Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ΝΑ ΓΥΡΝΑΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΠΑΛΙ


















       NA ΓΥΡΝΑΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΠΑΛΙ
              

     Να γυρνάς
     να επιστρέφεις πάλι
     σ’ αυτό το φως
     σ’ αυτούς τους καρπούς της γνώσης και της λησμονιάς
     με τη γεύση του χρόνου
     με το σώμα σου να πάλλεται στον ήλιο
     απέναντι στη θάλασσα
     με θέληση απολιθωμένη
     σ’ αυτόν το βράχο τον παλιό και τον καινούργιο
     που εξέχει απ’ τα νερά της γέννησης του κόσμου
     ανάμεσα σε ρίζες και σε χόρτα
     ανοιγοκλείνοντας τον ουρανό στα μάτια σου.

     Τώρα που η ψυχή εφύσηξε στο μέτωπο σου
     ζωή καινούργια.
     Τώρα που ο αέρας της αυγής
     έσβησε όλους τους αστερισμούς
     και η μέρα υπακούει στο ήπιο φως
     κι η πεταλούδα στην αγρύπνια.

     Έγινες σαν το διάφανο σπόρο της φωτιάς
     που καίει εδώ από πάντα.








Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΜΟΡΦΗ , Ν' ΑΝΘΙΣΕΙΣ ΣΑΝ ΡΟΔΟ

















         ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΜΟΡΦΗ, Ν'  ΑΝΘΙΣΕΙΣ ΣΑΝ ΡΟΔΟ
                                      
                                                                             Μνήμη Χρήστου Ηλιόπουλου

       
         Καθώς ο χρόνος επιταχύνεται
         σ’ αυτό το θάμπωμα του καιρού
         προτού η σκιά μας απλωθεί
         μέσα στο χώρο

         να λάβεις μορφή, ν’ ανθίσεις σαν ρόδο
         μέσα στα όνειρά σου
         γιατί τα όνειρα καθώς μας απορροφούν
         μας παρατείνουν κιόλας
         σε μια νέα κωδικοποίηση του πάντα.

         Ίσως να μοιάζουμε μ’ ό,τι έχουμε ξεχάσει
         κι όταν συναντιόμαστε φαινόμαστε οριστικά χαμένοι.

         Όλα βρίσκονται στη σύλληψη, σε σχέσεις κίνησης
         κι όχι στην πραγμάτωσή τους

         Όλα διεκπεραιώνονται με χειρονομίες φωτός.

         Γυρνάς την πλάτη στον καθρέφτη του τώρα
         κι αποζητάς το επιλεγμένο σχέδιο που ακόμα
                                                             μετασχηματίζεται
         στη μήτρα του απείρου.

         Αλλά τώρα κοίτα κι άκου
         η ζωή σου βρίσκεται φυλαγμένη εκεί

         που επινοήθηκε για να σε περιέχει και να την περιέχεις
         μπορούμε να ζούμε μέσα της να ’ναι μέσα μας
         δαγκώνοντας ένα κομμάτι απ’ το όλο
         σ’ αυτό το αναζωογονητικό κενό
         που μας αναλογεί

         και είσαι παρόν
         σε μια διαρκή μεταμόρφωση
         κι απ' όπου πάντα δραπετεύεις συνέχεια
         ακολουθώντας την αδιατάρακτη γαλήνια ροή σου

         σ’ ό,τι βρίσκεται έξω απ’ όλα
         αφού το φως άστραψε στα μάτια σου
         μια για πάντα.






Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

ΜΕΙΝΕ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ

















      ΜΕΙΝΕ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ

                                                                                             στον Θανάση Κουτλή


      'Οταν γυρίσεις ξανά
       ο δρόμος για το ποτάμι θα ' χει γεμίσει σαπισμένα σπίτια.
       Κανείς δεν θα σε περιμένει πια εδώ
       μόνο γιγάντιοι πυλώνες της ΔΕΗ
       και οι κεραίες της τηλεόρασης να μεγαλώνουν
       εκεί που για τελευταία φορά
       είδες το καλαμπόκι να φυτρώνει.
       Τίποτα δεν θα ' ναι το ίδιο
       παρά μόνον η βουή του νερού στο μυαλό
       και στα βράχια της μνήμης σου.
       Οι άνθρωποι του ποταμού
       έπαψαν πια να μιλούν ο ένας στον άλλον
       με φωνή μικρών πουλιών.
       Τώρα τα πρόσωπά τους γυαλίζουν
       σαν λεπίδες ξυραφιού
       καθώς περνούν με πέτρινα μάτια
       στο μαύρο φως.
       Μείνε κρυμμένος στο ζεστό βυθό
       του εαυτού σου
       μέχρι να φύγεις πάλι.

 





Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ




















         Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ


         Δροσερό πρωινό γαλήνης.
        Βλέπεις τούτον τον ήσυχο ήλιο
        που γλιστράει στο κενό.

       'Ολα πέφτουν στην πληγή του χρόνου.
        Τίποτε δεν υπάρχει να μετανιώσεις
        τίποτε να πάρεις.
       
       'Αγριος και νηφάλιος
        κλείνεις τα μάτια
        κι ακουμπάς το χέρι σου
        στο φως και την σκιά σου.

        Γύρω σου
        τ' αντικείμενα φλέγονται
        σα σκέψεις
                            διαυγή
                                        ξεκάθαρα.

        Η σιωπή σου
        βάζει φωτιά στη μέρα.
                  
       
               
       






ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΩΙ






















              ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΩΙ
             

             Η μέρα έρπει απαλά
            σα φωτεινό φίδι.

            Ο ήλιος ένα κάνιστρο λουλουδιών
            με χρώματα και φωτιές.

            Πέτρινο φρούτο το πρωί
            από κεχριμπάρι κι αχάτι
            φρούτο που άνοιξε
            από ματιά αγάπης.

            Και συ
            με τη φορεσιά της πυρκαγιάς
            στιγμή αιωρούμενη στο μέσον τ΄ουρανού

            Είσαι σαν το λευκό κλαδάκι
            που το' καψε η αστραπή.


     





Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ






         ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ


        Στη γυμνή ώρα
        το φως λεηλατεί τη μέρα.
        Ο κόσμος σωπαίνει αδειανός.
        Το ρολόι τραγουδά το χαμένο χρόνο.
        Μάταια φυλλομετρώ τη ζωή μου.
        Ούτε ένας ήχος
        ούτε ένας στεναγμός.
        Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι
        στα σύνορα του είναι και του τίποτα
        μια ζωή πιο ζωντανή μας προσκαλεί.
        Ο εαυτός μου ξεκολλά απ' τον εαυτό του
        και γίνεται κομμάτια.
        Φεύγω να βρω τι είμαι.
        Ο άνθρωπος αρχίζει εκεί που πεθαίνει.
        Επιστρέφω στη γέννησή μου.
        






ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ


                    


















         ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ


        ' Ολο και πιο κοντά στο φως
          έφερα τη ζωή μου
          με στήθος προς το κυανό διάστημα
          με βήματα ελεύθερα
          προς το άπειρο τ' ονείρου
          με φωτοχυσίες και λάμψεις αστεριών
          γυμνός από έγνοιες επίγειες
          χωρίς το χρόνο να με βαραίνει
          ανάλαφρος σαν άνεμος της Παναγιάς
          ξαναγεννημένος μεσ' στον ήλιο
          σε βάπτισμα πυρός

          σαν αλήθεια
          έφερα τη ζωή μου
          σ' ένα ταξίδι ευφρόσυνο
          στις γειτονιές του πάνω κόσμου.

        

          




Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

















                 ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ



     Μια λευκή κραυγή σήκωσε το πρωινό στο πόδι
     ντροπή από σκιά στα μάτια σου
     γύρω σου όλες οι μορφές σε μια φρενιτιώδη ανάπτυξη φωτός

    Να προχωρήσεις δεν μπορείς απ’ των ανθών τα φάσματα
    ούτε να χαϊδέψεις τ' ανέγγιχτα φύλλα του ήλιου
    χωρίς να νιώσεις κατάπληξη από πάγο.

    Τα λόγια σου κοιμούνται
    στα σύννεφα και στις χελώνες
    στα κρίνα π’ αγρυπνούν
    στη σιωπή των δέντρων.

   Δεν είσαι πολιτικός
   ούτε κλέφτης
   ούτε ποιητής
   που στήνει ενέδρα σε λέξεις παρατημένες
   αλλά μια πληγωμένη καρδιά που κυκλώνει
   τα πράγματα της άλλης όχθης.

   Πολλές φορές έχεις χαθεί
   να ψάξεις τα μάτια που μένουν άυπνα
   ζητώντας την αλήθεια
   και βρήκες μοναχά ανθρώπους παγωμένους στα χιόνια
   τ’ ουρανού.

   Μες στο λαβύρινθο των σκιών
   ανάμεσα σ' αντιμαχόμενες ισορροπίες
   είναι η γύμνια σου αυτή που δέχεται
   τον ήλιο της ποινής και το ρολόι της φθοράς.

   Ψηλά χλομιάζουνε άγιοι και άγγελοι
   φώτα και φωνές

   Τέσσερα άλογα χλιμιντρίζουν στον αέρα

   Ο χρόνος ένα χαστούκι του κενού

   κι εσύ πιασμένος απ’ τα μαλλιά της μέρας
   νιώθεις την αλήθεια των απατηλών πραγμάτων.






Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΕΤΣΙ ΝΑ ΧΑΝΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ


























          ΕΤΣΙ ΝΑ ΧΑΝΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ


         Να ’μαι η ομορφιά κι η αρετή
         μπροστά στην πύλη της πηγής του κόσμου.
         Φωνή και χτύπος αρμονικός
         αμόνι και σφυρί μαζί
         με τη μορφή την άμορφη
         τον κόμπο να ξεμπλέξω της ζωής και του θανάτου
         τη φλόγα να μη φοβηθώ
         ούτε το σκονισμένο μονοπάτι
         (η ζωή μου είναι δοχείο αδειανό
         δε γίνεται περισσότερο ν’ αδειάσει)
         ............................................................
   
        Όποιος αντιμάχεται τη γη και τον ουρανό
        πρέπει κι οπωσδήποτε να φταίει;
        Τότε ας μην ήμουν άνθρωπος
        ας ήμουνα καλύτερα νερό
        που ωφελεί το καθετί με δίχως κόπο
        έτσι να καταστάλαζα σε μέρη ταπεινά
        θολός σαν λασπονέρι
        μ’ αγνός σαν άγραφο χαρτί...

       Έτσι να χάνομαι να ταξιδεύω
      - ενώ τα μύρια πράγματα υψώνονται
       και πέφτουνε εμπρός μου -
       ατάραχος σαν νιογέννητο μωρό
       που δε χασκογελά
       γαλήνιος σαν φουσκωμένος Σπερχειός
       σαν τον αγέρα που δε λέει να πάψει
       πάντα παράξενος
       γιατί με τρέφει η μεγάλη μάνα.

       Έγινα η κοιλάδα του κόσμου
       καθαρός μέσα στο ζόφο
       ζωντανός μέσα στη σιωπή

       αόρατη μορφή εικόνα χωρίς όψη
       ασύλληπτη νεφέλη τ’ ουρανού

       κι έτσι μένω στον πανάρχαιο Λόγο
       να νιώσω το παρόν και την αρχή των πάντων.






Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

ΣΤΑ ΓΑΛΑΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ























        ΣTA ΓΑΛΑΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ


      Η νύχτα μας κρατάει
      με τις σιωπές της
      και τα φιλιά της όνειρα
      στα γαλανά τα παραθύρια.
      Τα σπιτάκια κάτασπρα
      με βυσσινιά τα κεραμίδια.
      Στα μπαλκονάκια γιασεμιά
      και στην αυλή κληματαριά
      ψάθες, γλαστρούλες και καλάθια
      Κι ο έρωτας καθώς περνά
      στη γειτονιά
      φιλί το φιλί
      κοκκίνησε του φεγγαριού το μάγουλο.
     






ΓΥΜΝΗ ΣΤΙΓΜΗ






      ΓΥΜΝΗ  ΣΤΙΓΜΗ


     Γυμνή στιγμή
     η μυρωδιά του ήλιου στα χαλίκια

     Στο σκιερό ρυάκι
     θροΐζουν λαμπυρίζουν τα νερά

     Ένα φτερό ηχεί στον άνεμο

     Μύρισε την αύρα του σύννεφου
     τις μέρες που έρχονται ησύχασε
     μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο μήτρα
     όπου τρομάζει το δέρμα σου στον ήλιο
     και τρίζει ο πάγος μες στα χόρτα.

     Για να υπάρξεις αληθινός εαυτός
     να βλέπεις σιωπηλός
     ποτέ το ίδιο δυο φορές.

    Σώμα γυμνό
    πλυμένο στους καταρράχτες του γαλαξία
    στη μουσική της καρδιάς
    καθώς τραγουδάς από μέσα σου
    μη σκέπτεσαι
    τι να κάνεις τι να μην κάνεις
 
    Στα όρια της φωτιάς σου
    βγάλε το τίποτα
    διαπέρασε με μιας όλα τα πράγματα

    να καείς στο απόλυτο μηδέν

    για να ’σαι ολοζώντανος στο φως
    στο κέντρο παντού τ' ουρανού.
                    







Η ΝΕΑ ΠΟΛΗ















    

       Η  ΝΕΑ  ΠΟΛΗ


         
    
  Ρολόγια στην καινούρια πόλη δεν υπάρχουν
      δεν οργανώνουν πια το χρόνο
      οι τωρινοί της κάτοικοι
      μόνο υπάρχουν κι επιβιώνουν
      με κάθε μέσο
      σ’ ετοιμότητα αυτοάμυνας, αντεπίθεσης
      κι απόδρασης αν χρειαστεί.

      II

      Ερειπωμένα κτιριακά συγκροτήματα, εμπορικά κέντρα,
      τούνελ, στεγασμένα αίθρια
      κι ένας τεράστιος υπόνομος με απόβλητα άστεγους
      όλων των φυλών
      ξαπλωμένους σ' εμβρυακή στάση.
      Οι κατοικίες θυμίζουν οικογενειακούς τάφους
      σκαλισμένες σε ψηλούς τοίχους
     (σα μεγεθυμένες αρχαίες κατακόμβες).
      Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα προβλήματα του όζοντος,
      οι δηλητηριώδεις ακτινοβολίες
      ανάγκασαν την εξουσία να στεγασθεί
      στους πρώην σταθμούς του ηλεκτρικού
      κι όλη η κυκλοφορία και κίνηση
      διεξάγεται μέσα από σήραγγες
      για να εξασφαλίζεται η ασφάλεια των πολιτών.



      III

     Οι κάτοικοι στον περίπατό τους
     συναντιούνται στο υπόγειο συντριβάνι
     όπου από παράδοση ρίχνουν νομίσματα και κάνουν ευχές
     απαγγέλοντας φράσεις απ' τα έργα του Πόε, του Μπλέηκ
     του Νερβάλ, του Κάφκα, του Αρτώ
     κι αργά το απόγευμα προσεύχονται
     στον αρχαιότερο ναό της πόλης
     με στίχους του Μποντλέρ, του Μπρετόν, του Παζ
     του Εμπειρίκου, του Ρεμπώ.
 

     IV

     Στην Πυραμίδα των Απομάχων
     έχουν μεταφερθεί έργα αθάνατων γλυπτών
     που παριστάνουν συμπλέγματα ερωτευμένων.
     Ατμοί βγαίνουν από παντού
     κι όλη τη νύχτα λατρεύουν τον έρωτα
     σε χίλιες δύο εκδοχές.

     V

    Kάθε μέρα, το βράδυ
    στέκονται στους υπόγειους κήπους και τις γέφυρες
    για να υποδεχτούν τα πρώτα χρώματα του φεγγαριού
    αντανακλώμενα σε γιγάντιους καθρέφτες.
   'Επειτα πηγαίνουν στα σπίτια-τάφους
    βγάζουν τα ρούχα τους
    ευλαβικά τα διπλώνουν για το πανηγύρι της επόμενης  ημέρας
    και κοιμούνται
    με όνειρα-εικόνες του Βαν Γκογκ και του Σαλβαδόρ Νταλί.














Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

ΜΗΝ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ


















                 

            ΜΗΝ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ


           Σε βλέπω πάντα
           σ'  αγγίζω
           δέντρο χρυσό του κόσμου
           μιλιά του όλου
           κύμα φωτός στα δάχτυλα
           λάμψεις γυμνές του ήλιου.
           Γέλιο που χαράζεις κόκκινο λουλούδι
           στο στόμα μου.

           Μικρό πουλί η χαρά
           γλιστράει στο στήθος
           με γαργαλάει σα σύννεφο
           και γίνεται σκιά μου.

           Γυμνός ξαπλώνω μες στα χόρτα
           και κελαηδώ το φως
           που τρέχει αλαφιασμένο.

           Τη μικρή μου σκέψη τώρα σεργιανίζω
           κρατώντας τη σιωπή στα βλέφαρα
           μην και ξυπνήσει ο ουρανός
           κι έτσι χαθεί το θάμα.
         







ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ Τ ' ΟΥΡΑΝΟΥ







                    ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ Τ '  ΟΥΡΑΝΟΥ

                                                                      στον  Τόλη  Νικηφόρου


     
      Να γιορτάζεις το φευγαλέο πέρασμα των στιγμών
          την κάθε ώρα που έρχεται
          όταν το φεγγάρι σιωπά
          κι η νύχτα χαμογελάει τυφλή
          την ώρα του ρεμβασμού και των ονείρων
          η αύρα και τα λόγια δε διαφέρουν
          το τοπίο που βλέπεις είναι μια γλώσσα
          μόνο η κίνηση των χεριών
          μπορεί να επαναλάβει τη γεωγραφία ενός πουλιού
          και τη ντροπαλότητα των γαλάζιων ίσκιων.

          Παρ'  όλο που γεννηθήκαμε χωρίς φτερούγες
          -στο έδαφος-
          έχουμε μια αδέξια κλίση προς τον ουρανό.
  
        






ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ

















        ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ


         Βρέχει στον κήπο του πουθενά
         κι ο ουρανός μια άλλη άβυσσος βαθύτερη.

         Καθώς ταξιδεύω
         μ'  ένα τίποτα
                       απ'  το τίποτα
                                        στο τίποτα

         είμαι πραγματικός
         όσο το κενό με σημαδεύει.

         Ο κόσμος είναι αληθινός
         σαν τ'  όνειρο που κατοικώ.

         Μόλις σταματήσω να σκέφτομαι

         κήπος
                   βροχή
                             ουρανός
                                          και κόσμος

        Θα γίνουν ένα.



         



ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΗΛΑΖΕΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑ
















    
       ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΗΛΑΖΕΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑ


                   Στάσου
                έχω ξαναπεράσει από δω
                γνωρίζω αυτά τα σχήματα
                αυτές τις μορφές.
                Κάτω απ' τα δάχτυλα του ήλιου
                ξέρω πως θα γίνω
                πάλι η καινούργια μέρα σου.
                Θα μ'  αναγνωρίσω
                στο φως
                θα γίνω φιλί στο στόμα  σου.

               'Ενα παιδί
                που θηλάζει αθωότητα.

      
              






Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ ΠΑΛΙ






















                   ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ ΠΑΛΙ


            Τώρα είμαι πάλι γυμνός
            γυμνός κι ερημωμένος
            στο γκρεμισμένο φως.

            Θα διαλέξω ένα δέντρο
            κι έναν ήλιο
            κι ένα σύννεφο
            και με μια πέτρα
            θα χτυπήσω το παραθύρι τ'  ουρανού.

            Θα  σε γυρέψω στις γωνιές του ανέμου
            στων πουλιών τα όνειρα
            στο άρωμα των γιασεμιών
            σε μια χούφτα στάχυα
            στα μάτια του ελαφιού
            στο πρόσωπο της νύχτας
            στων νεράιδων τη φωνή
            στων αστεριών τη μουσική
            στου φεγγαριού το δάκρυ

            Και θα σε βρω πάλι
            ρόδο της ζωής αγαπημένο.
              
     





ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΙΓΗ
















 
              ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΙΓΗ


            Φωτεινή σιγή
            φτερούγισμα γαλήνης
            σιωπή πάνω στη σιωπή
            πέτρα πάνω στην πέτρα.

            Κύματα χρυσού φωτός
            πάνω στο σώμα μου
            ράμφισμα ανέμου
            λίκνισμα νερού
            στου πηγαδιού το μάτι.

            Μικρές αιωρήσεις χρυσοπράσινων φύλλων
            γρατσουνιά σύννεφου
            στην άκρη τ'  ουρανού
            οι ακτίνες του μεσημεριού με λογχίζουν
            στάζει ο ιδρώτας σιωπηλός
            σταλαγματιές διαμάντια.

            Φως πάνω στο φως
            σαύρα πάνω στο βράχο
            χτύπος σιγανός νεροσυρμής
            γαλήνη πετροπρόσωπη
            και φως κομματιασμένο.

            Μέρες γιορτής
            ώρα της προσευχής
            βήμα ικέτη
            μες στο φως
            μέσα στην τάξη.
     






ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

















                ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ


          Στέκομαι στο τίποτα
          το τίποτα σκάει στο μέτωπό μου σαν αγριόλαμπρος ήλιος
          ας δραπετεύσω μες στο κενό
          με τις φτερούγες της νεαρής μέρας.

         'Ολα τ'  άχρηστα που πάνε με το πως είσ'  άνθρωπος
          πέφτουν
          κυλούνε
          χάνονται

          κι ολόκληρο το σύστημα του κόσμου
          το νιώθω  πως τραντάχτηκε
          απ'  τους σεισμούς του τώρα
          μια αλλαγή δίχως βάρος
          μια κίνηση προς τα μπρος
          το άπλωμα του κύματος στη διαφάνεια που έρχεται.

          Ο χρόνος δεν μπορεί να σπάσει τις φτερούγες μου
          Είμαι απ'  αυτούς που ευνόησε η φωτιά
          τυλιγμένος με τους διαμαντένιους μανδύες της αυγής
          κοντά στους ήχους του ήσυχου ουρανού
          πάνω απ'  το ευωδιαστό χορτάρι
          μονάχος στο ποίημα του καλοκαιριού
          που πάει να πει να ξεχάσεις το χρόνο και το θάνατο
          κυνηγώντας ακούραστα σύννεφα ένα ολόκληρο πρωί
          κι άσε τον τροχό να γυρνά πέρα απ'  τον εαυτό του.

          





Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ

















     ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ


       Το απόγευμα είναι κιόλας στον αέρα
       Νιώθω παράξενα γαλήνιος εδώ
       χωμένος στη χοάνη του χρόνου
       σ'  αυτήν την αργή περιστροφή του ήλιου
       γύρω απ'  τον εαυτό μου
       παγιδευμένος στην πληρότητα της ώρας
       με μάτια σαστισμένα
       να χάνονται σε στρώματα γαλάζιου ουρανού
       στο πράσινο που στάζει σιωπή
       ανάμεσα στις σεμνές σκιές των βράχων
       και τις στερνές ανταύγειες της μέρας
       στα χόρτα που φιλούν το τελευταίο φως
       και στο παράξενο ψιθύρισμα των άστρων που σιμώνουν.

      'Ερημος είμαι πια
       χαμένος σ'  αυτήν την αβάσταχτη γλύκα
       σ'  αυτήν την αβάσταχτη σιωπή.

       Γυρνώ γεμάτος φως στο σπίτι
       και βρίσκω το σκοτάδι
       πάλι να χαμογελά.

       Πόσο γρήγορα
                                        έρχεται 
                                                          η νύχτα.





ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ



















                       ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ


          Σ΄ ακολουθώ
          ανάμεσα στις όχθες του καλοκαιριού
          κάθε ανθός και ύμνος
          κάθε πέτρα κι ευχή.

          Σε ακούω
          σε διακρίνω

          σκιά απελευθερωμένη απ' την τροχιά της
          να ξεκινάς την περιπλάνηση
          σαν φύλλο στον άνεμο
          σαν πουλί που φλέγεται στο μεσημέρι
          τεμαχίζοντας σαν άρτο τις ώρες
          κοινωνώντας το φως στα μάτια
          μέσα στη μέθη και τη βραδύτητα της μέρας.

          Πάνω ο ήλιος είναι η αρχαία σου φυλακή
          μα κι η αληθινή σου σωτηρία
          σαν θάνατος γιορτή και άσμα.

          Χάθηκες
          μα η περιπλάνηση ήταν μέσα στο σώμα σου
          το σώμα είναι ο ουρανός σου
          το σώμα είναι ο δρόμος σου
          το σώμα είναι ο περιπλανώμενος λίθος
          του μέλλοντός σου.
          







ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ














          ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ



                      Να'  μαι
                      τώρα
                              εδώ
                                   εκεί

                      Χωρίς όνομα
                      χωρίς χρόνο
                      με την ταχύτητα του φωτός
                      να πλέω πέρα απ'  το φόβο και την επιθυμία
                      αναπνέοντας αργά και με ευγένεια.

                     'Ετσι ζεστός και απαλός
                      σαν βρέφος
                      στο χρυσαφένιο φως

                      μπορώ να κυματίσω
                      μες στο σώμα τ'  ουρανού μου.

        





ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗ ΒΑΛΕΙΣ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙ

















                     

          ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗ ΒΑΛΕΙΣ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙ



                Δεν υπάρχει μια λέξη που να τη βάλεις προσκεφάλι
                Τα πάντα ένα συνεχές πηγαινέλα
                από τα πράγματα στα ονόματα και πάλι πίσω
                Κι όμως εγώ
                διόλου δεν μετακινήθηκα.

                Μεταξύ του ποτέ και του πάντα
                φωλιάζει το αστραφτερό μου τίποτα.
       
                Βλέπω
                          ακούω
                                    τα βήματα του φωτός.

                Σύμπαντα εν πλω
                Κόσμοι εν εκρήξει
                ουρανοί ατάραχοι
                                     αδιάφοροι και άδειοι
                ριζώνω σε τούτη τη στιγμή ακινησίας

                                     'Ολα είναι τώρα
                                     'Ολα είναι πάντα
               'Ολα είναι τίποτα.
          







ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΩΣ















                                                        
                    ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΩΣ

         
            Ντυμένος με την επιθυμία του ήλιου
           μπαίνεις στο κορμί της μέρας
           διάφανος οπως το φως.
           Βαδίζεις μες στους ήχους τ' ουρανού
           μαζεύεις τα κομμάτια σου
           ένα ένα
           και δίχως μάτια προχωρείς
           στη φλόγα του μεσημεριού.

          'Ενας κατοπτρισμός σε σβήνει
           γεννιέσαι σ' έναν άλλο.

           Είσαι του δέντρου και του σύννεφου η υπομονή
           ρωγμή φωτιάς πάνω στο βράχο
           λουλούδι αναστάσιμο.

          'Ολος ο κόσμος είσαι
           σε μια μόνο στιγμή.








Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Η ΚΟΡΗ ΜΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΟΙΗΜΑ





















   
                      H ΚΟΡΗ ΜΕ TO ΧΡΥΣΟ ΠΟΙΗΜΑ

                                                   Μνήμη Ανδρέα Εμπειρίκου


               Είχε η χλομή κόρη
               στο στόμα  χρυσό ποίημα
               και τα μαλλιά λυτά
               είχε στην πλάτη.

               Καθόταν γυμνή στο μαύρο πιάνο
               που΄ χε ρόδες κόκκινες
               παίζοντας σεληνοηλιοτράγουδα
               κι αυτό κυλούσε στις ρίζες των δέντρων
               στριφογυρνώντας  απαλά μέσα στο μαύρο δάσος.

               Ξαφνικά γιγάντιοι Μυρμιδόνες
               βγήκαν τρέχοντας μέσα απ' την Οίτη
               κρατώντας τσάπες , φτυάρια και αξίνες
               κι έσπαζαν το φεγγάρι σε μικρά διαμάντια.

               Τότε η χλομή κόρη
               έβγαλε απ' το στόμα της το χρυσό ποίημα

               και το κρέμασε στον ουρανό.
              


   




MATRIX















                          ΜΑΤΡΙΧ


                 Παράφορε ήλιε
                 μιας εξέχουσας αγριότητας

                 κάψε με

                 και σεις λησμονημένα κρινάκια
                 μιας άλλης καθαρότητας

                 στολίστε με

                -καθώς γερνάω βρεφικά
                 σ' αυτήν την αθλιότητα του είναι
                 με όνειρα σκύλου-

                 ανεβαίνω δροσερά γαλήνιος
                 τις σκάλες των ματιών
                 ν' αγκαλιάσω ολάκερη τη θλίψη
                 για μιαν Ανάσταση

                 σ' αυτήν τη μέδουσα γεννήτρια του κόσμου μας
                 που γυρνάει αργά γύρω απ΄ τον εαυτό της
                 -ηλεκτρικός ουροβόρος όφις-
                 ρουφώντας ψυχές πληγές και σώματα
                 εμφιαλώνοντας νέες ζωές γέρικες
                 σ'  αυτό το εργοστάσιο του θανάτου.

          
          




ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΘΕΛΩ



















                   ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΘΕΛΩ
                  

                   Να κοιμηθώ θέλω
                πιο ξάστερος
                πιο καθαρός.
                Να ξεχαστώ
                να γίνω ήσυχο νερό
                βουνό που στάζει δάκρυ.
          
                Να κοιμηθω θέλω
                ν' αγγίξω μέσα από κύματα φωτός
                και πάχνες
                το δέντρο τ' ουρανού.
             







Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

ΣΤ ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΟ ΠΟΛΥΦΥΛΛΟ ΔΕΝΤΡΟ























   ΣΤ '  ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΟ ΠΟΛΥΦΥΛΛΟ ΔΕΝΤΡΟ

        
                     Άσπρα φτερά του ήλιου
                  στροβίλισμα χρυσού φωτός
                  της μέρας που χαράζει.

                  Ξαφνικά
                  από μια αδιόρατη
                  της μνήμης σχισμή
                  ορμώ στ'  ουρανού
                  το πολύφυλλο δέντρο.




 

    



ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ















                      

                ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ


                                                                στον Μιχάλη  Κατσαρό



        Πάντα
        μια ζωή στη γυμνότητα
        ταιριάζοντας εξαρχής
        με το τίποτα
        έτσι ελεύθερα και άγρια
        σ' αυτό το μηδέν του όλου
        ανακαλύπτοντας τα πράγματα
        πάλι σαν την πρώτη φορά.

       'Ετσι κινείσαι και στέκεις
        μες στον πανάρχαιο χρόνο
        αφού είσαι η μπίλια
        κι η στέκα μαζί του μπιλιάρδου
        βλέποντας κι από μακριά το παιχνίδι.

        Μπορεί να γίνουν τα πάντα εδώ
        μπορεί και τίποτα
        καθόλου δε σε νοιάζει.

        Κοιτώντας το τίποτα
        είνα σα να τα βλέπεις
                                          όλα.
       
 





ΑΚΙΝΗΣΙΑ 1 ΚΑΙ 2























             ΑΚΙΝΗΣΙΑ  1


       
  'Ηχος νερού
          πάνω στο νερό
          σκιά φύλλου
          πάνω σε φύλλο.

          Σσστ!

          Αν κάνεις θόρυβο
          ο χρόνος
          θα ξαναρχίσει.


           
ΑΚΙΝΗΣΙΑ  2



          Οι άνθρωποι είναι χρόνος.
          Ο χρόνος γίνεται πέτρα
          πέφτει πάνω στη μέρα
          και την κάνει χίλια κομμάτια.

         Τώρα ο ουρανός περπατάει στη γη
          δεν υπάρχουν αστέρια
          όμως λάμπουν τα μάτια.








ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ










Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Η ΠΕΤΡΑ
















               Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Η ΠΕΤΡΑ



                   Ο Ποιητής
                κρύφτηκε στο φως.

                Το φως στον ουρανό.
                
                 Ο ουρανός
                 κρύφτηκε στον ήλιο.

                 Ο ήλιος
                 στο δέντρο.

                 Το δέντρο
                  κρύφτηκε στο σπίτι.

                 Το σπίτι
                  στην πέτρα.

                 Κι η πέτρα
                 στην παλάμη μου.
                







ΣΙΩΠΗ











ΡΙΓΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ













  
                         ΡΙΓΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ



                  'Ηλιος ωραίος λαμπερός
                   κρέμεται στους βράχους
                   κι εγω ριγμένος μες στο φως
                   τρέχω ξυπόλητος
                   γδυμένος τα πράγματα του κόσμου.









ΕΝΑ ΓΕΛΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
















                   ΕΝΑ ΓΕΛΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ


                       Αν σου δώσω
                       ένα λεμόνι ήλιο
                       θα μου χαρίσεις
                       ένα γέλιο καλοκαίρι ;