Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

ΒΗΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ













 ΒΗΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ 


 Βήματα φωτός
 πάνω στο δρόμο.

 Η ώρα είναι γυμνή
 σαν πέτρα.

 Το φως κι η σκιά
 συμμετρικά
 στέκουν απέναντί σου.

 Η νύχτα
 ετοιμάζεται
 ν' αποκριθεί στο βλέμμα σου. 

 Πάλι στον εαυτό σου

 επιστρέφεις.










Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΤΣΙ ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ








 ΕΤΣΙ ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ            

'Ετσι θα 'θελα τον κόσμο
 πεδίον παίζοντος παιδίου
 όπως ο Μότσαρτ κι ο Ρεμπώ.
'Ισως είναι ο μόνος τρόπος
 για να χορεύεις στο κενό
 ένα κόλπο να στέκεσαι
 πάνω απ' την άβυσσο.


                                                   


Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ








 

  ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ 

  Πως να μιλήσω
  για την αγάπη
 
  όταν κουδουνίζουν πράσινα γαρύφαλα
  στ' αυτιά μου

  κι είναι το στόμα μου
  γεμάτο τριαντάφυλλα;...










ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΡΥΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ




                                          ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΡΥΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

                                      Μέσα απ΄ τις δροσερές ακακίες
                                              ένα τρυφερό φεγγάρι
   

κόκκινο
 
    χρυσό     

  κεχριμπαρένιο.
 
  Μια φέτα
   από πεπόνι

     Σχεδόν φως.


Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟΤΡΑΒΙΕΤΑΙ







 
 Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟΤΡΑΒΙΕΤΑΙ

 Γύρω μου
 τα μεγάλα άνθη του φωτός.
 Η καρδιά μου
 σαν τη θάλασσα
 αποτραβιέται.

 Είναι μεσημέρι.
 Η ώρα γεμάτη με φύλλα σιωπηλά
 λυγίζει.

 Μ' αυτές τις λιγοστές
 δυνάμεις που  μου μένουν
 κατευθύνομαι προς τις ρίζες μου

 όπου η σιωπή με ξαναπάει.

                                                     









Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ-στον Παντελή Γιαννουλάκη







  
        ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
                  στον Παντελή Γιαννουλάκη


 Αφέσου να σε πάρει
 μαζί του το ταξίδι 

 Εκεί που ο κίνδυνος είναι ασφαλέστερος
 απ' τη σιγουριά
 κι οι δρόμοι διαφορετικοί
 απ' ότι έχεις φανταστεί
 που δε φτάνει κανείς εκεί που νομίζει
 πως βρίσκεται.

 Κι ύστερα
 μετά το ταξίδι
 όλα θα εισχωρούν βαθύτερα μέσα σου
 χωρίς να σταματούν στη θέση που άλλοτε

 Πάντα ήταν το τέλος.

                                                                                








ΑΔΕΙΑΖΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ








  ΑΔΕΙΑΖΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΙΣ  ΣΤΙΓΜΕΣ

 Κλείνεις τα μάτια μέσα σου
 και γυμνός σα νήπιο στέκεις
 μπροστά στο φως.

 Ο ήλιος μια φλόγα
 σκορπίζεται πάνω σου χίλια κομμάτια
 αδειάζει ο χρόνος τις στιγμές
 διάφανη τώρα η ώρα.
 Κανένας δεν υπάρχει εδώ
 μόνον εσύ κι οι βράχοι.

 Το μεσημέρι φώλιασε στο στήθος σου
 σηκώθηκες απ' τον κόσμο πιο ψηλά.

 Καιρός για να χαράξεις το ποίημα
 σ' αυτόν το βράχο
 μ' αυτές τις λίγες λέξεις.









Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΠΑΛΙ ΚΟΣΜΟΣ



















  Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΠΑΛΙ ΚΟΣΜΟΣ

 Την ώρα του έρωτα
 και των γαλάζιων σιωπών
 σαν εύθραυστα πουλιά στα χέρια τ ' ουρανού

 ενώ τα μάτια μας
 σήκωναν έναν άνεμο πλημμυρισμένο δάκρυα

 μεσ ' από φωτεινές ανάσες
 κι αναστεναγμούς
 έσπασε το αμύγδαλο της ζωής μου
 κι ο κόσμος μ ' ένα σου φιλί

 έγινε πάλι Κόσμος.


                                                                  







Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΩΡΑ ΣΟΥ ΒΑΛΑΝ ΣΕΛΑ











         
ΤΩΡΑ ΣΟΥ ΒΑΛΑΝ ΣΕΛΑ

 
 Θυμάσαι
 που μάζευες τούς έρωτες του Πάνα
 κι έχτιζες τη μέρα;

 Τώρα σου βάλαν σέλα
 και λεν

 πως είσαι ά-λογο...





ΠΑΛΙ ΑΠ ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ






      ΠΑΛΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ 


 Σε χώρο κλειστό περίφρακτο
 με πρόσωπο σβησμένο
 (μορφή μισοφαγωμένη απ' τον καιρό)
 γυμνός στο βάθος
 μετά την αποφλοίωση της μνήμης
 μ' ένα σπασμένο σταμνί αγάπης στα χέρια

 σ' αρχαίους ναούς
 σ' ερειπωμένες πόλεις του ήλιου
 σε τρένα και σταθμούς
 σε νυχτερινούς περίπατους του φεγγαριού
 (που'σαι Σίβυλλα,'Ηριννα,Πενθεσίλεια,Ιλάειρα,Σελένα...)

 ανελέητα ενδοστρεφής
 βυθομετρούμενος ολοένα με κατακόρυφες
 καταδύσεις ψυχής
 σ' έναν κόσμο φθοράς
 και συνάμα απολογητής της φθοράς
 μένω αδιόρθωτος νοσταλγός ενός χαμένου oνείρου.

 Σχεδόν εκτός εαυτού πλέον
 με τριμμένο ρούχο
 ένα ραβδί
 ένα κλωνί από ελιά
 σε παλαι'ι'κά δωμάτια κλεισμένος

 Προσπαθώ να μη λησμονηθώ
 και να μη λησμονήσω
 μα πάλι απ' την αρχή

 Να ξαναρχίσω.


             Απ' το βιβλίο ''χελώνα στο βυθό του κόσμου''  1997


                                                                                                   




Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ






                              
  ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ
 


  Καθώς ο ήλιος ανοίγει τους ανθούς του
  κι η νέα αυγή διώχνει τη σκόνη
  απ' τα μαλλιά του Κόσμου.
 
  Τα βήματά μου δεν είναι πια ο δρόμος
  αφού διαβάζω τη γη στις δυο μου παλάμες
  κι έχω ενδυθεί το πρόσωπο τ' απείρου

  Δεν είμαι πια έρμαιο του λευκού
  και του μαύρου φωτός

  αλλά ο περιπλανητής του λόγου της φωτιάς.

                                                                                    

                                                                       
                                                                                                                                     


ΣΥΛΛΑΒΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ





                     
  ΣΥΛΛΑΒΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ


  Πλήρης ήχων και χρωμάτων
  τώρα που η χρυσή μέρα
  βασίλεψε στη σιωπή.

  Κολυμπώ στις μέσα λίμνες
  του μυαλού μου
  συλλαβίζοντας τα σύννεφα του ύπνου
  ενώ ο αμνήμων ήλιος

  ο εξόριστος

  πάντοτε ράθυμος και παράφωνος
  κομμάτιαζε το τραγούδι του
  πάνω στο σώμα του ονείρου μου
  μες στη μισόσβηστη χόβολη του απογεύματος.

                                                                                                                             





Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ-Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ





                                                                Στον  Κώστα  Μανδηλά



   ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

  Αστέρια
  μυστηριακό φεγγάρι
  ο γλυκός ήχος του αυλού
  οι αδερφοί κι οι αδερφές του δάσους
  χορεύουν στη βροχή.
 

  Ζεστό χώμα
  πρωτόγονοι έρωτες
  παιχνίδια στην άκρη της νύχτας
  η σοφή αγνωσία των παιδιών
  γλυκά τραγούδια στο πράσινο ποτάμι
  άνθη του λωτού και της καμέλιας
  στροβίλισμα αρωμάτων
  χαμένοι παραδεισένιοι κόσμοι...

  Ρύθμισε το βήμα σου στον ήλιο
  τρέξε στην καρδιά του ανέμου
  παίξε στα όνειρα της νύχτας
 
  Επαναγεννημένος μες στ' αθώο σου μυαλό.




      ΣΗΜΕΡΑ ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

   Σήμερα ερωτεύθηκα τη νύχτα
   και το τρελό φεγγάρι
   μούκλεψε το πρόσωπο.



      ΔΕ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΑΣ

   Και τώρα ακόμα που οι σκιές ανεβαίνουν
   δε θέλω τον παράδεισό σας. 

   Με τον καιρό
   σιωπηλά αποσύρθηκα
   στον κήπο του μυαλού μου
.



                                                                
 
              Το βιβλίο  μου ''Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ'' εκδόθηκε το 1988

       προς τιμήν του μεγαλύτερου αντεργκράουντ περιοδικού της εποχής εκείνης
                                                               '' ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ''
 
                               




Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ








   Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


 Νεκρούπολη
 ξεκοιλιασμένα αυτοκίνητα τέρατα
 θρηνητικά ουρλιαχτά άγριων σκύλων
 ζητιάνοι πεθαίνουν ξαπλωμένοι σ' εφημερίδες
 τηλεορασάνθρωποι σκλάβοι υπνωτικών υποδείξεων.

 Συμμορίες παιδιών περιπλανιούνται στους δρόμους
 μέρες γεμάτες πόνο
 ο φετινός χειμώνας είναι τόσο κρύος
 στις πλατείες οι φονιάδες στήσαν καταυλισμούς
 σκιές γλιστρούν στους τοίχους

 σκουλήκια προχωρούν όρθια στους νέους νεκρούς.

 Οι μαύρες λάμπες του χρόνου
 σβήνουν η μια κοντά στην άλλη
 καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μου.

 Η νύχτα άρρωστη και βρώμικη
 πλάγιασε στη σάπια πόλη
 κι εμείς κοιμόμαστε υπνωτισμένοι
 κλεισμένοι στο ζωολογικό μας κήπο.

 Ελάτε κοντά μου
 υπάρχει μια πόρτα στην άκρη της καρδιάς και του ονείρου
 πρέπει να βρούμε το κλειδί
 Eίναι στο ίδιο μέρος που είμαστε φυλακισμένοι.

 Μαύροι επόπτες
 κρατούν στα χέρια τους
 τις νύχτες μας

 Μα εγώ κρατάω τ' όνειρο

'Ενας δραπέτης της νύχτας
'Ενας τρελός ονειρευτής. 
 


                                       
                                                              1988
                         






                                 



ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΤΕΡΜΟΝΟ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ









   ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΤΕΡΜΟΝΟ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 


  'Εφυγες
   κι άφησες
   μια παύση στο τίποτα.

  'Ετρεξες μακριά
   απ΄ τον ατέρμονο κύκλο του χρόνου.

   Μακριά απ΄ τον εαυτό σου
   απ' την ίδια σου τη φωνή.

   Εσύ ο πρωτότοκος
   της ακινησίας

   πρoτού βλαστήσουν
   τα δάκρυά σου
   κι ονειρευτείς το χιόνι στο κορμί σου
   και την αδιάκοπη θλίψη σου
   που ολοένα αναχωρεί.











Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΞΟΔΟΣ



          
               

                      Η ΕΞΟΔΟΣ

                                                          
'Ηρθε ο καιρός του μεγάλου ταξιδιού
 Της ηλιοφώτιστης πορείας
 Μακριά απ΄ τ' ανθρώπινα φαντάσματα
 του νεκρού βασιλείου
 Τις σκοτεινές πολιτείες της παραφροσύνης
 Τους τυφλούς άρχοντες των Εθνών
 Τους ''καθ' υπόδειξιν'' πολιτισμούς
 από αόρατους συμβουλάτορες
 Τις απαγορευμένες πόρτες του μυαλού
 Τα κλειδωμένα όνειρα
 Να βρω τα κρυφά μονοπάτια στ' αρχαία δάση.

 Φλεγόμενα οδοφράγματα
 κι αίμα στις λεωφόρους της θλίψης
 Τά όνειρα πνίγονται
 σε ψυχρούς τηλεοπτικούς βυθούς
 Ο ήλιος στον τενεκέ των σκουπιδιών
 κι οι νέοι βάρβαροι στα πάρκα
 και στις τρώγλες σάπιων πόλεων
 Καινούργιο παιχνίδι θανάτου σκηνοθετήθηκε
 Το ξεκολημένο μάτι της Πυραμίδας μας παρακολουθεί. 


 H νύχτα μας εξαντλεί
 η προφύλαξη έγινε απαραίτητη
'Εξω παραμονεύουν οι κυνηγοί
 με τα χιλιάδες μάτια
 που ψάχνουν το μυαλό μας
 Μας απορροφούν ψηλά απ' τα παρατηρητήρια
 συνδεδεμένα με το βαθύ μας ύπνο.

 Είμαστε χρησιμοποιήσιμοι
 Κάποιοι μας αγόρασαν
 πληρώνοντας τους πρωτόγονους Ιδιοκτήτες μας
 με τα ''μπροστοκρίαρα'' μιας λατρείας
 ή ενός Μυστικού Τάγματος.

 Οι ''Κύριοι''
 με το ψυχρό φωτεινό βλέμμα
 κατοικούν στο μυαλό μας
 και μας κατευθύνουν σαν μαριονέτες
 σε μια πέτρινη νύχτα.

 Ο σκοτεινός κλοιός της κόλασης
 κρέμεται πάνω απ' το κουλουριασμένο πλήθος
 Ηχητικά κύματα σπάνε στο πρόσωπό μου
 Δε μπορώ να κλειστώ στο δωμάτιο
 Οι ''αόρατοι'' θόρυβοι θα με σκοτώσουν.

 Φιλόσοφοι χάνονται σε βαριές περγαμηνές
 λεηλατώντας τα σημάδια που νομίζουν ότι ξέρουν
 Γυμνές γυναίκες παίρνουν το μπάνιο τους
 στις αρωματισμένες δεξαμενές των λουτρών
 Κάτω από προστατευτικές τέντες
 Κόσμος στριμώχνεται ν' ακούσει την ορχήστρα
 Χορός, όργια , συνουσίες
 χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια
 Τα όνειρα βαλσαμωμένα σε κέρινα μουσεία
 Κι εμείς να θρηνούμε το θάνατο της Αθωότητας
 Του 'Ερωτα και της Σοφίας.


 Δεν αντέχω τις κλειστές πόρτες
 Τα τραγούδια των πλανόδιων μουσικών γίνανε θρήνοι
 Εδώ σκοτώνουν τους ταξιδιώτες
 και τα χλωμά κορίτσια χορεύουν στεφανωμένα
 με φλογισμένα σύννεφα
 Θύματα υποβολών
 δεν είδαμε ποτέ την αλήθεια που μας αποκαλύφτηκε
 '' Ηρθα να πολεμήσω τον άρχοντα του Κόσμου τούτου''...
 Ακούγονται τα βήματα των υπόγειων αδελφών μας
 Κανείς ποτέ δε μπόρεσε ν' αναγνωρίσει αυτούς 
 τους ταξιδιώτες.

 Επόπτες κρατούν στα χέρια τους τα σκοτάδια
 Μαύρα φορτηγά περνούν όλη τη νύχτα
 Κάποιοι παραμονεύουν στις πόρτες
 Οι παρείσακτοι με τα οπλισμένα χέρια
 έχουν μάτια δολοφόνων
 ''δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα''...
 Μας προετοίμασαν πολύ νωρίς
 γι' αυτή τη ψεύτικη ζωή.

 Οι πόλεις πεθαίνουν
 Κάτω απ' τα μαχαιρωμένα αστέρια
 κι οι πέτρινες γυναίκες
 κυοφορούν τους νέους νεκρούς.

 Σπάστε τον απατηλό καθρέφτη
 τ' ουρανού και της γης
 Δεν αντέχω τη νυχτερινή
 περιπολία των πλανητών
 Θα πω ένα τραγούδι
 Για τον Κόσμο που δε γεννήθηκε ακόμα.

 Η Μεγάλη 'Εξοδος
 Να δρασκελίσω το βαθύ ύπνο
 Ν' αδράξω στα χέρια μου τις εποχές
 και στολισμένος με το χρυσάφι του ήλιου
 με χάντρες στο λαιμό και σκουλαρίκι
 Καβαλάρης του μεσονυχτίου
 Να ταξιδεύω με τον άνεμο
 Ψάχνοντας για τη Λευκή Πριγκίπισσα
 που θα μ' Ελευθερώσει.

 Ανδαλουσιάνος χορευτής
 με αυλούς και κιθάρες
 τυλιγμένος με τη θερμή υπόσχεση της νύχτας
 ακουμπώντας στο βελούδινο όνειρο
 Εγώ ο εραστής των άστρων
 Θα μεθύσω με μυστικό κρασί.

 Ξυπόλητος στις βαθύσκιωτες κοιλάδες
 νιώθω το σφυγμό της μητέρας γης
 ακούω τα τύμπανα στ' αρχαία δάση
 Κι ακολουθώ τά κρυφά μονοπάτια.

 Τα χέρια μου συνιάλα με μυστικό αλφάβητο
 Ανάβω στην έρημο φωτιές
 Καθρεφτίζομαι στο ουράνιο ποτάμι
      Τώρα θα μπω στ' όνειρο.

                     

                             
                                             Απ' το βιβλίο μου ''ΕΞΟΔΟΣ''  1985   







     

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ



                        

 Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣHΣ
                      
                 
               Ο δολοφόνος μπήκε στην πόλη πρωί
                αφού περιπλανήθηκε όλη τη μέρα
                με το καινούργιο του κουστούμι
                και το ματωμένο του μαχαίρι
                από σφαγμένα όνειρα
                το βράδυ επέστρεψε στο λημέρι του.
                  
                Στις οκτώ ακριβώς
                διάβασε το δελτίο ειδήσεων
                είπε για μια σειρά από φόνους
                μπροστά στα υπνωτισμένα μάτια των τηλεθεατών
                και ότι δράστης παραμένει ασύλληπτος.

                Ο θάνατος τον κοίταζε
                με το μάτι της κάμερας
               
                χαμογελούσε.
                     

                                             Απ' το βιβλίο μου ''ΕΞΟΔΟΣ΄΄1985
              

         

           
               

 Λημέρι: Το κρησφύγετο,το άντρο δολοφόνων ληστών με ''μηχανές'' και μηχανεύματα  και με το ψυχρό ερπετικό τους βλέμμα, που σκότωναν και σκοτώνουν διαχρονικά το σώμα,τις ψυχές και τα όνειρά μας.

         








ΣΟΥ ΤΑ' ΠΑ ΓΙΑΤΙ Σ' ΑΓΑΠΩ







     
        ΣΟΥ ΤA'ΠΑ ΓΙΑΤΙ Σ' ΑΓΑΠΩ
                 

       Σου το'πα για τα σύννεφα  
       σου το'πα για τη θάλασσα
       για τα πουλιά που αγαπώ μέσα στα φύλλα
       για την αυγή που ανθεί το φως
       και τα φιλιά του ήλιου
       του βότσαλου τα σχήματα
       για τ' ουρανού την πόρτα
       για τις φωτιές των αστεριών
       το γέλιο της ημέρας
       για το τραγούδι τ΄ αηδονιού
       για του φιδιού τον ίσκιο
       και για τα μάτια της σιωπής
       που καίγονται τη νύχτα.

       Σου τα'πα γιατί σ' αγαπώ
       και για να μ' εύρεις πάλι.









Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ







        ΔΙΑΦΑΝΟΣ  ΓΑΛΑΖΙΟΣ


      Πετάει το φως
      σαν πρω'ι'νό μελίσσι.

      Πριν οι στιγμές σου 
      πέσουν σε λάθος χρόνο

      Τώρα που η αυγή κι ο ήλιος
      βάζουν φωτιά στον ουρανό  

      Προχωρείς
      με βήματα μεγάλα  
 
             διάφανος
                                   
                       γαλάζιος

      Κι η μέρα σου λιγοθυμάει.    


                                                   





Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ






                                                                                                   
  ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ                                                                                  
                                                                                                       
            ο ήλιος κυκλοδίωκτος
         ως αράχνη μ' εδίπλωνε       
        και με φως και με θάνατον
                ακαταπαύστως

                
                      Ανδρέας Κάλβος
      
                                                                          
Πέτρα κι ήλιος                                                                           
ένας ήλιος
ακίνητος στην άβυσσο.

Στοιβάζω το χρόνο
σε μια στιγμή.

Ας με καρφώσουν
ας με σκεπάσουν
με φως
να κοιμηθώ.


                    
                     



Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Μ' ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ








   Μ' ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ


Το απόγευμα κρεμάστηκε σεμνά στους ώμους της
κι αυτή μ' ένα τραγούδι στα μάτια της
χά'ι'δευε τις ώρες που ανέβαιναν
κι άναβαν τ' αστέρια'
Μέχρι πού ήρθε το βράδυ
σκορπίζοντας χιλιάδες ποιήματα.





Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΕΡΑΣΕΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ






             

   ΠΕΡΑΣΕΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣOY


Πέρασες τη ζωή σου
με συλλαβές του ζωδιακού
με όνειρα
και με μαντείες
για ν΄ ανακαλύψεις
εκ νέου τον κόσμο

και βρέθηκες αιχμάλωτος
να μετράς τα κύματα του χρόνου
και τις σιωπές
της χαμένης νιότης σου. 





ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ-στο Γιάννη Αγγελάκα







         ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ
                      
                                στο Γιάννη  Αγγελάκα


   Ονειρεύομαι μια ζωή ουρανό 
   κι ας μ' έκλεισαν στην πέτρα.

   Γητειά
   o ήλιος
   κι όλα τ' άστρα μου'ριξαν.
  
   Ας είναι μαύρο το φως
   δεν κλαίω. 

   Τώρα το φως με πίνει 
   τώρα εγώ το πίνω
   η γέννηση όχι ο θάνατος είναι η απώλεια.

  'Ασε με να είμαι
   άσε με να είμαι ο θεός μου.

   Θα με συγχωρήσω.


  

             [Παραλλαγή παλαιότερου ποιήματος]



                                                                                                


Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

παιδί του χάους-τραγούδι σε στίχους και μουσική της Ιωάννας Αντωνοπούλου




                                                                    
    Παιδί του χάους         

    
Στίχοι: 
Ιωάννα Αντωνοπούλου
Μουσική:Ιωάννα Αντωνοπούλου  

   

Παιδί του χάους σε σημαδεύουν
Κι έχουνε φτιάξει για σένα ένα κελί
Θα σε ποτίσουν κρασί της λήθης,
Δε θέλει άλλο αλάτι αυτή η γη

Εκεί που θα σαι, τις νύχτες μόνο
Κρυφά θα μπαίνει του φεγγαριού το φως
Ο κόσμος ήταν μικρός για σένα
Κι όταν θα φύγεις, θα γίνει πιο φτωχός

Μεγάλος δρόμος περνάει τώρα
Εκεί που πρώτα υψώνονταν βουνά
Φωνές πνιγμένες σ’ αποτελειώνουν
Κανείς δε θέλει μαζί σου να πονά

Και εγώ θ’ ανέβω στο φεγγαράκι
Και θα γλιστρήσω επάνω σου γλυκά
Φιλί θα γίνω στα βλέφαρά σου
Χάδι που βρίσκει σημάδια μυστικά





ΕΡΙΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ




 
       ΕΡΙΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

   'Ενα νησί τα σύννεφα
    κι η θάλασσα να λιγοστεύει.
    Το άπειρο έχει μονάχα ένα ρίγος.
    Προβάλλεις μέσα σ' ένα χαμόγελο
   ' Ερις
             'Ερις
                      'Ερις
    
    ' Ερις κόρη της αυγής γυμνή.
      Mες στις ώρες τις δροσερές
      επιστρέφεις τα όνειρα στην πηγή τους.
  
    ' Ερις ντυμένη μεστωμένα στάχυα
      κρατώντας ένα χρυσό μήλο στο χέρι σου
      μας κλείνεις το μάτι και σαλεύεις στον άνεμο.

      Το χρόνο ανάλαφρα διασκελίζεις
     
     'Ερις

      κορίτσι ευωδιαστό καινούργιο
      Αποκεκαλυμμένη στους αιώνες.
   

 



Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Αυτούς που βλέπεις-τραγούδι σε στίχους Μιχάλη Κατσαρού και μουσική Μίκη Θεοδωράκη








 Αυτούς που βλέπεις - 1976          

    
Στίχοι: 
Μιχάλης Κατσαρός
Μουσική: 
Μίκης Θεοδωράκης   
   



Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους γνωρίσεις πάλι
άλλον θα λένε Κωνσταντή κι άλλον Μιχάλη

Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους γνωρίσεις πάλι
σ’ αυτόν τον κόσμο θα γυρνούν
με περηφάνια πιο μεγάλη

Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους μισήσεις πάλι
έναν μονάχα δε θα βρεις
τον πιο μικρό, τον πιο πικρό, τον πιο αγαπημένο
τον μοναχό, τον δυνατό και τον αντρειωμένο

Αυτόν δε θα τον ξανεΐδείς να τονε βασανίσεις
και την μεγάλη του καρδιά να τηνε σκίσεις
αυτόν δε θα τον ξαναβρείς τι τον φυλάνε τ’ άστρα
τι τον φυλάει ο ήλιος του, τονε φυλάει το φεγγάρι

Αυτόν που `χει τη χάρη τον πιο μικρό
τον πιο πικρό και τον αγαπημένο
αυτόν μονάχα εγώ, μονάχα εγώ, εγώ προσμένω.



Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ




               Ο  ΠΟΙΗΤΗΣ

        
                Θα' ναι πάντα
             ο πρώτος αλέκτωρ
             που θα λαλεί
             πριν την αυγή.




Ο ΔΟΥΛΟΣ-Απ' το έργο ''κατά σαδδουκαίων''του Μιχάλη Κατσαρού







             O  ΔΟΥΛΟΣ


Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θάταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θάταν κατάσκοπος που δε  φοβάται.
Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες από παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Αμές δε γ’ εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δεν μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ενα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θα ΄χετε δει κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δε θα ΄χετε δει το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.
Το ζήτημα πια έχει τεθεί:
Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.

                                                                                



                                                                                                                 

Τύμπανα παίζω-Στίχοι απ' το έργο ''οροπέδιο''του Μιχάλη Κατσαρού και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου





    Τύμπανα παίζω - 1976         

    
Στίχοι: 
Μιχάλης Κατσαρός
Μουσική: 
Γιάννης Μαρκόπουλος
   


Τύμπανα παίζω στα κρυφά μονοπάτια,
τύμπανα παίζω στα δάση.

Περιφέρουν οι λαοί τη ρίζα μου,
περιφέρουν οι λαοί την καρδιά μου.
Οι δρόμοι ανοίγουν πληγές,
ανάβουν φωτιές στα σπίτια,
στα στρατόπεδα ανάβουνε φώτα.

Οι λύκοι ουρλιάζουν τις νύχτες
πανδαιμόνιο στους βράχους
μπήγουν τα νύχια στα μάτια τους,
η σιωπή παγώνει στα δέντρα.

Τύμπανα παίζω στα κρυφά μονοπάτια,
τύμπανα παίζω στα δάση.

Αφήνω την έρημο, το βαθύ μου ποτάμι,
κατεβαίνω σκάλες γυρτές στους δρόμους
κατεβαίνω εγώ ο ταπεινός ο δούλος σας
ανάμεσα στο λαό μου.

Στη φωτιά να ριχτεί αυτός που κουράστηκε
και θέλει μόνο την ακίνητη μάσκα
αυτός που δεν αλλάζει το βήμα,
το γέλιο, το ρυθμό,
τη σιωπή στη νέα του πόλη.

Τύμπανα παίζω στα κρυφά μονοπάτια,
τύμπανα παίζω στα δάση.

Αφήνω τότε την έρημο, αφήνω τα άνθη.
Το επίπεδο έπεσε πάνω στο άλλο,
ζητάει το εκμαγείο, αγωνίζεται,
σε λίγο θα ανατιναχθεί.
Ποιος είναι για νέα σημαία;

Αφήνω τους αγρούς,
την γιορτή, τις καμπάνες.
Αφήνω την έρημο,
το βαθύ μου ποτάμι.

Τύμπανα παίζω στα κρυφά μονοπάτια,
τύμπανα παίζω στα δάση.



                                                   Μιχάλης  Κατσαρός






                            

                                                           


Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Γιατί; - 1972***'Ενα τραγούδι σε στίχους Μιχάλη Κατσαρού και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου





    Γιατί; - 1972         

    
Στίχοι: 
Μιχάλης Κατσαρός
Μουσική: 
Γιάννης Μαρκόπουλος

       

Γιατί έσκαψες τη γη;
Γιατί έκανες σπίτι;
Γιατί έφαγες το χόρτο;
Γιατί έφαγες το ζώο;
Γιατί μπήκες στο νερό;
Γιατί έγραψες, γιατί τραγούδησες, γιατί μίλησες;
Γιατί, αχ, γιατί;
Μια κραυγή δε σου έφτανε;
Τι ζητούσες;
Λείπει απ’ το βουνό, είναι τρύπιο, περνάει ένα τρένο
Έζεψες ένα ποτάμι, τι γύρευες πέρα από τον ποταμό, τον ωκεανό, το βουνό;
Τι θέλεις από τη φωτιά, το μέταλλο, τη σκόνη;
Γιατί έκλεψες το φως, τη φωτιά, την εικόνα;
Θέλεις να Τόνε μιμηθείς, να Τονε φτάσεις.

                                                                                
                                                                                                              Μιχάλης  Κατσαρός
 

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΠΕΤΡΑ ΕΙΝ' Ο ΔΡΟΜΟΣ





       Η ΠΕΤΡΑ ΕΙΝ' Ο ΔΡΟΜΟΣ                                                                                  


     Εμπιστεύομαι την πέτρα
     ψάχνω τις ρωγμές της
     την τρυπώ με την βελόνα
     των ματιών μου
     της περνώ μια κόκκινη κλωστή
     που κρέμονται  ο ήλιος και τα όνειρα.

     Η πέτρα πέφτει
     στον ουρανό και στα κύματα
     φωτίζει τις ερημιές
     τις νύχτες.
     Γλιστρά στίς τροχιές των άστρων
     και των εποχών
     οδηγεί αυτόν που δε ξέρει να περπατήσει.
     Είναι ο άρτος που επιστρέφει στον σπόρο του.

     Η πέτρα
     ειν' ένα πουλί
     που φλέγεται
     στα χέρια του ποιητή.