Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

ΜΟΝΟΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ - Η ΣΙΩΠΗ





















               ΜΟΝΟΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
 
              Μόνος

              στη νύχτα
              μ' ένα στάχυ για προσκέφαλο

              κι ένα πουλί να σκεπαστώ.





                    Η  ΣΙΩΠΗ

              Η σιωπή μου
              είν' ένα μπαστούνι
              π' ανθίζει.
            







ΕΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΡΕΞΕ






















                   ΕΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΡΕΞΕ
 

                'Ελα
                     γρήγορα
                                  τρέξε

                 πιο σβέλτα απ' τις σκέψεις σου
                 στην καρδιά του καθαρού ήλιου
                 για να ξανάβρεις την κερδισμένη μέρα.









Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ






                                           Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ
                 

                                Πάντα σ' έναν ύπνο
                             ξεκινάει για μένα μια καινούργια μέρα
                             έπειτα μια σταγόνα πραγματικότητας
                             ένα δάκρυ
                             πέφτει πάνω στη λευκή ψυχούλα μου
                             σαν το λάδι στη φωτιά
                             και με μιας εξουθενώνομαι
                             καταρρέω
                             αναγκάζομαι να σταματήσω τα πάντα
                             ν' αφήσω το κάθε τι μετέωρο
                             να ξαναγυρίσω πάλι στον ύπνο.

                             Ο άγγελός μου είχε δίκιο
                             μεγάλωσα  καθώς ήρθα στη ζωή
                             για να κοιμηθώ.
                             Η ποίησή μου ήταν κομμάτι αυτού του ύπνου.
                            




Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Ο ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ















ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ











ΣΑΝ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΘΑΡΟ- Στον Κάρλος Καστανέντα





















                         ΣΑΝ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΘΑΡΟ
                                                                   
                                                             Στον  Carlos Castaneda



                             'Ενα πρωί ξύπνησα
                        με το φως και τις νεροσταγόνες
                        πάνω στο φύλλο του κόσμου
                        σαν ενα διαμάντι καθαρό.
                         
                        Νεράιδες μάγια φέρανε
                        και λύσανε τον σκοτεινό τον κύκλο
                        στο όλο και το τίποτα

                        Εδώ ο χρόνος έφυγε
                        κι ο χώρος δεν υπάρχει
                        ούτε το πνεύμα ούτε η μορφή.
                        Ειμαι σαν τη φωτιά
                        μες στην καρδιά του ήλιου.
      
                        Διέσχισα τους μυστικούς δρόμους
                        τ' ουρανού
                       (Ελευθερία τους λένε)
                        στο τέλος του χορού της νύχτας
                        Τώρα  μόνος αντιμετωπίζω το είναι
                        ....................................................................
                        Αόρατο πουλί πετά...









Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΒΡΕΣ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ



















                           ΒΡΕΣ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ


                    Βρες ένα δρόμο
                  να μη θυμάται ονόματα
                  ψυχή μου ασώματη
                  ένα καταφύγιο
                  να μην σαπίσει το μέλλον
                  μες στα μάτια σου 
                 -εδώ είναι το φως, εδώ και η απώλεια-  
                  να φύγει ο φρέσκος θάνατος
                  από πάνω σου.
                 
                  'Ετσι που κανείς να μη σε ξέρει
                   Κανένας να μην σε είδε
                   σαν να υπάρχεις
                   ή να μην υπάρχεις
                 
                   Κι η νύχτα
                   θα περάσει.
                



 
                

       

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ - του CZESLAW MILOSZ





                       CZESLAW  MILOSZ







Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ





                  ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ



                              
       Δίπλα στο  φράχτη του σπιτιού μου
                               μεγαλώνει μαζί μου ένα γέρικο δέντρο
                               μ' όλα τα κόκκινα στολίδια του φθαρμένα.

                               Τα μαλλιά μου άσπρισαν στο χρόνο.
                               Δανείστηκα ένα μαύρο άλογο απ' τον άνεμο
                               και κάλπασα καβαλάρης μες στα σύννεφα
                               για το μεγάλο πέρασμα.

                              'Ομως πρωτού ν' ανοίξουν διάπλατα
                               οι πύλες τ' ουρανού
                               με βρήκαν τ' άγρια σκυλιά.

 





ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ




















                          
                           ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ


                          Γύριζες
                                 γυναίκα     

                     στην άμμο του κόσμου
                     με τα χρυσά στολίδια του μεγάλου ήλιου τ' απείρου

                     Κι ίσα που πρόλαβα
                     ν' ακουμπήσω τα χείλη μου
                     στους διάφανους μηρούς σου
                     ενώ τα μάτια σου

                     άνοιγαν
          
                             σα μια τεράστια
               
                                        ανθοδέσμη πυροτεχνημάτων.
           









ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΣΤΕΡΙ






















                     ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΣΤΕΡΙ


                          Μαυρογάλαζη η νύχτα
                       κι από πάνω το φεγγάρι
                       σαν το νιο που θα σε πάρει.
                       Φόρεσες τo κόκκινο ,το πράσινο
                       το κοκκινοπράσινο φουστάνι
                       μα δε ξεγελιέται ο χρόνος με τα χρώματα
                       και τ' ανθη στα μαλλιά σου
                       κι ας έφεγγε ο γέρο-Κήπος στη ματιά σου.

                       Μόνο πριν φύγεις ένα γαλάζιο αστέρι σ'  άρπαξε
                       γιατί  ήξερε πως σε χάνει
                       που'χε στην πλάτη ένα μικρό Χριστό
                       και πέταξες στον ουρανό.
                         


















Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

ΠΑΤΜΟΣ-Μαρία Νεφέλη *** του Οδυσσέα Ελύτη


                                                                      

       
          Από το ποιητικό βιβλίο ''  ΜΑΡΙΑ  ΝΕΦΕΛΗ  '' του Οδυσσέα Ελύτη






                                                                     








Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

















    Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
 

                  Εκεί που όλοι στάθηκαν
               δεν στάθηκε
               Εκεί που όλοι πήγαν
               δεν πήγε.

               Ούτε έμεινε
               ούτε έφυγε
               ούτε θα ξανα'ρχόταν

               Σ' αυτόν τον κλειδωμένο ουρανό
               σ' αυτό το φως της απώλειας.




















Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΓΙΑΤΙ ..; _ Γ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Μ. ΚΑΤΣΑΡΟΣ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ






                                          ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

    
                        'Ενα παράθυρο ανοιχτό στο δωμάτιο
                        μια νέα μέρα με προσκαλεί.
                        Το φως περνάει ήρεμο καθάριο.
                        Ανοιξιάτικο φως
                        γλυκό στα μάτια
                        λίγο πικρό στην καρδιά
                        σαν κρασί άγουρο.

                        Δε ξέρω να κάνω τίποτα καλύτερο στη ζωή μου
                        παρά να ρίχνω αυτό το βλέμμα που πάει στ'άπειρο.
             
                        Υπάρχει μια ομορφιά που την αγγίζεις μόνο εδώ
                        σ'αυτόν τον κενό χρόνο
                        σ'αυτόν τον άσπιλο ουρανό.

                        'Ενα δέντρο ακουμπάει στο παράθυρό μου
                        ανεβαίνει επίμονα στο φως.
                        'Ενα δέντρο μας χρειάζεται για να μάθουμε
                        όλα τα πράγματα.
                        'Ενα δέντρο φτάνει για να δούμε.      

                        Εκείνο που μας φωτίζει
                        δεν είναι κάτι που μπορούμε να κρατήσουμε.
                        Αυτό που κρατάμε χάνεται.
                        Δε μπορούμε να κρατήσουμε τίποτα περισσότερο
                        στη ζωή                      
                        ούτε μια φούχτα καθαρό νερό.
                        Κατέχουμε μόνο αυτό που μας ξεφεύγει.
                       'Ενα δέντρο στον ήλιο
                        ένα πρόσωπο στη σιωπή
                        μια αναμονή
                        ένα φως στα μάτια σου
                        ή κι ακόμη μια ορισμένη ώρα της μέρας.

                       'Οσα ερωτεύεσαι χωρίς λόγο
                        χωρίς ανάγκη
                        μπορούν να συμβούν
                        σε οποιοδήποτε κομματάκι της ψυχής του κόσμου.

                       'Ολα μια σιωπηλή αγάπη ακίνητη
                        ένας ψίθυρος απ' τ'απέραντο κενό.

                        Και λάμπουν τα πάντα όπως την πρώτη φορά
                        που τα διαλέξαμε.
                        Μπορεί όμως και  να τα εγκαταλείψουμε όλα
                        εκτός απ' αυτήν  τη στιγμή που ποτέ δε θα σβήσει.

                        Είναι το αίνιγμα του τίποτα
                        που όμως είναι τα πάντα.


















Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ,25 β - ΚΥΡΙΑΚΗ ( ΠΑΣΧΑ ), 26 - του Οδυσσέα Ελύτη




 Από το '' Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου '' του Οδυσσέα  Ελύτη














ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ





















             ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

 
      Ήρθα κοντά στη θάλασσα
      φρεσκοπλυμένος γεννημένος μόλις απ’ τη νύχτα.

      Όλοι είμαστε εδώ στην όχθη της στιγμής
      αιωρούμενοι
      κι ο χρόνος αμφιβάλλει.

      Γύρω τα πάντα κατακόρυφα για να κάνουν καλύτερη
      πτώση.

      Η μέρα παραπαίει νυσταγμένη.
      Απ’ το ραγισμένο της μέτωπο
      σκοτεινά σύννεφα αναβλύζουν.

      Όμως το φως προχωρεί με βήματα μεγάλα
      συντρίβοντας τα χάσματα τις αγωνίες του κενού
      το λικνίζουν τα άϋλα χέρια αυτής της ώρας.

      Όλα είναι παρουσία κι απουσία
      και πέφτω μέσα μου και βγαίνω από μένα
      κι ανεβαίνω μέσα μου ώσπου να ξαναχαθώ.

      Είμαι παρών παντού για να δω καλύτερα
      για να φλεγώ καλύτερα και να εκλείψω
      με την παρουσία μου στον πυρακτωμένο κύκλο
      του καιρού.

      Όπως το μεσημέρι αυτό πού’σπασε
      σε χιλιάδες κρύσταλλα
      πάνω στη θάλασσα και στη σιωπή.



               














Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

ΚΑΠΟΤΕ

























                     ΚΑΠΟΤΕ


         Κάποτε
         στο μέτωπό μας
         άραζαν
         τα μαγικά καράβια των ονείρων.
         Στα μάτια μας
         παίζαν κρυφτό τ' αστέρια.

         Τώρα απ' τα μάτια μας
         ξεχύνονται  λεπίδες πορφυρές
         και στο παγωμένο
                          τρύπιο φεγγάρι
         του μυαλού μας
         μπαινοβγαίνουν μαύρα πουλιά.




















Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ


















   ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ


    
     Καρφωμένοι σ' έναν πέτρινο κόσμο
        εμείς ο Προμηθέας.

        Πάνω στο σώμα μας
        τρύπησαν τα σκοτεινά καρφιά
        μα απ' την καρδιά μας
    
        αναβλύζει
     
        μια θάλασσα φωτός
        που ευωδιάζει.

                                                



















Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

ΑΝΟΙΓΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ-ΑΝΕΒΑΙΝΩ ΤΟ ΜΑΛΑΚΟ ΧΩΜΑ** του Οδυσσέα Ελύτη






          Από το '' Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου '' του  Οδυσσέα  Ελύτη   
              












ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ

















   ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ


          Και δεν έμεινε
          τίποτα πια
          παρά μια αβέβαιη ταυτότητα
          ένας κενός ουρανός
       
          κι ένα τεράστιο
                        μαύρο φως
          για να βουλιάξεις.




















Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

ΑΠΟΔΡΑΣΗ - τραγούδι: Κώστας Φέρρης

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ























             

  ΣΤΟΝ  ΙΣΤΟ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ


                        Αιώνια
                            πιασμένοι
                    στο μαύρο ιστό
                    μιας Κοσμικής Αράχνης

                    όπως
                    τα τρύπια αστέρια 
                    τ' ουρανού.