάλασσα καβαλάει την ακτή,
      γαντζώνεται στα βράχια, αράχνη απαστράπτουσα:
      η πελιδνή του βουνού πληγή φεγγοβολάει·
      μια χούφτα γίδια είν’ ένα κοπάδι πέτρες·
      ο ήλιος κάνει το χρυσό του αβγό και χύνεται
                            καταπάνω στη θάλασσα.
    
      Θεός το παν!
      Άγαλμα σπασμένο,
      κίονες φαγωμένοι από το φως
      ερείπια ζώντα σ’ έναν κόσμο μέσα με ζωντανούς νεκρούς!



                                 
                                       ( απόσπασμα )






                ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ


        Αέναο είναι το παρόν
                        21 του Ιούνη
        Αρχίζει σήμερα το καλοκαίρι
                        Δυο τρία πουλιά
        Έναν κήπο ανακαλύπτουν
                        Εσύ διαβάζεις, τρως ένα ροδάκινο
        Πάνω στο κόκκινο κάλυμμα
                                           Γυμνή
        Σαν το κρασί στο γυάλινο σταμνί……
                Αέναο είναι το παρόν
        Ο ήλιος εκοιμήθηκε στη μέση των βυζιών σου
        Το κόκκινο κάλυμμα μαύρο είναι και πάλλει
        Ούτε πλανήτης ούτε στολίδι
                                        Φρούτο
        Το όνομά σου χουρμάς
                                Datia
        Κάστρο από αλάτι αν επιτρέπεις
                                κηλίδα κόκκινη
        πάνω στην πέτρα αναίσθητη….
        Αν η φωτιά είναι νερό
                        Είσαι μια διάφανη σταγόνα
        Αληθινό κορίτσι
                            Διαφάνεια του κόσμου
                  Αέναο είναι το παρόν….

        Μόνο τα μάτια σου ανθρώπινο νερό
                                             Και κάτω
        Στο ραγισμένο διάστημα
        Ο πόθος σε σκεπάζει με δυο φτερούγες μαύρες
        Τα μάτια σου ανοιγοκλείνουν
                                   Ζώα που φωσφορίζουνε
        Και κάτω
                Το ζεστό φαράγγι
        Το κύμα που διαστέλλεται και σπάει
                           Οι ανοιχτές σου γάμπες
        Λευκότης που βυθίζεται
        Ο αφρός των σωμάτων μας παραδομένων…

 


                                                   Οκτάβιο  Παζ
 



                                                               

ΡΕΥΣΤΟΣ ΚΥΛΑΩ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ





                  ΡΕΥΣΤΟΣ ΚΥΛΑΩ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ


              Μετά το τέλος της γαλάζιας ώρας
              είμαι καλά εδώ
              ξαπλωμένος σαν από πάντα.

              Αλλά δε φοβάμαι
              γιατί τώρα ξέρω.
              Είμαστε αέρας μες στον αέρα
              φωτιά μες στη φωτιά.

              Μόνο π' ακούω τις φωνές
              που έρχονται απ' το ποτάμι τ' ουρανού
              και κλαίω.

              Σηκώνομαι
              αφήνοντας όλα τα φώτα της ψυχής
                             αναμμένα
              και σα ζεστό δάκρυ διαμαντιού
              ρευστός κυλάω και φεύγω
              κι από παντού στο άπειρο ρέω.