Ποιήματα ΙΙ




                       

       ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΑΊ΄ΚΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ


                    'Ορθιος στο φως
                     κοιτάζω τη θάλασσα
                     κι αποξεχνιέμαι.

                                 *

                    Μεσ' στ' απόβραδο
                    μια καμπάνα χτυπάει
                    σταυροκοπιέμαι.

                                 *

                    Φεγγαρόφωτο
                    πετούν πυγολαμπίδες
                    στο περβόλι μας.

                                 *

                    Το νερό κυλά
                    πάνω στα αγάλματα
                    και τραγουδάει.

                                 *

                    Νύχτα τ' Αη Γιάννη
                    τρέμουν οι φωτιές,τ' άνθη
                    και συ κοιμάσαι ;

                                 *

                    Στη Σαντορίνη
                    παιδί λέει στον ήλιο
                    παιδί να γίνει.

                                 *

                   'Ενα αηδόνι
                    στου ήλιου το μπαλκόνι
                    ξετρελαμένο.

                                 *

                    Νησιά τ' Ομήρου
                    αμπέλια,ελιές και φως
                    της γης διαμάντια.

                                  *

                   'Ασπρο ξωκλήσι
                    σε βουνό ερημικό
                    δείχνει Ελλάδα.

                                  *

                    Ελληνικό φως
                    γέμισε τη ψυχή μου
                    ξύπνημα μνήμης.

                                  *

                    Γαλήνια νύχτα
                    μα κάπου ακούγεται
                    ο τρελοκούκος.

                                  *

                    Γεμάτο φύκια
                    πρόβαλε το φεγγάρι
                    απ' τα κύματα.

                                 *

                    Πάνω στο λόφο
                    αγάλματα σπασμένα
                    κολυμπούν στο φως.

                                 *

                   'Αγιοι έρχονται
                    σαν πέφτω να κοιμηθώ
                    στο μοναστήρι.

                                 *

                    Ρούχα από φως
                    φοράει η ψυχή μου
                    και τραγουδάει.
                                          

     













                                    

                Ο ΤΣΑΡΛΙ ΠΑΡΚΕΡ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ


               ...Ο Bird πετούσε πάνω στις στέγες
               μ' ένα παλιό παλτό
               τα μαύρα του γυαλιά και το καπέλο.

               Είδα στα ματωμένα χείλη του
               κάτι απ' τη θλίψη της μέρας
                                                και της νύχτας

               Κρατούσε ένα σαξόφωνο φεγγάρι
               κι ήχους από αστροφεγγιές.

              'Εγειρε τις φτερούγες του απαλά
                          ήρθε κοντά μας
                            και μας είπε:

                  << άντε γλεντήστε το...>>


                                           16-09-1992

                                          

                                      









   


































                  

                             ΣΤΑΧΤΗΣ ΦΥΣΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ


                   Πέρα στο μαύρο κάμπο
                   ένα άλογο τρέχει στη βροχή
                   κι όλα τα κρύα ανεμοκούδουνα χτυπάνε.

                   Του θεού το τραγούδι πάγωσε
                   στις σιδερένιες πόρτες τ' ουρανού
                   ακόμα κι ο ήλιος ο σκληρός
                   μοιάζει σαν πεθαμένος.

                   Βαθιά στου λόφου την αντάρα
                   κρώζει ένας κόρακας
                   και πέφτει από το άπειρο
                   το ασημένιο φίδι.

                   Μέσα στην κούπα μου
                   κομματιάζεται το δείλι
                   σε λίγο μουσκεμένο απ' τη βροχή
                   θα βγει και το φεγγάρι.

                   Σταχτής φυσάει ο άνεμος
                   τι κοφτερό το κρύο
                   που κάνει το χτενάκι σου
                   να πέφτει απ' τα μαλλιά σου.






                                                                                                           









                                                                              

                         ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ


            Τίποτα σε άνθιση
            επιστρέφω στον τόπο μου
            στο πηγάδι της σιωπής.
            Χωρίς τη φωνή μου
            που μύριζε ανάσταση
            χωρίς ένα θαλασσινό αστέρι
            χωρίς την πέτρα που βλασταίνει
            χωρίς το δέντρο της φωτιάς
            αλλά μ' ένα αηδόνι σύννεφο
            στο υφάδι του ονείρου
            τώρα που έκλεισε την πόρτα
            ο χρόνος στον ανθώνα
            επέστρεψα στην κόγχη που με γέννησε
            στην έμφυτη απουσία μου   
            κρατώντας το μερίδιό μου στο τίποτα
            και κατεβαίνω για να ξανανεβώ
            για να ξαναδιαβάσω το βιβλίο του Κόσμου.

           






































                           ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΑ


               Με τον ήλιο να γέρνει στη φλόγα 
                   ή τα ρόδα τ' απομεσήμερου
               τα μάτια σου ν' ανάβουν στο κόκκινο
                   τα χείλη σου στο ροζ
               και τ' άσπρα σου χέρια ν' ανάβουν
                   τ' όνειρο
        
               Το άπειρό σου σύμπαν έφτασε ως εδώ.

               Αν δεν υπήρχες
               πως θα μπορούσε ο ουρανός
               να βλέπει τον εαυτό του
               στους λειμώνες των άστρων.
                 














               ΣΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΝ ΚΗΠΟ



                 Κά                     σμα
                     νεις           πεί     τα
             
                                     
                               
                                 Και
                                               πο
                   στου                            κή                            
                             ή                  τον
                                     λιου
                            
                                
                  
                  παι             δί            τα.
                          χνι            σμα
































           Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΚΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ


                     'Εσπασε ο καθρέφτης
                   όπως η καρδιά του.
                   Εκατό πηγές τα δάκρυα
                   χίλια βουνά ο πόνος.





                         ΝΕΟ ΦΕΓΓΑΡΙ


                   'Αναψε το νέο φεγγάρι
                         κι ένα μικρό
                    κουρελάκι σύννεφο
                      το πρoστατεύει.

                   



                  ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΜΙΛΩ


                       Σταμάτησα
                    να μιλώ
                    μια πεταλούδα κοιμάται
                    στα χείλη μου.
 
















           

                 ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΕΔΩ

               

       
           Ούτε στην ανατολή
                 ούτε στη δύση
                 ούτε στη γη
                 ούτε στον ουρανό
                 παρά μόνον εδώ
                 που τώρα στέκω.






                  ΤΙ ΠΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ


               Σ' αυτόν τον σκοτεινό κόσμο
             σ' αυτόν τον σκοτεινό ουρανό
             τι πια να περιμένω.
             Τον σιδερένιο ήλιο
             ή το χάρτινο το φεγγαράκι ;



















                         

               ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ



                            Η μέρα πέφτει
                            ο ήλιος πέφτει
                            η ώρα πέφτει.
                            Το φεγγάρι φωτίζει
                            τα βήματα ενός περαστικού
                            πάνω στο κενό
                            πάνω στο τίποτα.

                                     





                        ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΙΣΜΗ Τ' ΟΝΕΙΡΟΥ


                            Πηγές νερού
                            σε μια σχισμή τ' ονείρου.
                            Κανένας δεν πίνει
                            ούτε ένα πουλί.






                            ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΕΝ' ΑΣΤΕΡΙ


                             Μια νύχτα
                             ένα αστέρι τ' ουρανού
                             τρυπά τη λίμνη της καρδιάς μου.
                            
                             Τι σφύριγμα που κάνει
                             η φωτιά του
                             μες στο αίμα.

                                                      




                                                      











                                                

                             ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ Τ ' ΟΥΡΑΝΟΥ


                           Απ' την αρχή τ' ουρανού
                           να αιωρούμαι
                           ανάμεσα στις εποχές
                           σαν ένα φύλλο από φως
                           μες στην καρδιά του Κόσμου.



                                                    


                                   ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΞΕΡΕΙ


                          Κανείς δε ξέρει
                          πως το ρυάκι
                          που τρέχει απ' την καρδιά μου
                          θα χρωματίσει                   
                          τη θάλασσα του Κόσμου.

                            
                                   

                        ΑΝΥΠΑΚΟΥΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥΛΙΑ


                                Ανυπάκουα όνειρα πουλιά
                           μαλώνουν
                           πάνω στο πουπουλένιο
                           μαξιλάρι μου.




       
                            ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΩ


            
       Δε γνωρίζω που μ' οδηγεί
                 το ποτάμι της ζωής
                 μόνο να τ' ακολουθώ
                 μέχρι τ' αλμυρό το δάκρυ
                 μέχρι τ' αλμυρό νερό.







               ΣΑ ΔΥΟ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΒΡΟΧΗΣ


                  Σμίξαμε
                μες στην ομίχλη
                σα δυο σταγόνες βροχής
                σα δάκρυα του κόσμου
                στην σκόνη τ' ουρανού.

































                ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ


                          Ο αέρας σφυρίζει
                      το φεγγάρι γυρίζει
                      κι ούτε ένα περαστικό αστέρι
                      δε μου ρίχνει μια ματιά.





               ΠΟΣΟ Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΣΟ Μ ' ΑΓΑΠΑΣ


                      Πόσο σ' αγαπώ
                      πόσο μ' αγαπάς
                      Πόσο σε ήπια
                      πόσο με ήπιες.
                     
                      Μέχρι που'ρθε η αυγή
                      που έσκασε σα φωτοβολίδα
                      κι ένας πρωτοφανέρωτος ήλιος.









































                        ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΡΑΚΟΣΜΟΣ


                         'Ενας κόσμος
                                      παράκοσμος

                         δίχως δρόμο
                         σα χίλια σάπια τραγούδια
                         που τρυπούν την καρδιά
                         και τη ματώνουν.






                          ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ


                               Κανείς δε μπορεί
                         να μην κρυώσει
                         όταν ο θάνατος
                         αποφασίσει να βήξει.










           
    




                                             ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ


                                          
   Τα χρόνια
                                              και τα λόγια
                                              κάποτε θα τελειώσουν
                        
                                              και μόνο θα μείνει
                                              ο ουρανός
                                              που πάντα θαν δικός σου.







                                                                                         













                        ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ

                                 
                          Πάντα υπάρχει κάτι να δεις
                          ένα φύλλο που πέφτει
                          ένα μυρμήγκι που σκαρφαλώνει στο φως
                          ένα σύννεφο που σκίζεται
                          ο ήχος της βροχής που σκάει στο χώμα.

                          Κι όμως μας λείπει η τέχνη να δεχόμαστε
                          μονάχα να δεχόμαστε
                          αυτό που μας έχει δοθεί
                          παντού ολόγυρά μας.





                                                 








                                      Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ



                                 Το όνειρο δε χάθηκε όταν τέλειωσε η νύχτα
                                     ένας ξαφνικός ήλιος το'πηξε το πρωί.
                                         Ο νέος ήλιος ανθίζει τις πέτρες
                             τα πέτρινα ηλιολούλουδα ανάμνηση χειροπιαστή
                                                από σπασμένα όνειρα.
 




























                                             



                               ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ


                      
                          Τότε ο ήλιος σε κατοικούσε
                       και ξεδιψούσες μόνο με διάφανο ουρανό.
                       Τότε καλλιεργούσες αποκλειστικά αιωνιότητα
                       και τα λουλούδια φύτρωναν
                       στα παιδικά σου μάτια.
                       Τώρα είσαι σαν το δεντράκι στο βοριά
                       που τρέμει απ' το κρύο.

         














                                       ΙΠΠΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ





                                                                                                       1985














                                          ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ
                                                                
                
                                              'Οταν κοιμάμαι
                                               είμαι.

                                              'Οταν ξυπνάω
                                               είμαι το ίδιο.

                                               Πάντα είμαι
                                               αυτό που είμαι.

                                               Μια θλίψη
                                               στο μυαλό μου
                                               και το σύμπαν.

















  



                                                    Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΡΟΝΟΣ


                                           Ο χρόνος κραυγάζει
                                           η μέρα κραυγάζει
                                           ο ήλιος κραυγάζει
                                           ο άνεμος κραυγάζει
                                           ο θάνατος κραυγάζει

                                           Κι όλα κρύβονται
                                           πίσω από ένα μαύρο σύννεφο.



                













                                                     

                    ΧΑΡΤΙΝΟΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
                       
 

                   'Αγριος άνεμος
                    χάρτινος ο ουρανός.

                    Πως τρίζουν τ' άστρα
                    στα βήματά μου
                    πως παγώνει το φεγγάρι
                    στην κραυγή μου.


       







































            ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΙΝΟΥΝΕ ΠΕΤΡΕΣ


                  Πριν τα μάτια μου γίνουνε πέτρες
                  τώρα που το φως είναι θαμμένο
                  κάτω απ' αλυσίδες και θορύβους
                  κι οι ώρες πεθαίνουνε στη γέννα.

                  Αφήστε με
                  εσείς λέξεις με τα μαύρα κέρατα
                  να πάω στα άλση της καρδιάς μου

                  Με άλματα ολόχρυσα.  























 
                                            ΣΑΝ  ΚΛΑΔΑΚΙ  ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ


                                             Αν και υπήρξες πάντοτε
                                          εραστής των λουλουδιών
                                          και ταξίδεψες εντός σου
                                          να βρεις το δέντρο της επιστροφής

                                          σε κλάδεψαν
                                          σε πέταξαν

                                          σαν κλαδάκι στη φωτιά.





















                                      ΜΕΤΑΞΥ ΡΕΜΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑΣ


                                  Εκεί όπου η μέρα τελειώνει μες στη νύχτα
                                  κουρασμένος από το ίδιο τούτο φως
                                  μεταξύ ρεμβασμού και πέτρας
                                 

                                  περπατώ

                                  μ' ένα αναμμένο όνειρο στα χείλη.


















                                                               
                  
                                              ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ  ΓΥΝΑΙΚΑ


                            Το όνειρο είναι γυναίκα
                            που προσποιείται ότι μπορείς να πλησιάσεις.

                            Γι' αυτό τόσο καιρό ξαγρυπνώ
                            μπροστά στην κλεισμένη  πόρτα της.

                            Κάθε κίνηση
                            κάθε μέρα
                            γεννιέται από εκεί που ακινητούν
                            τα βλέφαρά της.

                            Ο Κόσμος μας
                            δεν είναι παρά η κορυφογραμμή
                            του ήλιου των ονείρων της.

  

































                                                        ΠΕΤΡΑ Τ ' ΟΝΕΙΡΟΥ


                                     Πέτρα τ' ονείρου
                                     που τελειωμό δεν έχεις
                                     άγγελοι κι αστέρια σε σκεπάζουν
                                     κι είσαι διαρκώς ολάνθιστη.




















   Η ΜΕΡΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΑΠ' ΤΟ ΚΕΝΟ ΜΟΥ


                                Η μέρα πλημμύρισε απ' το κενό μου
                                το σύμπαν σταμάτησε να βρέχει χρόνο.

                                Στη σκόνη του κόσμου
                                χάθηκαν κι όλας τα βήματά μου.

                                Μη με ρωτάς
                                πως διαβαίνω τις στιγμές.




















                        ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙO ΜΑΣ


                                       Θεέ μου φύλαξέ με
                                       απ' το χρόνο
                                       απ' τον σκοτεινό χρόνο.

                                       Καθώς παιδιά και γέλια
                                       τώρα πυκνώνουν στον αέρα
                                       είμαστε έτοιμοι

                                       να μετακομίσουμε στον 'Ηλιο μας.
































                                          
                  Η ΜΕΡΑ ΓΕΡΝΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ


         Σήκωσε τα μάτια στο κενό
         ν' αγκαλιάσει ολόκληρο τον κύκλο τ' ουρανού.

         O ήλιος έγειρε πάνω του
         τον πυρπόλησε.








































                             Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ Τ ' ΟΝΕΙΡΟ


         
                         Μέσα μου
                         βλέπω τη φωτιά
                         βλέπω και τ' όνειρό μου
                         που το πρω'ί' με ξύπνησαν
                         και βρήκα τον Εαυτό μου.























                             ΘΕΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ


                    Θεά του Παντός
                    προφύλαξέ με από σένα
                    πολύ κοντά σου καίγομαι
                    πολύ μακριά παγώνω.

                    Μάθε μου την τέχνη των αποστάσεων
                    να βρίσκομαι στο σωστό σημείο
                    της παρουσίας κι απουσίας σου

                    μα πάντοτε να φεύγω
                    Αμήν.
             


           
                 




                                                         




























          Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ


          Είναι η ώρα που περιμένεις
         καθώς πάνω στο κρεβάτι σου
         πέφτουνε τα μαλλιά του ήλιου.

        Το φως της μέρας
         μεγαλώνει στο παράθυρό σου
         μπαίνει μες στο σπίτι
         και σ' αγκαλιάζει τρυφερά.


                               





































                                                       
                                               ΤΩΡΑ Ο ΚΗΠΟΣ ΜΑΣ


                                        Τώρα
                                        
                                  Ο κήπος μας
                                  δεν ξέρει τίποτα για την αρρώστια.

                                  Μια κραυγή ανθρώπινη
                                  διαπερνά το όνειρο.

                                  Εν' άγριο χέρι
                                  μας κόβει σαν τριαντάφυλλα.

                                  Είμαστε μαγεμένοι
                            
                                          γητεμένοι
                                  
                                                    μοναχοί.   

                             























 

                         ΗΛΙΕ ΚΙ ΟΥΡΑΝΕ


                'Ηλιε κι ουρανέ
                 και συ φωτιά της πρωινής μέρας
                Τώρα που ο καιρός
                 με γέμισε χρονοτραύματα

                 αφήστε με
                 να ξαναγεννηθώ
                 και θα πουλώ το φως στους δρόμους.

                                




















                                                                 
                   
                                        ΚΟΡΙΤΣΙ ΛΙΓΝΟ



                                          Κορίτσι λιγνό
                                  που' σαι στο παραθύρι

                                                                                       

                                  Πήραν φωτιά τα μάτια σου
                                  κι άρχισαν να βλασταίνουν.

















        
                   ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΜΑ ΝΕΑ


                 Σα βραδιάζει
                 μες στη σιωπή σκυμμένος
                 μαθητευόμενος της θλίψης
                 απ' τους ζωντανούς ξεριζωμένος
                 καρδιά προσωρινή μα νέα
                 καρφωμένος από μι΄ αχτίδα του  φεγγαριού
                 σ΄ αυτό το μάταιο
                 σύνορο του ουρανού

                 Έγινα ένας άνθρωπος άγριος
                 σαν καιόμενη βάτος

                 που θ' ανάψει
                 τις μέρες του κόσμου.






















                

















                           Η  ΕΞΟΡΙΑ

            'Εχει βρεθεί στην εξορία από παλιά
           ένας άντρας πικρός
           (μια αστεία χαρακιά στην πλάτη του χρόνου)
           άμαθος στο φως του ήλιου
           στα βουνά
           στον άνεμο.

           Κλεισμένος  στο δωμάτιό του
           επικοινωνώντας μόνο με τις σκιές
           μη ξέροντας πως κάποιοι του πήραν
           τη ψυχή του μακριά
           προς το δικό τους μέρος.

           Σφράγισε την πόρτα
           μάζεψε την λύπη του
           και τύλιξε τον εαυτό του
           με το φως τoυ καντηλιού.

















































                 ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ



              Ανάβουν οι ώρες το καταμεσήμερο
           έρχονται και φεύγουν οι στιγμές σαν μελτεμάκια
           πάλλονται μες στη δόνηση του ήλιου
           και  'γω καταμεσίς του γαλανού πελάγους
           ποτισμένος με νοσταλγία θαλασσινή κι αλάτι
           να διασταυρώνομαι με τόσα αποδημητικά πουλιά
           με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια

           'Οσα  είναι τα γυμνά πέλματα του χρόνου
            στις αμμουδιές του τώρα.







































































 ΝΑ'ΣΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ
                                                      


  Να΄σαι
    τραγουδιστής έρωτας

     να παίζεις τα τραγούδια σου

       στα τρυφερά των γυναικών κοχύλια.





















 
















                                                 ΕΙΝΑΙ  ΕΙΜΑΙ



                                                  Είναι
                                               Είμαι

                                        πάχνη στη βατομουριά
                                        και φωτιά στη λαγκαδιά.

















                 

                                                                                  


                                                                        ΠΕΤΡΑ


                                                           Πέτρα του ωραίου κόσμου
                                                γιομάτη καλοσύνη πέτρα

                                                πέτρα από φιλί καί άνεμο
                                                πέτρα λουλούδι του ήλιου
                                                         

                                                γέλιο παιδιού ξυπόλητου
                                                που σεργιανάει στη μέρα.





































                                                             
                                   
                                               Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ



                                                     Απ'την καρδιά στο μυαλό
                                           σφυγμός που σκορπίζεται
                                           κι ύστερα εικόνα
                                           στα τέσσερα σημεία του φωτός.

                                           Η φωνή του αίματός μου
                                           το πνεύμα της ανάσας μου:

                                           Το ποίημα.




                                                 


       













                                                              
                                                        ΤΟ ΑΓΝΟ ΜΗΔΕΝ


                                          Ούτε στην αρχή
                                          ούτε η αρχή.
                                          Το αδημιούργητο είμαι
                                          το αγνό μηδέν.


                                               











                                                      


                                                               



                                                                       
                                                        ΤΟ  ΜΑΡΓΙΟΛΙΚΟ


                                                      Κοιμάται το μαργιόλικο
                                               το κακονυχτισμένο
                                         ξεκούμπωτο, ξεσκέπαστο
                                           και μ' ανοιχτά στηθάκια.





                                                 

                                       Παραλλαγή παραδοσιακού τετράστιχου
.















                                    
  
                                                             


                                         Ο ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ  2          
                                                                

                                   Πόσο βαριές οι νύχτες
                              κρύο φεγγάρι γελάει στο μισοσκόταδο.

                              Σα θα 'χει σβήσει η λάμπουσα κρύπτη τ' ουρανού
                              μαύρος κλειδοκράτορας μες στον ύπνο μου
                              μαύρα λόγια στ' όνειρά μου ψιθυρίζει.





















                                                          






























        ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ ΠΟΙΗΜΑ

              Μια νύχτα
              με το περίστροφο ποίημα
 
             'Ανοιξε μια πόρτα στο μυαλό του
              να ελευθερώσει
              τα όνειρα.





      ΤΥΛΙΞΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ


            
Τύλιξε
             το σώμα του
             με τ' όνειρο
             και κοιμήθηκε ανάμεσα στα θηρία.



















            ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΙΑΣ ΦΑΟΥΣΑΣ


                Στο στόμα μιας φάουσας
 
              ένα αστέρι
              ένα φεγγάρι
              ένας σταυρός

              κι ένας ποιητής λυχνάρι

              με λάδι
              από Θεό.
   









                                                               











                                               ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ


                                                        Μια δροσοσταλιά
                                              σ' ένα τριαντάφυλλο

                                             'Ενα νέο αστέρι
                                              στην άκρη του σύμπαντος

                                             Κι ο θάνατος πάντα κοντά.



















              

 
                                          ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ


                                                 Χρόνε εσύ

                                                 φευγαλέα στιγμή
                                                 λαμπερό κενό

                                                 πως μ' οδηγείς
                                                 στις εκβολές του τίποτα.




















 

    Ο ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ  1                     


      Εδώ και χρόνια
      ψάχνω τα κρυμμένα μάτια του
      κι ανακαλύπτω
      δυο μαύρες τρύπες
      γεμάτες αστέρια
      που ξεκολλούσαν
      κι έπεφταν με κρότο.

      Πριν καταρρεύσει
      το πρόσωπό του τελείως
      ξύπνησα κι είδα
      μέσα απ' το φεγγίτη του μυαλού μου

      Τον κλειδοκράτορα των ονείρων.






            


























                                                              

            ΑΣΤΡΟΓΕΝΝΗΤΑ ΔΕΝΤΡΑ


        Αστρογέννητα δέντρα
       διαμάντια βροχής πάνω στα φρέσκα φύλλα.

       Μια βροχή θε'ι'κή
       μια βροχή που σέρνει μαζί της αστέρια
       η βροχή είναι ερωμένη μου.
 
       Θ' αγαπήσω ότι καινούργιο υπάρχει
       στο νερό που κυλά
       μεσ' στην καρδιά
       αυτού του γέρικου δάσους.

























                             


                       
             Η ΚΟΡΗ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

                
     Η κόρη
     ντύθηκε τ'  απαγορευμένα όνειρα                                                  
     κρέμασε στο λαιμό της
     τον ήλιο 
             τα πουλιά
                        και τα χαμόγελα
     και έπεσε στον ουρανό
     να πιάσει τ' άστρα.




                     


















                                     ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΔΙΑΚΟΠΑ



                                                Προχωράμε αδιάκοπα
                                       απ' το ένα τίποτα στο άλλο.
   
                                       Το φως καθώς μας διαπερνά
                                       λάμπει από δάκρυα.

                                            


























                                                                                  
























                      
             Ο  ΥΠΝΟΣ  ΤΩΝ  ΒΟΥΝΩΝ
              

          Η μέρα ολοένα και λιγοστεύει
          η νύχτα έρχεται όλο και πιο κοντά.
          Από τον ύπνο των βουνών
          ανεβαίνει το χρυσαφένιο μουρμουρητό
          ενός περαστικού φωτός.


                               

               


                Η ΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ


             Στην ώρα του απομεσήμερου
           ο ουρανός
           ολοένα και πιο μεγάλος
           λάμπει σκορπισμένος'
           σαστίζεις στην έκταση τ' ονείρου.






















                                                                 ΜΕΣΑ ΤΗΣ


                                               Μέσα της
                                                       ν' ακούω                                                                                                  τη βροχή
                                                                       

                                               Να τραγουδάει
                                                                  το όλο.




















                                                                         

                                                 ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ

                                                               

                                            
Μές στο φως και την σκιά
                                    ένα βουνό μετέωρο
                                    κι η μέρα σου

                                    που ανατριχιάζει από πουλιά.

















        
                                                                  

                                                 ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ




                                                          Και πάνω
                                               όλο πιο πάνω έπεφτα
                                               κι από τον έναν κόσμο
                                               στον άλλο χτύπαγα
   
                                               Μέχρι το τίποτα.


      



















                                 ΣΤΟΝ ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟ ΚΟΣΜΟ

       
    Βυθισμένος σ' ωκεάνεια όνειρα
    το υγρό πρόσωπο της μέρας
     βελούδινη σιωπή.

         Παιδικά βήματα στο πλακόστρωτο
      οι γυμνοί χτύποι του χρόνου
      κυκλικό μαρτύριο.

      Στον κλειστό και ακίνητο κόσμο
     η  νηνεμία των αισθήσεων
     παγερή μοναξιά.
 















 





 Παιδί λέει στον ήλιο





















         ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΧΙΛΙΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΒΛΕΦΑΡΑ



                                                         Σκόρπιες οι δροσοστάλες
                                               μα της κόλασης οι σπόροι
                                               περασμένοι στην κλωστή.
                             
                                                                                            ΙΣΣΑ




            Ανάμεσα στα χόρτα οι δροσοστάλες.
          Πως κοιμούνται ήσυχα                                                     
          κάτω από χίλια πράσινα βλέφαρα.

































                   ΚΑΛΙ-ΜΕΡΑ

       Μες στα σεντόνια του φωτός
       θα μοιραστείς πάλι την σκιά
       την ίδια μοναξιά
       τα ίδια ακριβώς φαντάσματα.

       Καλι-μέρα.




              

       Kάλι: Θεά του Ινδουιστικού πανθέου της καταστροφής
       και της εξόντωσης, με ερεβώδη ισχύ.















































  ΠΩΣ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΩ ΠΑΛΙ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΦΩΝΗ


                  ...Ναι ο κόσμος μαραίνεται
                     κι έχασα τη φωτιά μου.

                     Ειν' ο ποιητής η φωνή που έρχεται                               
                     ή τα βήματά μου που ξεμακραίνουν;

                     Είμαι σκιά και φως
                     ή το ποίημα που χάθηκε στο καλοκαίρι;...






































                           ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΥΝΕΤΟΣ


                       Να μην είσαι ποτέ
                                        μέρος του ήλιου.

                       Να είσαι ασύνετος
                       σαν κεραυνός που βροντά
                       και φέρνει μπόρα. 
































                 Ο ΡΗΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΡΗΤΟΡΕΥΕ


          Κόσμος πολύς στριμώχτηκε στην πλατεία
          να δει τον ρήτορα που ρητόρευε

          και δεν πρόσεξαν το γυμνό παιδί με τον αυλό
          που βάδισε ανάμεσά τους

          κι αφού πέρασε μέσα απ' τη σκισμένη αφίσα
          χάθηκε στο βάθος του τοίχου.


 





                                       












                                                                             
































                          ΜΑΓΙΑ


           Ο ύπνος σου φωσφορικός
          καθώς υπνοβατείς
          στο βάθος του πηγαδιού.

          Μεταξύ του εαυτού σου
          και των μορφών που παίρνεις

          Είναι η Μάγια
          που πλέκει την κωμική διαφορά τους.


                      




   
         
  Μάγια: Στην Ινδική φιλοσοφία,που σημαίνει
            αυταπάτη,ψευδαίσθηση,το matrix.











                                                                     

































                  ΞΑΦΝΙΚΟ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ


     O κόσμος σταμάτησε ξαφνικά στη μέση
     οι ομπρέλες και τα κινητά είχαν γίνει βάτραχοι
     και πηδούσαν στην ανοιξιάτικη βροχή.     



                  















            
                                           ΕΡΙΞΕΣ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΣΟ
Υ
                                                          


                                            Τέντωσες το σώμα σου
                                            στη θάλασσα
                                            και ψήλωσες σιγά το κεφάλι
                                            μέχρι να δείξει ήλιο.

                                           'Yστερα έριξες το δίχτυ σου
                                            με τα μικρά χρυσά του νήματα
                                            το άπειρο να πιάσεις.




















   







  
                                                                  












Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ  ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ


                             Κατάλαβε
                       πως η ζωή του
                       ήταν μαθηματικά αφηρημένη
                    
                       Αφού το άπειρο
                       τον έκανε δικό του.

                    





































          ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΣ
    
     
                Πως μπορείς και μιλάς
                   όντας από πέτρα
           για την αυριανή μετάληψη
                      του φωτός ;    

























                                              ΤΥΦΛΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΟΙΔΙΠΟΔΑ
      
   
                                                         Θυσίασε
                                              τα παιδικά του μάτια
                                              στον ήλιο
                                              και το φως

                                              Και τώρα 
                                              τυφλός σαν τον Οιδίποδα

                                              χάθηκε

                                              στο μαύρο φιλμ
                                              της ζωής του.


    



















       ΚΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
              


                 Φόρεσες τον ήλιο
                  κατάσαρκα
                  αλλά μην στέκεις
                  έτσι απερίσκεπτα
                  περήφανος
                  κι αύριο
                  θάνατος
                  θα είναι.







































             

  ΣΤΟΝ  ΙΣΤΟ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ


                        Αιώνια
                            πιασμένοι
                    στο μαύρο ιστό
                    μιας Κοσμικής Αράχνης

                    όπως
                    τα τρύπια αστέρια 
                    τ' ουρανού.


































   ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ


          Και δεν έμεινε
          τίποτα πια
          παρά μια αβέβαιη ταυτότητα
          ένας κενός ουρανός
       
          κι ένα τεράστιο
                        μαύρο φως
          για να βουλιάξεις.





































   ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ


    
     Καρφωμένοι σ' έναν πέτρινο κόσμο
        εμείς ο Προμηθέας.

        Πάνω στο σώμα μας
        τρύπησαν τα σκοτεινά καρφιά
        μα απ' την καρδιά μας
    
        αναβλύζει
     
        μια θάλασσα φωτός
        που ευωδιάζει.













































                     ΚΑΠΟΤΕ


         Κάποτε
         στο μέτωπό μας
         άραζαν
         τα μαγικά καράβια των ονείρων.
         Στα μάτια μας
         παίζαν κρυφτό τ' αστέρια.

         Τώρα απ' τα μάτια μας
         ξεχύνονται  λεπίδες πορφυρές
         και στο παγωμένο
                          τρύπιο φεγγάρι
         του μυαλού μας
         μπαινοβγαίνουν μαύρα πουλιά.








































             ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ


      Ήρθα κοντά στη θάλασσα
      φρεσκοπλυμένος γεννημένος μόλις απ’ τη νύχτα.

      Όλοι είμαστε εδώ στην όχθη της στιγμής
      αιωρούμενοι
      κι ο χρόνος αμφιβάλλει.

      Γύρω τα πάντα κατακόρυφα για να κάνουν καλύτερη
      πτώση.

      Η μέρα παραπαίει νυσταγμένη.
      Απ’ το ραγισμένο της μέτωπο
      σκοτεινά σύννεφα αναβλύζουν.

      Όμως το φως προχωρεί με βήματα μεγάλα
      συντρίβοντας τα χάσματα τις αγωνίες του κενού
      το λικνίζουν τα άϋλα χέρια αυτής της ώρας.

      Όλα είναι παρουσία κι απουσία
      και πέφτω μέσα μου και βγαίνω από μένα
      κι ανεβαίνω μέσα μου ώσπου να ξαναχαθώ.

      Είμαι παρών παντού για να δω καλύτερα
      για να φλεγώ καλύτερα και να εκλείψω
      με την παρουσία μου στον πυρακτωμένο κύκλο
      του καιρού.

      Όπως το μεσημέρι αυτό πού’σπασε
      σε χιλιάδες κρύσταλλα
      πάνω στη θάλασσα και στη σιωπή.


               






















                                          ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

    
                        'Ενα παράθυρο ανοιχτό στο δωμάτιο
                        μια νέα μέρα με προσκαλεί.
                        Το φως περνάει ήρεμο καθάριο.
                        Ανοιξιάτικο φως
                        γλυκό στα μάτια
                        λίγο πικρό στην καρδιά
                        σαν κρασί άγουρο.

                        Δε ξέρω να κάνω τίποτα καλύτερο στη ζωή μου
                        παρά να ρίχνω αυτό το βλέμμα που πάει στ'άπειρο.
             
                        Υπάρχει μια ομορφιά που την αγγίζεις μόνο εδώ
                        σ'αυτόν τον κενό χρόνο
                        σ'αυτόν τον άσπιλο ουρανό.

                        'Ενα δέντρο ακουμπάει στο παράθυρό μου
                        ανεβαίνει επίμονα στο φως.
                        'Ενα δέντρο μας χρειάζεται για να μάθουμε
                        όλα τα πράγματα.
                        'Ενα δέντρο φτάνει για να δούμε.      

                        Εκείνο που μας φωτίζει
                        δεν είναι κάτι που μπορούμε να κρατήσουμε.
                        Αυτό που κρατάμε χάνεται.
                        Δε μπορούμε να κρατήσουμε τίποτα περισσότερο
                        στη ζωή                      
                        ούτε μια φούχτα καθαρό νερό.
                        Κατέχουμε μόνο αυτό που μας ξεφεύγει.
                       'Ενα δέντρο στον ήλιο
                        ένα πρόσωπο στη σιωπή
                        μια αναμονή
                        ένα φως στα μάτια σου
                        ή κι ακόμη μια ορισμένη ώρα της μέρας.

                       'Οσα ερωτεύεσαι χωρίς λόγο
                        χωρίς ανάγκη
                        μπορούν να συμβούν
                        σε οποιοδήποτε κομματάκι της ψυχής του κόσμου.

                       'Ολα μια σιωπηλή αγάπη ακίνητη
                        ένας ψίθυρος απ' τ'απέραντο κενό.

                        Και λάμπουν τα πάντα όπως την πρώτη φορά
                        που τα διαλέξαμε.
                        Μπορεί όμως και  να τα εγκαταλείψουμε όλα
                        εκτός απ' αυτήν  τη στιγμή που ποτέ δε θα σβήσει.

                        Είναι το αίνιγμα του τίποτα
                        που όμως είναι τα πάντα.



































    Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
 

                  Εκεί που όλοι στάθηκαν
               δεν στάθηκε
               Εκεί που όλοι πήγαν
               δεν πήγε.

               Ούτε έμεινε
               ούτε έφυγε
               ούτε θα ξανα'ρχόταν

               Σ' αυτόν τον κλειδωμένο ουρανό
               σ' αυτό το φως της απώλειας.









































                     ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΣΤΕΡΙ


                          Μαυρογάλαζη η νύχτα
                       κι από πάνω το φεγγάρι
                       σαν το νιο που θα σε πάρει.
                       Φόρεσες τo κόκκινο ,το πράσινο
                       το κοκκινοπράσινο φουστάνι
                       μα δε ξεγελιέται ο χρόνος με τα χρώματα
                       και τ' ανθη στα μαλλιά σου
                       κι ας έφεγγε ο γέρο-Κήπος στη ματιά σου.

                       Μόνο πριν φύγεις ένα γαλάζιο αστέρι σ'  άρπαξε
                       γιατί  ήξερε πως σε χάνει
                       που'χε στην πλάτη ένα μικρό Χριστό
                       και πέταξες στον ουρανό.

                         




































                          
                           ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ


                          Γύριζες
                                 γυναίκα     

                     στην άμμο του κόσμου
                     με τα χρυσά στολίδια του μεγάλου ήλιου τ' απείρου

                     Κι ίσα που πρόλαβα
                     ν' ακουμπήσω τα χείλη μου
                     στους διάφανους μηρούς σου
                     ενώ τα μάτια σου

                     άνοιγαν
          
                             σα μια τεράστια
               
                                        ανθοδέσμη πυροτεχνημάτων.
           














              
                  ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ



                              
       Δίπλα στο  φράχτη του σπιτιού μου
                               μεγαλώνει μαζί μου ένα γέρικο δέντρο
                               μ' όλα τα κόκκινα στολίδια του φθαρμένα.

                               Τα μαλλιά μου άσπρισαν στο χρόνο.
                               Δανείστηκα ένα μαύρο άλογο απ' τον άνεμο
                               και κάλπασα καβαλάρης μες στα σύννεφα
                               για το μεγάλο πέρασμα.

                              'Ομως πρωτού ν' ανοίξουν διάπλατα
                               οι πύλες τ' ουρανού
                               με βρήκαν τ' άγρια σκυλιά.

 























                           ΒΡΕΣ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ


                    Βρες ένα δρόμο
                  να μη θυμάται ονόματα
                  ψυχή μου ασώματη
                  ένα καταφύγιο
                  να μην σαπίσει το μέλλον
                  μες στα μάτια σου 
                 -εδώ είναι το φως, εδώ και η απώλεια-  
                  να φύγει ο φρέσκος θάνατος
                  από πάνω σου.
                 
                  'Ετσι που κανείς να μη σε ξέρει
                   Κανένας να μην σε είδε
                   σαν να υπάρχεις
                  ή να μην υπάρχεις
                 
                   Κι η νύχτα
                   θα περάσει.
                



 
                

       





















                         ΣΑΝ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΘΑΡΟ

                                                             Στον  Carlos Castaneda



                             'Ενα πρωί ξύπνησα
                        με το φως και τις νεροσταγόνες
                        πάνω στο φύλλο του κόσμου
                        σαν ενα διαμάντι καθαρό.
                         
                        Νεράιδες μάγια φέρανε
                        και λύσανε τον σκοτεινό τον κύκλο
                        στο όλο και το τίποτα

                        Εδώ ο χρόνος έφυγε
                        κι ο χώρος δεν υπάρχει
                        ούτε το πνεύμα ούτε η μορφή.
                        Ειμαι σαν τη φωτιά
                        μες στην καρδιά του ήλιου.
      
                        Διέσχισα τους μυστικούς δρόμους
                        τ' ουρανού
                       (Ελευθερία τους λένε)
                        στο τέλος του χορού της νύχτας
                        Τώρα  μόνος αντιμετωπίζω το είναι
                        ....................................................................
                        Αόρατο πουλί πετά...



































                                           Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ
                 

                                Πάντα σ' έναν ύπνο
                             ξεκινάει για μένα μια καινούργια μέρα
                             έπειτα μια σταγόνα πραγματικότητας
                             ένα δάκρυ
                             πέφτει πάνω στη λευκή ψυχούλα μου
                             σαν το λάδι στη φωτιά
                             και με μιας εξουθενώνομαι
                             καταρρέω
                             αναγκάζομαι να σταματήσω τα πάντα
                             ν' αφήσω το κάθε τι μετέωρο
                             να ξαναγυρίσω πάλι στον ύπνο.

                             Ο άγγελός μου είχε δίκιο
                             μεγάλωσα  καθώς ήρθα στη ζωή
                             για να κοιμηθώ.
                             Η ποίησή μου ήταν κομμάτι αυτού του ύπνου.
                            



























                   ΕΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΡΕΞΕ
 

                'Ελα
                     γρήγορα
                                  τρέξε

                 πιο σβέλτα απ' τις σκέψεις σου
                 στην καρδιά του καθαρού ήλιου
                 για να ξανάβρεις την κερδισμένη μέρα.





























               ΜΟΝΟΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
 
              Μόνος 

              στη νύχτα
              μ' ένα στάχυ για προσκέφαλο

              κι ένα πουλί να σκεπαστώ.





                    Η  ΣΙΩΠΗ

              Η σιωπή μου
              είν' ένα μπαστούνι
              π' ανθίζει.
            





















                  ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
        

          'Εχω έρθει
          με τα πόδια σκισμένα από τ' άστρα
          τυλιγμένος με τα κουρέλια του φωτός.

         'Εχω έρθει
          σα λευκή φωτιά
          που ζεσταίνει τα πάντα.

         'Εχω έρθει
          μεταμορφωμένος σε ουρανό
          να φυτέψω στα μάτια μας τον ήλιο.

























                   ΜΕΤΕΩΡΑ

    Ανοίξαμε τα μάτια μας
    να μπει ο ήλιος

    Ο βράχος έγινε το πορτάκι τ' ουρανού
    και τα πουλάκια μονοπάτι.




























                    ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΜΙΛΑ
     

                     Σκοτεινός ουρανός
                  σκοτεινή μέρα
                  κούρνιασα
                  στην αγκαλιά του καιρού

                  Κανένας δε μιλά
                  ούτε ένα πουλί.




























                   ΑΙΩΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ


              Είμαι καλά
              σ' αυτή την σιωπηλή αυγή
              Με κάνει και γελάω
              αυτός ο κεχριμπαρένιος ήλιος
              που γαργαλάει το σώμα μου.

             'Ετσι γαλήνιος να μένω
              αιώνια μέσα στο χρόνο
              ν' αδράχνω τις στιγμές
              να τραγουδάω γεμάτος φως
              τις ανθισμένες μέρες.





























               ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ


        Πολύ πιο πριν απ' την επανάσταση των λουλουδιών
        πριν ένα πουλί πεθάνει στα πόδια ενός κρίνου
        κι αρραβωνιαστεί το χιόνι με το γιασεμί

        Πριν ενταφιαστεί σ' ένα βιβλίο η μαργαρίτα
        και δεν υπήρχε ένα λουλούδι
        να γείρει το κεφάλι του
        στον ώμο ενός πουλιού
        κοιτάζοντάς με μέσα στο μηδέν
        επινόησες την πρώτη σου λέξη
                         

                          αγάπη

        Και τότε μέσα απ' τα μάτια μου
        βγήκε το πρώτο τριαντάφυλλο.
 

























                    ΣΑ ΘΑ ΓΙΝΩ Η ΒΡΟΧΗ

    
          Σα θα γίνω η βροχή
          κι αυτά τα δέντρα τα σκοτεινά κι ακίνητα
          τότε θα είμαι η υγρή νύχτα
          κι αυτή η χρυσόφωτη λάμπα
          που καίει στο παράθυρό σου.

          Θα γίνω εσύ
          και εσύ ένα πουλί
          που κουρνιάζει στο στήθος μου.

         'Ενα χαρούμενο σπουργίτη
          ξετρελαμένο με την άνοιξη
          γεμάτο καημό και πόνο
          που θα γίνεις τραγούδι
          στο προσκεφάλι μου.



































                            ΔΕΚΑ  ΧΑ'Ι'ΚΟΥ



                          Πάλι κι απόψε
                          βγήκα για νέες πληγές
                          και καρδιοχτύπια.
                                        
                                         *

                          Γυμνός στον κήπο
                          ένας ζεστός αέρας
                          μου 'δωσε φιλί.

                                         *

                          Τρυφερή νύχτα
                           κι ο έρωτας κρύφτηκε
                           μες στα σεντόνια.
                                        
                                         *

                           Δύο το πρωί
                           και γυμνή ξεχάστηκες
                           μπρός στον καθρέφτη
                                       
                                         *

                           Κάνεις πείσματα
                           και στου ήλιου τον κήπο
                           παιχνιδίσματα.
                                        
                                         *

                           Που να σε κρύψω
                           να ' ναι η αγάπη σου
                           μόνο για μένα.
                                       
                                         *

                            Μέθυσ' απόψε
                            και τ' άστρο της αυγής
                            με κορο'ι'δεύει.
                                      
                                         *

                           'Επεσ' η νύχτα
                            μες στις τριανταφυλλιές
                            Πως να κοιμηθώ;
                  
                                          *

                            Μια παπαρούνα
                            κάνει το πρόσωπό σου
                            κατακόκκινο.
   
                                          *

                            Νύχτα πάρε με
                            μέσα στην αγκαλιά σου
                            ξεκλείδωσέ με.
                            
                        
                         





























                 ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΑΓΡΥΠΝΟΣ


        Μια παγερή σελήνη πάνω στα μάτια μου
        ο άνεμος των άστρων στρώνει την αυλή μου
        με σμαράγδια
 
        έρχονται νυχτοπεταλούδες απ' τα βάθη της νύχτας
        κι εγώ μαζεύω σφένδαμους υγρούς απ' τη δροσιά.
 
       'Επινα κρασί όλη τη νύχτα
        τα μεθυσμένα μάτια μου
        έχουν θαμπώσει τα λουλούδια.

        Σταμάτησα πια να παίζω με τις λέξεις
        κι έχω χάσει το δρόμο που με πάει στον ουρανό.

        Θα μείνω άγρυπνος
        ν' αφουγκραστώ τα δάκρυα των τριζονιών.
    


             









          ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ


                            Με τη χαρούμενη καρδιά μου
                        σαν κάθομαι και στοχάζομαι
                        ατενίζοντας το διάστημα
                        μελετώντας την εικόνα μου στην αιωνιότητα
                        καθώς τα πάντα υπάρχουν την ίδια στιγμή
                        αδιαφορώντας για τη χάρη.

                        Βλέπω τη λαμπερή γη να γλιστράει
                        στον ουρανό της
                        τους ανθρώπους να χάνονται στην σκιά τους
                        ψηλά τ' αστέρια να τραγουδούν
                        τα δικά τους τραγούδια.

                       'Ολα σε μια κίνηση που δεν είναι πραγματική.
                        

                       .........................................................................
                       'Ολες οι μορφές είναι κενές
                        σ' έναν κόσμο του τίποτα

                        Κι εγώ ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία
                        είμαι στο κέντρο του παντός

                        Που πάει να πει στου τίποτα το κέντρο.


                        
                       
             





















           ΜΕΘΑΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΣΥΜΠΑΝ


       'Ολα τα σπαταλημένα πράγματα
        της ζωής μου
        ζητούν γαλήνη.

        'Ολο το μάταιο φως που ξόδεψα
         ακόμα λίγο και θ' ακινητήσει
         μεσ' στη σιωπή.

         Θα προχωρήσω τώρα
         χωρίς ν' αφήσω ίχνη
         χωρίς θλίψη θα γλιστρήσω
         στην αγκαλιά των άστρων.

         Μεθάω τώρα από σύμπαν.

   


























            ΜΑΥΡΑ ΔΕΝΤΡΑ

        Μαύρα δέντρα
        λυπημένα

       Τόσα δέντρα πουλιά
        σφάχτηκαν κι απόψε

        Κοκκινίσαν τα ποτάμια
        σάπισαν τα βουνά

        Που θα πετάξεις τώρα ;
        που θα τραγουδήσεις πεταλούδα αηδόνι ;
      

       





      














    ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ


      Αλλά εγώ είμαι ο άλλος
     είμαι ένας σκλάβος που ονειρεύεται
     τη μια απόδραση μετά την άλλη

     αναβάσεις
                 καταβάσεις

     χίλιους δύο τρόπους
     για ν' ανοίξω τρύπα σ' αυτό το μπετόν
     να κόψω τα σίδερα
     να δραπετεύσω

     Να δραπετεύσω
     κι αν χρειαστει
     να κατακάψω
     κι όλη τη φυλακή.
 
    





















     ΑΠ' ΤΟ ΠΡΩ'Ι' Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΖΕΙ

                                                                         Στον  Μίλτο  Σαχτούρη




     Απ' το πρωί
      ο ουρανός αναποδογυρίζει

     'Αλλοι ξεκαρφώνουν τ' άστρα
     'Αλλοι γκρεμίζουν τον σιδερένιο  σκελετό
     'Αλλοι χαλάνε το φεγγάρι

      Μόνο ένα παιδί-σκυλί
      κρύβει στο στήθος του
      τον ήλιο
  

     
























                  ΒΟΤΣΑΛΟ


             Βότσαλο
      
                         λείο
                       
                               λευκό
                                  
                                      κι αθώο

             σαλεύεις
             στο άτσαλο βήμα μου

             Χαμογελάς
             στο μάτι της σελήνης.






















          ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΣΤΕΡΙ


      Ξεκόλησε με τα χέρια
     το κακό αστέρι
     που' χαν καρφώσει μέσα του.
   
     Ούρλιαξε
     γύρισαν τα μέσα έξω
     χύθηκαν τα σπλάχνα του
     τα εσωτερικά του νερά γκρεμίστηκαν.

     Το χώμα οξειδώθηκε
     το ' φαγε το αίμα
     κι η αρμύρα απ' τα μάτια του
     φάνηκε ο σκελετός του ναού.

    'Υστερα αλάφρυνε
     κι άρχισε να πετάει

     έτσι

     χωρίς όνομα
     χωρίς σώμα  
     χωρίς ήλιο
     χωρίς ουρανό.

























                   Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΝΟΣ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟΣ


                                                                     Στον  Ζήση Οικονόμου


             
              Μέσα στις άγρυπνες ώρες μου
              διασχίζοντας με τις λέξεις της σιωπής
              το κενό και τον ύπνο.
              Στο πρωινό που μου γνέφει στον άδειο ουρανό
              κάτω απ' το φως που πήζει το χρόνο
              στα καθαρά μάτια ενός παιδιού που μόλις ξύπνησε.
              Προσπαθώ να σταματήσω το θάνατο που σε παγώνει.

              Πως να μιλήσω για τ' όνειρο
              κάτω απ' τον ήλιο που με τρώει ;

              Πως να μιλήσω με τις φωνές του δρόμου
              που με πνίγουν ;

              Πως να μιλήσω για την καινούργια μέρα
              που με σφάζει ;

              Ο κόσμος είναι μια έρημος
              που κάνει κύκλο και χαρακώνει την καρδιά σου.
              Ο ουρανός μια φυλακή
              κι η ζωή ύπνος κλειδωμένος.





















                                    ΝΥΧΤΟΥΡΓΟΣ


         'Ολη τη νύχτα ταξίδευα πάνω στο φιδίσιο άνεμο.
         'Ηπια απ' όλα τα πηγάδια του κόσμου το νερό της μνήμης.
          Διέσχισα τους μυστικούς δρόμους της καρδιάς.

          Είμαι τ' όνειρο που κρέμεται στα λαμπιόνια τ' ουρανού
          στα σκοτεινά τα μάτια του θηρίου
         'Ενα λυπημένο μισιφέγγαρο.
          Μες στα φύλλα της ψυχής μου πετούν πυγολαμπίδες.
       
          Ας προσευχηθούμε τούτο το βράδυ στα πόδια των αλόγων
          κάτω απ' τις ιτιές των αστεριών
          κι όχι στα κρύα πλακάκια του σπιτιού μας.
          Ας πλαγιάσουμε στη λαμπερή σκόνη του Γαλαξία
          κι όχι στα ζεστά μαξιλάρια της θλίψης.

         'Ολη η παιδική μας ηλικία ας κρεμαστεί
          στα ευαίσθητα μάτια του έρωτα.
          Κρύσταλλα από φωνές Αγγέλων και καμπανούλες
          ηχούν στους αγρούς των εραστών.
          Ακούγονται οι αυλοί της άνοιξης στη συνάθροιση των πουλιών.
          Οι βοσκοί και τα ελάφια αγκαλιάζονται γύρω απ' τις φωτιές
          που ανάψαμε στ' Αρχαίο δάσος.

          Πορφυρά γέλια αντηχούν
          κι ένας τρελοκούκος
          χορεύει στ' ασημένια βλέφαρά σου.

      

    
        
               










          
























       


        ΕΧΕΙ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ



                        Δεν κρατάει λουλούδια το άπατο της μνήμης
                     ούτε η ζωή σου είναι ζεστή και ανθοφόρα.

                     Ο άνεμος γυρίζει σα μαχαίρι στα βάθη της καρδιάς
                     κι ο ήλιος  λιώνει τα κέρινα φτερά σου.

                     Λάμπει ο 'Αδης σα λεπίδα ξυραφιού
                     και καταργεί της σωτηρίας το χέρι .

                     Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε με τις σκιές
                     στο τρομερό κι αόρατο του ψεύτη χρόνου
                     όταν τα σεντόνια της νύχτας ερωτεύονται τα σώματα
                     και μας σκεπάζουν εφιάλτες.

                     Το σκοτάδι καραδοκεί
                     και το κερί μας ανήμπορο να μας φωτίσει.

                     Ποιός οδηγεί τη λευκή πεταλούδα
                     στο σπίτι του θανάτου ;

                     Ποιός όπλισε τους αετούς της νύχτας ;
                     Ποιός ύψωσε κατάσαρκα τα τείχει ;

                     Καίγομαι στην εξουσία των αριθμών
                     κι η γλώσσα είναι ιός απ' το διάστημα.
                    'Ετσι μας σπρώχνουν οι ψυχές στο κενό των αστεριών
                     μόνος σου να ζεις
                     και μόνος να πεθαίνεις.

                     Κλείνουν οι δρόμοι
                     και βομβίζει η μέρα πέτρες του ήλιου.
               
                     Η νύχτα παγώνει στους κροτάφους
                     κι όλα ρυθμίζονται στο μαύρο.

                     Εχει κι ο θάνατος
                     τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή.


                   
       

















                   ΕΝΑ ΓΕΛΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ


                       Αν σου δώσω
                       ένα λεμόνι ήλιο
                       θα μου χαρίσεις
                       ένα γέλιο καλοκαίρι ;



















  
                         ΡΙΓΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ



                  'Ηλιος ωραίος λαμπερός
                   κρέμεται στους βράχους
                   κι εγω ριγμένος μες στο φως
                   τρέχω ξυπόλητος
                   γδυμένος τα πράγματα του κόσμου.


































               Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Η ΠΕΤΡΑ



                   Ο Ποιητής
                κρύφτηκε στο φως.

                Το φως στον ουρανό.
                
                 Ο ουρανός
                 κρύφτηκε στον ήλιο.

                 Ο ήλιος
                 στο δέντρο.

                 Το δέντρο
                  κρύφτηκε στο σπίτι.

                 Το σπίτι
                  στην πέτρα.

                 Κι η πέτρα
                 στην παλάμη μου.
                






































             ΑΚΙΝΗΣΙΑ  1


       
  'Ηχος νερού
          πάνω στο νερό
          σκιά φύλλου
          πάνω σε φύλλο.

          Σσστ!

          Αν κάνεις θόρυβο
          ο χρόνος
          θα ξαναρχίσει.


           
ΑΚΙΝΗΣΙΑ  2



          Οι άνθρωποι είναι χρόνος.
          Ο χρόνος γίνεται πέτρα
          πέφτει πάνω στη μέρα
          και την κάνει χίλια κομμάτια.

         Τώρα ο ουρανός περπατάει στη γη
          δεν υπάρχουν αστέρια
          όμως λάμπουν τα μάτια.
























                ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ


                                                                στον Μιχάλη  Κατσαρό



        Πάντα
        μια ζωή στη γυμνότητα
        ταιριάζοντας εξαρχής
        με το τίποτα
        έτσι ελεύθερα και άγρια
        σ' αυτό το μηδέν του όλου
        ανακαλύπτοντας τα πράγματα
        πάλι σαν την πρώτη φορά.

       'Ετσι κινείσαι και στέκεις
        μες στον πανάρχαιο χρόνο
        αφού είσαι η μπίλια
        κι η στέκα μαζί του μπιλιάρδου
        βλέποντας κι από μακριά το παιχνίδι.

        Μπορεί να γίνουν τα πάντα εδώ
        μπορεί και τίποτα
        καθόλου δε σε νοιάζει.

        Κοιτώντας το τίποτα
        είνα σα να τα βλέπεις
                                          όλα.
       
 



























   ΣΤ '  ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΟ ΠΟΛΥΦΥΛΛΟ ΔΕΝΤΡΟ

        
                     Άσπρα φτερά του ήλιου
                  στροβίλισμα χρυσού φωτός
                  της μέρας που χαράζει.

                  Ξαφνικά
                  από μια αδιόρατη
                  της μνήμης σχισμή
                  ορμώ στ'  ουρανού
                  το πολύφυλλο δέντρο.




 

    





















                   ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΘΕΛΩ


                   Να κοιμηθώ θέλω
                πιο ξάστερος
                πιο καθαρός.
                Να ξεχαστώ
                να γίνω ήσυχο νερό
                βουνό που στάζει δάκρυ.
          
                Να κοιμηθω θέλω
                ν' αγγίξω μέσα από κύματα φωτός
                και πάχνες
                το δέντρο τ' ουρανού.
             





















                          ΜΑΤΡΙΧ


                 Παράφορε ήλιε
                 μιας εξέχουσας αγριότητας

                 κάψε με

                 και σεις λησμονημένα κρινάκια
                 μιας άλλης καθαρότητας

                 στολίστε με

                -καθώς γερνάω βρεφικά
                 σ' αυτήν την αθλιότητα του είναι
                 με όνειρα σκύλου-

                 ανεβαίνω δροσερά γαλήνιος
                 τις σκάλες των ματιών
                 ν' αγκαλιάσω ολάκερη τη θλίψη
                 για μιαν Ανάσταση

                 σ' αυτήν τη μέδουσα γεννήτρια του κόσμου μας
                 που γυρνάει αργά γύρω απ΄ τον εαυτό της
                 -ηλεκτρικός ουροβόρος όφις-
                 ρουφώντας ψυχές πληγές και σώματα
                 εμφιαλώνοντας νέες ζωές γέρικες
                 σ'  αυτό το εργοστάσιο του θανάτου.

          
          
























   
                      H ΚΟΡΗ ΜΕ TO ΧΡΥΣΟ ΠΟΙΗΜΑ

                                                   Μνήμη Ανδρέα Εμπειρίκου


               Είχε η χλομή κόρη
               στο στόμα  χρυσό ποίημα
               και τα μαλλιά λυτά
               είχε στην πλάτη.

               Καθόταν γυμνή στο μαύρο πιάνο
               που΄ χε ρόδες κόκκινες
               παίζοντας σεληνοηλιοτράγουδα
               κι αυτό κυλούσε στις ρίζες των δέντρων
               στριφογυρνώντας  απαλά μέσα στο μαύρο δάσος.

               Ξαφνικά γιγάντιοι Μυρμιδόνες
               βγήκαν τρέχοντας μέσα απ' την Οίτη
               κρατώντας τσάπες , φτυάρια και αξίνες
               κι έσπαζαν το φεγγάρι σε μικρά διαμάντια.

               Τότε η χλομή κόρη
               έβγαλε απ' το στόμα της το χρυσό ποίημα

               και το κρέμασε στον ουρανό.
              


   


















                                                        
                    ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΩΣ

         
            Ντυμένος με την επιθυμία του ήλιου
           μπαίνεις στο κορμί της μέρας
           διάφανος οπως το φως.
           Βαδίζεις μες στους ήχους τ' ουρανού
           μαζεύεις τα κομμάτια σου
           ένα ένα
           και δίχως μάτια προχωρείς
           στη φλόγα του μεσημεριού.

          'Ενας κατοπτρισμός σε σβήνει
           γεννιέσαι σ' έναν άλλο.

           Είσαι του δέντρου και του σύννεφου η υπομονή
           ρωγμή φωτιάς πάνω στο βράχο
           λουλούδι αναστάσιμο.

          'Ολος ο κόσμος είσαι
           σε μια μόνο στιγμή.





















          ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗ ΒΑΛΕΙΣ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙ



                Δεν υπάρχει μια λέξη που να τη βάλεις προσκεφάλι
                Τα πάντα ένα συνεχές πηγαινέλα
                από τα πράγματα στα ονόματα και πάλι πίσω
                Κι όμως εγώ
                διόλου δεν μετακινήθηκα.

                Μεταξύ του ποτέ και του πάντα
                φωλιάζει το αστραφτερό μου τίποτα.
       
                Βλέπω
                          ακούω
                                    τα βήματα του φωτός.

                Σύμπαντα εν πλω
                Κόσμοι εν εκρήξει
                ουρανοί ατάραχοι
                                     αδιάφοροι και άδειοι
                ριζώνω σε τούτη τη στιγμή ακινησίας

                                     'Ολα είναι τώρα
                                     'Ολα είναι πάντα
               'Ολα είναι τίποτα.
          

















          ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ



                      Να'  μαι
                      τώρα
                              εδώ
                                   εκεί

                      Χωρίς όνομα
                      χωρίς χρόνο
                      με την ταχύτητα του φωτός
                      να πλέω πέρα απ'  το φόβο και την επιθυμία
                      αναπνέοντας αργά και με ευγένεια.

                     'Ετσι ζεστός και απαλός
                      σαν βρέφος
                      στο χρυσαφένιο φως

                      μπορώ να κυματίσω
                      μες στο σώμα τ'  ουρανού μου.

        























                        ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ


          Σ΄ ακολουθώ
          ανάμεσα στις όχθες του καλοκαιριού
          κάθε ανθός και ύμνος
          κάθε πέτρα κι ευχή.

          Σε ακούω
          σε διακρίνω

          σκιά απελευθερωμένη απ' την τροχιά της
          να ξεκινάς την περιπλάνηση
          σαν φύλλο στον άνεμο
          σαν πουλί που φλέγεται στο μεσημέρι
          τεμαχίζοντας σαν άρτο τις ώρες
          κοινωνώντας το φως στα μάτια
          μέσα στη μέθη και τη βραδύτητα της μέρας.

          Πάνω ο ήλιος είναι η αρχαία σου φυλακή
          μα κι η αληθινή σου σωτηρία
          σαν θάνατος γιορτή και άσμα.

          Χάθηκες
          μα η περιπλάνηση ήταν μέσα στο σώμα σου
          το σώμα είναι ο ουρανός σου
          το σώμα είναι ο δρόμος σου
          το σώμα είναι ο περιπλανώμενος λίθος
          του μέλλοντός σου.
          























     ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ


       Το απόγευμα είναι κιόλας στον αέρα
       Νιώθω παράξενα γαλήνιος εδώ
       χωμένος στη χοάνη του χρόνου
       σ'  αυτήν την αργή περιστροφή του ήλιου
       γύρω απ'  τον εαυτό μου
       παγιδευμένος στην πληρότητα της ώρας
       με μάτια σαστισμένα
       να χάνονται σε στρώματα γαλάζιου ουρανού
       στο πράσινο που στάζει σιωπή
       ανάμεσα στις σεμνές σκιές των βράχων
       και τις στερνές ανταύγειες της μέρας
       στα χόρτα που φιλούν το τελευταίο φως
       και στο παράξενο ψιθύρισμα των άστρων που σιμώνουν.

      'Ερημος είμαι πια
       χαμένος σ'  αυτήν την αβάσταχτη γλύκα
       σ'  αυτήν την αβάσταχτη σιωπή.

       Γυρνώ γεμάτος φως στο σπίτι
       και βρίσκω το σκοτάδι
       πάλι να χαμογελά.

       Πόσο γρήγορα
                                        έρχεται 
                                                          η νύχτα.






















                ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ


          Στέκομαι στο τίποτα
          το τίποτα σκάει στο μέτωπό μου σαν αγριόλαμπρος ήλιος
          ας δραπετεύσω μες στο κενό
          με τις φτερούγες της νεαρής μέρας.

         'Ολα τ'  άχρηστα που πάνε με το πως είσ'  άνθρωπος
          πέφτουν
          κυλούνε
          χάνονται

          κι ολόκληρο το σύστημα του κόσμου
          το νιώθω  πως τραντάχτηκε
          απ'  τους σεισμούς του τώρα
          μια αλλαγή δίχως βάρος
          μια κίνηση προς τα μπρος
          το άπλωμα του κύματος στη διαφάνεια που έρχεται.

          Ο χρόνος δεν μπορεί να σπάσει τις φτερούγες μου
          Είμαι απ'  αυτούς που ευνόησε η φωτιά
          τυλιγμένος με τους διαμαντένιους μανδύες της αυγής
          κοντά στους ήχους του ήσυχου ουρανού
          πάνω απ'  το ευωδιαστό χορτάρι
          μονάχος στο ποίημα του καλοκαιριού
          που πάει να πει να ξεχάσεις το χρόνο και το θάνατο
          κυνηγώντας ακούραστα σύννεφα ένα ολόκληρο πρωί
          κι άσε τον τροχό να γυρνά πέρα απ'  τον εαυτό του.

       



















 
              ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΙΓΗ


            Φωτεινή σιγή
            φτερούγισμα γαλήνης
            σιωπή πάνω στη σιωπή
            πέτρα πάνω στην πέτρα.

            Κύματα χρυσού φωτός
            πάνω στο σώμα μου
            ράμφισμα ανέμου
            λίκνισμα νερού
            στου πηγαδιού το μάτι.

            Μικρές αιωρήσεις χρυσοπράσινων φύλλων
            γρατσουνιά σύννεφου
            στην άκρη τ'  ουρανού
            οι ακτίνες του μεσημεριού με λογχίζουν
            στάζει ο ιδρώτας σιωπηλός
            σταλαγματιές διαμάντια.

            Φως πάνω στο φως
            σαύρα πάνω στο βράχο
            χτύπος σιγανός νεροσυρμής
            γαλήνη πετροπρόσωπη
            και φως κομματιασμένο.

            Μέρες γιορτής
            ώρα της προσευχής
            βήμα ικέτη
            μες στο φως
            μέσα στην τάξη.
     


























                   ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ ΠΑΛΙ


            Τώρα είμαι πάλι γυμνός
            γυμνός κι ερημωμένος
            στο γκρεμισμένο φως.

            Θα διαλέξω ένα δέντρο
            κι έναν ήλιο
            κι ένα σύννεφο
            και με μια πέτρα
            θα χτυπήσω το παραθύρι τ'  ουρανού.

            Θα  σε γυρέψω στις γωνιές του ανέμου
            στων πουλιών τα όνειρα
            στο άρωμα των γιασεμιών
            σε μια χούφτα στάχυα
            στα μάτια του ελαφιού
            στο πρόσωπο της νύχτας
            στων νεράιδων τη φωνή
            στων αστεριών τη μουσική
            στου φεγγαριού το δάκρυ

            Και θα σε βρω πάλι
            ρόδο της ζωής αγαπημένο.
              
     


















    
       ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΗΛΑΖΕΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑ


                   Στάσου
                έχω ξαναπεράσει από δω
                γνωρίζω αυτά τα σχήματα
                αυτές τις μορφές.
                Κάτω απ' τα δάχτυλα του ήλιου
                ξέρω πως θα γίνω
                πάλι η καινούργια μέρα σου.
                Θα μ'  αναγνωρίσω
                στο φως
                θα γίνω φιλί στο στόμα  σου.

               'Ενα παιδί
                που θηλάζει αθωότητα.

      
              






















        ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ


         Βρέχει στον κήπο του πουθενά
         κι ο ουρανός μια άλλη άβυσσος βαθύτερη.

         Καθώς ταξιδεύω
         μ'  ένα τίποτα
                       απ'  το τίποτα
                                        στο τίποτα

         είμαι πραγματικός
         όσο το κενό με σημαδεύει.

         Ο κόσμος είναι αληθινός
         σαν τ'  όνειρο που κατοικώ.

         Μόλις σταματήσω να σκέφτομαι

         κήπος
                   βροχή
                             ουρανός
                                          και κόσμος

        Θα γίνουν ένα.



         









                                               ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ Τ '  ΟΥΡΑΝΟΥ

                                                                                    στον  Τόλη  Νικηφόρου


                                 
Να γιορτάζεις το φευγαλέο πέρασμα των στιγμών
                            την κάθε ώρα που έρχεται
                            όταν το φεγγάρι σιωπά
                            κι η νύχτα χαμογελάει τυφλή
                            την ώρα του ρεμβασμού και των ονείρων
                            η αύρα και τα λόγια δε διαφέρουν
                            το τοπίο που βλέπεις είναι μια γλώσσα
                            μόνο η κίνηση των χεριών
                            μπορεί να επαναλάβει τη γεωγραφία ενός πουλιού
                            και τη ντροπαλότητα των γαλάζιων ίσκιων.

                            Παρ'  όλο που γεννηθήκαμε χωρίς φτερούγες
                           -στο έδαφος-
                            έχουμε μια αδέξια κλίση προς τον ουρανό.
  
        























                 

            ΜΗΝ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ


           Σε βλέπω πάντα
           σ'  αγγίζω
           δέντρο χρυσό του κόσμου
           μιλιά του όλου
           κύμα φωτός στα δάχτυλα
           λάμψεις γυμνές του ήλιου.
           Γέλιο που χαράζεις κόκκινο λουλούδι
           στο στόμα μου.

           Μικρό πουλί η χαρά
           γλιστράει στο στήθος
           με γαργαλάει σα σύννεφο
           και γίνεται σκιά μου.

           Γυμνός ξαπλώνω μες στα χόρτα
           και κελαηδώ το φως
           που τρέχει αλαφιασμένο.

           Τη μικρή μου σκέψη τώρα σεργιανίζω
           κρατώντας τη σιωπή στα βλέφαρα
           μην και ξυπνήσει ο ουρανός
           κι έτσι χαθεί το θάμα.
         





















    

       Η  ΝΕΑ  ΠΟΛΗ


         
    
  Ρολόγια στην καινούρια πόλη δεν υπάρχουν
      δεν οργανώνουν πια το χρόνο
      οι τωρινοί της κάτοικοι
      μόνο υπάρχουν κι επιβιώνουν
      με κάθε μέσο
      σ’ ετοιμότητα αυτοάμυνας, αντεπίθεσης
      κι απόδρασης αν χρειαστεί.

      II

      Ερειπωμένα κτιριακά συγκροτήματα, εμπορικά κέντρα,
      τούνελ, στεγασμένα αίθρια
      κι ένας τεράστιος υπόνομος με απόβλητα άστεγους
      όλων των φυλών
      ξαπλωμένους σ' εμβρυακή στάση.
      Οι κατοικίες θυμίζουν οικογενειακούς τάφους
      σκαλισμένες σε ψηλούς τοίχους
     (σα μεγεθυμένες αρχαίες κατακόμβες).
      Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα προβλήματα του όζοντος,
      οι δηλητηριώδεις ακτινοβολίες
      ανάγκασαν την εξουσία να στεγασθεί
      στους πρώην σταθμούς του ηλεκτρικού
      κι όλη η κυκλοφορία και κίνηση
      διεξάγεται μέσα από σήραγγες
      για να εξασφαλίζεται η ασφάλεια των πολιτών.



      III

     Οι κάτοικοι στον περίπατό τους
     συναντιούνται στο υπόγειο συντριβάνι
     όπου από παράδοση ρίχνουν νομίσματα και κάνουν ευχές
     απαγγέλοντας φράσεις απ' τα έργα του Πόε, του Μπλέηκ
     του Νερβάλ, του Κάφκα, του Αρτώ
     κι αργά το απόγευμα προσεύχονται
     στον αρχαιότερο ναό της πόλης
     με στίχους του Μποντλέρ, του Μπρετόν, του Παζ
     του Εμπειρίκου, του Ρεμπώ.
 

     IV

     Στην Πυραμίδα των Απομάχων
     έχουν μεταφερθεί έργα αθάνατων γλυπτών
     που παριστάνουν συμπλέγματα ερωτευμένων.
     Ατμοί βγαίνουν από παντού
     κι όλη τη νύχτα λατρεύουν τον έρωτα
     σε χίλιες δύο εκδοχές.

     V

    Kάθε μέρα, το βράδυ
    στέκονται στους υπόγειους κήπους και τις γέφυρες
    για να υποδεχτούν τα πρώτα χρώματα του φεγγαριού
    αντανακλώμενα σε γιγάντιους καθρέφτες.
   'Επειτα πηγαίνουν στα σπίτια-τάφους
    βγάζουν τα ρούχα τους
    ευλαβικά τα διπλώνουν για το πανηγύρι της επόμενης  ημέρας
    και κοιμούνται
    με όνειρα-εικόνες του Βαν Γκογκ και του Σαλβαδόρ Νταλί.




















      ΓΥΜΝΗ  ΣΤΙΓΜΗ


     Γυμνή στιγμή
     η μυρωδιά του ήλιου στα χαλίκια

     Στο σκιερό ρυάκι
     θροΐζουν λαμπυρίζουν τα νερά

     Ένα φτερό ηχεί στον άνεμο

     Μύρισε την αύρα του σύννεφου
     τις μέρες που έρχονται ησύχασε
     μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο μήτρα
     όπου τρομάζει το δέρμα σου στον ήλιο
     και τρίζει ο πάγος μες στα χόρτα.

     Για να υπάρξεις αληθινός εαυτός
     να βλέπεις σιωπηλός
     ποτέ το ίδιο δυο φορές.

    Σώμα γυμνό
    πλυμένο στους καταρράχτες του γαλαξία
    στη μουσική της καρδιάς
    καθώς τραγουδάς από μέσα σου
    μη σκέπτεσαι
    τι να κάνεις τι να μην κάνεις
 
    Στα όρια της φωτιάς σου
    βγάλε το τίποτα
    διαπέρασε με μιας όλα τα πράγματα

    να καείς στο απόλυτο μηδέν

    για να ’σαι ολοζώντανος στο φως
    στο κέντρο παντού τ' ουρανού.
                    





























        ΣTA ΓΑΛΑΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ


      Η νύχτα μας κρατάει
      με τις σιωπές της
      και τα φιλιά της όνειρα
      στα γαλανά τα παραθύρια.
      Τα σπιτάκια κάτασπρα
      με βυσσινιά τα κεραμίδια.
      Στα μπαλκονάκια γιασεμιά
      και στην αυλή κληματαριά
      ψάθες, γλαστρούλες και καλάθια
      Κι ο έρωτας καθώς περνά
      στη γειτονιά
      φιλί το φιλί
      κοκκίνησε του φεγγαριού το μάγουλο.
     































          ΕΤΣΙ ΝΑ ΧΑΝΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ


         Να ’μαι η ομορφιά κι η αρετή
         μπροστά στην πύλη της πηγής του κόσμου.
         Φωνή και χτύπος αρμονικός
         αμόνι και σφυρί μαζί
         με τη μορφή την άμορφη
         τον κόμπο να ξεμπλέξω της ζωής και του θανάτου
         τη φλόγα να μη φοβηθώ
         ούτε το σκονισμένο μονοπάτι
         (η ζωή μου είναι δοχείο αδειανό
         δε γίνεται περισσότερο ν’ αδειάσει)
         ............................................................
   
        Όποιος αντιμάχεται τη γη και τον ουρανό
        πρέπει κι οπωσδήποτε να φταίει;
        Τότε ας μην ήμουν άνθρωπος
        ας ήμουνα καλύτερα νερό
        που ωφελεί το καθετί με δίχως κόπο
        έτσι να καταστάλαζα σε μέρη ταπεινά
        θολός σαν λασπονέρι
        μ’ αγνός σαν άγραφο χαρτί...

       Έτσι να χάνομαι να ταξιδεύω
      - ενώ τα μύρια πράγματα υψώνονται
       και πέφτουνε εμπρός μου -
       ατάραχος σαν νιογέννητο μωρό
       που δε χασκογελά
       γαλήνιος σαν φουσκωμένος Σπερχειός
       σαν τον αγέρα που δε λέει να πάψει
       πάντα παράξενος
       γιατί με τρέφει η μεγάλη μάνα.

       Έγινα η κοιλάδα του κόσμου
       καθαρός μέσα στο ζόφο
       ζωντανός μέσα στη σιωπή

       αόρατη μορφή εικόνα χωρίς όψη
       ασύλληπτη νεφέλη τ’ ουρανού

       κι έτσι μένω στον πανάρχαιο Λόγο
       να νιώσω το παρόν και την αρχή των πάντων.





















                 ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ



     Μια λευκή κραυγή σήκωσε το πρωινό στο πόδι
     ντροπή από σκιά στα μάτια σου
     γύρω σου όλες οι μορφές σε μια φρενιτιώδη ανάπτυξη φωτός

    Να προχωρήσεις δεν μπορείς απ’ των ανθών τα φάσματα
    ούτε να χαϊδέψεις τ' ανέγγιχτα φύλλα του ήλιου
    χωρίς να νιώσεις κατάπληξη από πάγο.

    Τα λόγια σου κοιμούνται
    στα σύννεφα και στις χελώνες
    στα κρίνα π’ αγρυπνούν
    στη σιωπή των δέντρων.

   Δεν είσαι πολιτικός
   ούτε κλέφτης
   ούτε ποιητής
   που στήνει ενέδρα σε λέξεις παρατημένες
   αλλά μια πληγωμένη καρδιά που κυκλώνει
   τα πράγματα της άλλης όχθης.

   Πολλές φορές έχεις χαθεί
   να ψάξεις τα μάτια που μένουν άυπνα
   ζητώντας την αλήθεια
   και βρήκες μοναχά ανθρώπους παγωμένους στα χιόνια
   τ’ ουρανού.

   Μες στο λαβύρινθο των σκιών
   ανάμεσα σ' αντιμαχόμενες ισορροπίες
   είναι η γύμνια σου αυτή που δέχεται
   τον ήλιο της ποινής και το ρολόι της φθοράς.

   Ψηλά χλομιάζουνε άγιοι και άγγελοι
   φώτα και φωνές

   Τέσσερα άλογα χλιμιντρίζουν στον αέρα

   Ο χρόνος ένα χαστούκι του κενού

   κι εσύ πιασμένος απ’ τα μαλλιά της μέρας
   νιώθεις την αλήθεια των απατηλών πραγμάτων.






                    


















         ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ


        ' Ολο και πιο κοντά στο φως
          έφερα τη ζωή μου
          με στήθος προς το κυανό διάστημα
          με βήματα ελεύθερα
          προς το άπειρο τ' ονείρου
          με φωτοχυσίες και λάμψεις αστεριών
          γυμνός από έγνοιες επίγειες
          χωρίς το χρόνο να με βαραίνει
          ανάλαφρος σαν άνεμος της Παναγιάς
          ξαναγεννημένος μεσ' στον ήλιο
          σε βάπτισμα πυρός

          σαν αλήθεια
          έφερα τη ζωή μου
          σ' ένα ταξίδι ευφρόσυνο
          στις γειτονιές του πάνω κόσμου.

        

       








         ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ


        Στη γυμνή ώρα
        το φως λεηλατεί τη μέρα.
        Ο κόσμος σωπαίνει αδειανός.
        Το ρολόι τραγουδά το χαμένο χρόνο.
        Μάταια φυλλομετρώ τη ζωή μου.
        Ούτε ένας ήχος
        ούτε ένας στεναγμός.
        Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι
        στα σύνορα του είναι και του τίοποτα
        μια ζωή πιο ζωντανή μας προσκαλεί.
        Ο εαυτός μου ξεκολλά απ' τον εαυτό του
        και γίνεται κομμάτια.
        Φεύγω να βρω τι είμαι.
        Ο άνθρωπος αρχίζει εκεί που πεθαίνει.
        Επιστρέφω στη γέννησή μου.
        



























             ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΩΙ
             

             Η μέρα έρπει απαλά
            σα φωτεινό φίδι.

            Ο ήλιος ένα κάνιστρο λουλουδιών
            με χρώματα και φωτιές.

            Πέτρινο φρούτο το πρωί
            από κεχριμπάρι κι αχάτι
            φρούτο που άνοιξε
            από ματιά αγάπης.

            Και συ
            με τη φορεσιά της πυρκαγιάς
            στιγμή αιωρούμενη στο μέσον τ΄ουρανού

            Είσαι σαν το λευκό κλαδάκι
            που το' καψε η αστραπή.


     
























         Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ


         Δροσερό πρωινό γαλήνης.
        Βλέπεις τούτον τον ήσυχο ήλιο
        που γλιστράει στο κενό.

       'Ολα πέφτουν στην πληγή του χρόνου.
        Τίποτε δεν υπάρχει να μετανιώσεις
        τίποτε να πάρεις.
       
       'Αγριος και νηφάλιος
        κλείνεις τα μάτια
        κι ακουμπάς το χέρι σου
        στο φως και την σκιά σου.

        Γύρω σου
        τ' αντικείμενα φλέγονται
        σα σκέψεις
                            διαυγή
                                        ξεκάθαρα.

        Η σιωπή σου
        βάζει φωτιά στη μέρα.
                  
       
               
       






















      ΜΕΙΝΕ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ

                                                                                             στον Θανάση Κουτλή


      'Οταν γυρίσεις ξανά
       ο δρόμος για το ποτάμι θα ' χει γεμίσει σαπισμένα σπίτια.
       Κανείς δεν θα σε περιμένει πια εδώ
       μόνο γιγάντιοι πυλώνες της ΔΕΗ
       και οι κεραίες της τηλεόρασης να μεγαλώνουν
       εκεί που για τελευταία φορά
       είδες το καλαμπόκι να φυτρώνει.
       Τίποτα δεν θα ' ναι το ίδιο
       παρά μόνον η βουή του νερού στο μυαλό
       και στα βράχια της μνήμης σου.
       Οι άνθρωποι του ποταμού
       έπαψαν πια να μιλούν ο ένας στον άλλον
       με φωνή μικρών πουλιών.
       Τώρα τα πρόσωπά τους γυαλίζουν
       σαν λεπίδες ξυραφιού
       καθώς περνούν με πέτρινα μάτια
       στο μαύρο φως.
       Μείνε κρυμμένος στο ζεστό βυθό
       του εαυτού σου
       μέχρι να φύγεις πάλι.

 




















         ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΜΟΡΦΗ, Ν'  ΑΝΘΙΣΕΙΣ ΣΑΝ ΡΟΔΟ
                                      
                                                                             Μνήμη Χρήστου Ηλιόπουλου

       
         Καθώς ο χρόνος επιταχύνεται
         σ’ αυτό το θάμπωμα του καιρού
         προτού η σκιά μας απλωθεί
         μέσα στο χώρο

         να λάβεις μορφή, ν’ ανθίσεις σαν ρόδο
         μέσα στα όνειρά σου
         γιατί τα όνειρα καθώς μας απορροφούν
         μας παρατείνουν κιόλας
         σε μια νέα κωδικοποίηση του πάντα.

         Ίσως να μοιάζουμε μ’ ό,τι έχουμε ξεχάσει
         κι όταν συναντιόμαστε φαινόμαστε οριστικά χαμένοι.

         Όλα βρίσκονται στη σύλληψη, σε σχέσεις κίνησης
         κι όχι στην πραγμάτωσή τους

         Όλα διεκπεραιώνονται με χειρονομίες φωτός.

         Γυρνάς την πλάτη στον καθρέφτη του τώρα
         κι αποζητάς το επιλεγμένο σχέδιο που ακόμα
                                                             μετασχηματίζεται
         στη μήτρα του απείρου.

         Αλλά τώρα κοίτα κι άκου
         η ζωή σου βρίσκεται φυλαγμένη εκεί

         που επινοήθηκε για να σε περιέχει και να την περιέχεις
         μπορούμε να ζούμε μέσα της να ’ναι μέσα μας
         δαγκώνοντας ένα κομμάτι απ’ το όλο
         σ’ αυτό το αναζωογονητικό κενό
         που μας αναλογεί

         και είσαι παρόν
         σε μια διαρκή μεταμόρφωση
         κι απ' όπου πάντα δραπετεύεις συνέχεια
         ακολουθώντας την αδιατάρακτη γαλήνια ροή σου

         σ’ ό,τι βρίσκεται έξω απ’ όλα
         αφού το φως άστραψε στα μάτια σου
         μια για πάντα.






















       NA ΓΥΡΝΑΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΠΑΛΙ
              

     Να γυρνάς
     να επιστρέφεις πάλι
     σ’ αυτό το φως
     σ’ αυτούς τους καρπούς της γνώσης και της λησμονιάς
     με τη γεύση του χρόνου
     με το σώμα σου να πάλλεται στον ήλιο
     απέναντι στη θάλασσα
     με θέληση απολιθωμένη
     σ’ αυτόν το βράχο τον παλιό και τον καινούργιο
     που εξέχει απ’ τα νερά της γέννησης του κόσμου
     ανάμεσα σε ρίζες και σε χόρτα
     ανοιγοκλείνοντας τον ουρανό στα μάτια σου.

     Τώρα που η ψυχή εφύσηξε στο μέτωπο σου
     ζωή καινούργια.
     Τώρα που ο αέρας της αυγής
     έσβησε όλους τους αστερισμούς
     και η μέρα υπακούει στο ήπιο φως
     κι η πεταλούδα στην αγρύπνια.

     Έγινες σαν το διάφανο σπόρο της φωτιάς
     που καίει εδώ από πάντα.












            ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ


          Τα μάτια μου άδειος δρόμος
          εδώ στον μαύρο ουρανό.
          Η νύχτα να λαμποκοπά σα φίδι
          και το φεγγάρι ασάλευτο και παγωμένο.
          Δεν βγάζει πουθενά αυτή η νύχτα
          ψάχνω έναν άνθρωπο και σκοντάφτω.
          Κανείς δεν με περιμένει
          κανείς δεν ακολουθεί.
          Γυρίζω και ξαναγυρίζω
          σ'  αυτό το κενό
          και μένουν μοναχά
          αυτές οι λίγες λέξεις.
        



     
   

























        
       ΑΥΤΗ Η ΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ
        

    Καθώς το χάραμα εμφανίστηκε σαν κεραυνός
    η σιωπή κούρνιασε στην πέτρα.

    Αράζω κι ανοίγω την ψυχή μου
    κι αυτή καλπάζει σαν άγριο άλογο.

    Μικρά στίγματα φωτός
    διάσπαρτα παντού.

    Φτιαγμένος από έρωτα και σκόνη
    εκπέμπω παντού μια λάμψη κατάφασης.

    Χοροπηδώντας διέσχισα τη λήθη.
    Ένας ουρανός γεμάτος πουλιά με ταξιδεύει
    κι οι δρόμοι καταλήγουν σ’ ένα ποτάμι φωτός.

    Ξαφνικά η γάτα μου γουργουρίζει όλο ευχαρίστηση
    κι η εικόνα προσπαθεί να βρεθεί σε κατάσταση ισορροπίας.

    Τι ικανοποίηση να διασχίζεις αργόσχολα
    το άπειρο
    περιμένοντας κάθε φορά
    όλο και κάτι καινούργιο να δεις.





















 ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ
 ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΝΕΦΩΝ


Ο ήλιος φλόγα που σφύζει έπαρση
ανασηκώνεις τη σκόνη με τα μάτια σου
τα κουρέλια του αέρα κοσμούν τους ώμους σου
ενοικιάζεται το παρόν
βογγά η μέρα
σαλεύεις λίγο το κενό μέσα σου
εξαργυρώνεις επιταγές στις τράπεζες των σύννεφων.
Το φως κρυστάλλινος όφις ουράνιος
τρυπά το στήθος σου.
Σε συντρίβει μέσ’ στο ανέφικτο.

Αφήνεις να σε προσπεράσουν κάποιες μνήμες
-που ξεθώριασαν μέσα σου-
σαν ταινία παιγμένη προς τα πίσω
στην οθόνη της δικής σου συνείδησης.

Ανόητες ιδέες δικές σου
σαρκοφάγα λουλούδια.

Μάταια ανατινάχτηκες
μάταια υπήρξες επί μακρόν
στη νεόχτιστη κενότητά σου.

Παρ’ όλο που τόσο επιθύμησες
ν’ ανταμωθείς στα μάτια των αγγέλων
είσαι σαν ένα ρούχο αδειανό
πιασμένο απ’ τα αγκάθια της ζωής
που το λικνίζει ο άνεμος.
























 ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΟ ΜΟΥ


Εκεί που βρίσκομαι βαθιά στο χρόνο
ακούγοντας τον ήχο των κυμάτων της καρδιάς
μέσα απ’ τους γυμνούς χτύπους στις πλάκες του λιθόστρωτου
σε μια σπείρωση από ευωδιές
σε στιγμές που μένουν ακίνητες
πριν προλάβει ο χρόνος να κυλήσει
σ’ αυτό το σπασμένο χαλίκι που κρατώ στη φούχτα μου
(απομεινάρι από παιχνίδι ενός παιδιού που δε μεγάλωσε)
δίπλα στα ξερά φύλλα
στη σκιά του πλάτανου
κόσμος μέσα σε κόσμo
στον κόσμο που απλώνεται γύρω μου
κοιτώ με μάτια σφαλιστά
να συρθώ μέσ’ στ’ όνειρο
τώρα που τα’ αντικείμενα
αφέθηκαν στην άλλη τους ύπαρξη
και πια δε μ’ εξουσιάζουν.

Ίσως και να μην υπάρχω
παρά μόνο σα σκίρτημα φωτός
στο κρυστάλλινο δάκρυ που κυλά
πάνω στην πέτρα.





























ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΔΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ


Διαβαίνεις γρήγορα
και είσαι σαν να μην ήσουν ποτέ
στο λαβύρινθο εδώ των σημείων
όπου χάνεσαι απρόσωπος
κι όμως είσαι όλα τα πρόσωπα
καθώς ονειρεύεσαι
φως άστρου πάνω σε άστρο
άηχος
ελαφρότερος κι απ’ τον αέρα
μέσ’ στα γαυγίσματα της μέρας
και των πόλεων τις φωνές
εσύ ο αγαπημένος των κρίνων.

Τώρα που ο κόσμος τρίζει
σαν ένας σωρός αναμμένα ξύλα
τίποτ’ άλλο παρά απλά
και μόνο εδώ να είσαι.






     





















    ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ


Είμαι εδώ
στο χρυσό κύμα του δρόμου
γεμάτος εξαίσια αρώματα
λόγια αλαφρωμένα κι αναίτια χαμόγελα
ένας άνεμος δίχως αγρύπνια
έτοιμος για όλους και για όλα
γεμάτος κίνηση και ακινησία
σαν τον ήλιο του μεσονυκτίου
ρευστός και δυνατός σαν ποταμός μέσα στο σώμα
ένα πουλί στην άκρη του μυαλού μου
ένας ανθός στην κρύα λίμνη του κόσμου
διαμάντι στη δροσιά των χόρτων.

Πάντα μόνος
πάντα λεύτερος
υπερασπίζομαι το κερδισμένο μέρος.

Χύνομαι στην αθωότητα
όπου αντήχησε το πρώτο τραγούδι σα φλέβα νερού
που κάνει τη γη να γελά από ευτυχία.
Στη χλόη ξεχνώ τη γύμνια μου.
Στο σώμα μου ξαναγεννιούνται τα φτερά μου
έτοιμος να μην υποχωρήσω στ’ όνειρο

Και πετάω γύρω απ’ το μεγάλο φως
όπου το κάθε τι είναι καινούργιο.
































 ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ' ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ   
   


Περιπλανώμενος μέσ’ στο παρόν
σ’ ένα εκτυφλωτικό τίποτα
αφήνοντας όλες τις σκέψεις πίσω σου
τους ήχους πίσω απ’ τις σιωπές
πηγαίνοντας απ’ τον ένα εαυτό στον άλλο
συνθλίβοντας το διάστημα με τα χέρια σου
με μια φωτιά στο μυαλό σου
που καίει όλους τους ηλίθιους νόμους
μέσα σ’ ένα σώμα που ονειρεύεται
διέλυσες όλα τα κακά ξόρκια του κόσμου
πάνω στα γλυκά μάτια των πουλιών.

Τώρα ελεύθερος μέσ’ στο τίποτα
ξεχνάς το αύριο
στου ήλιου τις αλάνες.

Πόσο ευγενικά και ήρεμα απομακρύνεσαι
με τ’ ανοιχτά ξαφνιασμένα μάτια σου
γεμάτα απ’ αγάπη
και διαλύεσαι μέσα στα σύννεφα τα’ ουρανού
σα μια βροχή που δε φοβάται να γίνει θάλασσα.

































  ΟΠΩΣ ΘΑ' ΛΕΓΕ ΚΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ


                   'Επρεπε να ράβεις
                και να κεντάς
                ανάμεσα στο δέρμα και στο αίμα
                μια γλώσσα που λέγεται σιωπή
                για να καίει πιο δυνατά
                κι όχι να κουνάς τα βυζιά σου
                πετώντας λέξεις στο χαρτί
                όπως θα 'λεγε κι ο ποιητής
                Μιχάλης Κατσαρός.
             
     






















      
 Η ΜΕΡΑ ΣΟΥ Η ΑΛΗΘΙΝΗ

                                               Στον Παντελή Γιαννουλάκη



Η μέρα κυλά γλυκά και μένει.
Περπατάς στη γη που έχεις ξεχάσει.
Ένας παιδικός ήλιος σ’ ακολουθεί.
Το ποτάμι περνά μέσα απ’ τα δάχτυλά σου
κι οι πύλες του μυαλού σου άνοιξαν για πάντα.
Τώρα τρέχεις στ’ άλση και τα’ άγρια δάση της ψυχής σου.
Τα σύννεφα αναπαύονται μέσα σου
και τα πουλιά σε χαιρετούν και σε φιλούν στο στόμα.
Ο δρόμος σου σε κρατάει απ’ το χέρι πάλι
κι ο χρόνος κουράστηκε να σε κυνηγά
και ξάπλωσε σ’ ένα μοναχικό δέντρο.

Τώρα μιλάς σαν το νερό
μιλάς σαν το ποτάμι
ευγενικό νερό και συ
που τρέχεις και δε φτάνεις.

Είσαι πουλί
είσαι παιδί
που παίζει
μέσα στις ώρες τις ακίνητες.

Η μέρα σου που κρατάς η αληθινή
δε θα λιώσει
μέσ’ στη φούχτα σου.








ΜΕΣ' ΣΤΗΝ ΟΛΟΦΩΤΗ ΩΡΑ


Μέσ’ στην ολόφωτη ώρα
ανασαίνοντας αργά
τ’ αρώματα της μέρας
καθώς ο ήλιος
παλεύει στο μέτωπό μου
με σπαθιά διάφανα
πατώντας απαλά στις πέτρες του μεσημεριού
στα ολοζώντανα χορτάρια
στη σιωπή που κλαίει
μ’ ένα κορμί δίχως βάρος
από το ίδιο μου το είναι ξεχειλίζοντας
τώρα που βουλιάζει σάρκα και ψυχή
σ’ ένα μονάχα όνειρο
τώρα που ξεδιπλώνεται το φως το μέγα

πέφτω σα χρυσή βροχή
στη στέρνα τ' ουρανού.























  ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΣΟΥ ΑΝΘΙΖΟΥΝ  



Τώρα που όλα τα πρωινά σου ανθίζουν
και το παρελθόν με το παρόν ενώνονται
μ’ ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού σου.

Τώρα που τα φύλλα των δέντρων τρέμουν
και το ποτάμι ψάχνει την πηγή του.

Τώρα που ησυχάζουν τα σκοτεινά νερά της καρδιάς σου
και στο στόμα σου γεννιέται ένα κελάηδημα.

Άνεμοι λαμπεροί σηκώνονται στο μυαλό σου
και φιλντισένια σύννεφα ανεβαίνουν στα μαλλιά σου.

Έτσι όπως είσαι πιασμένος
ανάμεσα στ’ αγέννητο και σ’ αυτό που ζει
μπορείς αν προσπαθήσεις λίγο
να υπερβείς τον κύκλο της φθοράς και της ανάγκης

φτιάχνοντας ένα νέο υφαντό του κόσμου
με πολύχρωμα φυλλώματα και μουσικές.
























            AΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ


    Είναι αυτός που ποτέ δεν κοιμάται
    που μπορεί να κάνει τα πάντα
    αφού είναι ο κανένας κι είναι ο καθένας.
    Δεν τον διαφθείρει εκείνο που τον πλησιάζει
    γιατί πάντα απομακρύνεται.

   'Ερχεται στον κόσμο σα γεωμέτρης του τίποτα.
    Υπολογίζει το κάθε τι από ένστικτο.
    Γνωρίζει πως το κέντρο κι η περιφέρεια δεν υπάρχουν.
    Ακόμη δεν έφθασε κάπου
    κι όμως γνωρίζει αυτά που θα γίνουν.
    Υπάρχει τόση λίγη πραγματικότητα στη ζωή
    μα αυτός πάντα άγρυπνος
    καταμεσής του τώρα
    ξοδεύει το χρόνο του δίχως να τον μετρά.
    Δεν είναι από εδώ
                          Δεν είναι από κει
                                               Δεν είναι από πουθενά.
    Γιατί είναι από παντού.
    Είναι ο ίδιος ο θρίαμβος
    που φωτίζει και διασχίζει το πέρασμά του.
    Αιώνιος κι ακλόνητος
    γιατί μόνο μ' αυτό τον τρόπο
    μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο
    μένοντας μέσα του κι αποφεύγοντάς τον συνάμα.
    Ζει απ' αυτό που δέχεται απ' τον κόσμο
    απ' αυτό που του παίρνει.
    Τα λόγια του γίνονται ένα με την εικόνα του.
    Είναι σε μια κατάσταση κίνησης κι ακινησίας.
    Τίποτε δεν ανακόπτει την ταχύτητα του φωτός μέσα του.
    Κανένας ύπνος δεν τον καταβάλλει.
    Παντα λεύτερος ενεδρεύει κάτω απ' τα νεκρά
                                                                  φύλλα του ύπνου.
    Δεν έχει ηλικία.
    Ο χρόνος γλιστράει δίπλα του
    στο άνθος του κενού.
    Είναι ένα πτερόεν πνεύμα.


     
   




























             ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΣ


      Η γραφή μπαίνει νωρίς στη ζωή σου
      όταν λήξει το αιώνιο
      σαν ένας λόγος
      μες στον οποίο αποκοιμιέται η θλίψη σου.

      Γράφεις κάτω απ' τα κλεισμένα βλέφαρα της λύπης
      κάτω απ' τον ήλιο ή το σκοτάδι της ψυχής σου
      ψάχνεις μες στις μαύρες φτυαριές των λέξεων
      πετάς τις φράσεις στο κενό του χαρτιού
      και σου ξαναγυρίζουν όλο και περισσότερες.

      Αγγίζεις με το γυμνό σου χέρι
      εκεί που ματώνει η καρδιά.

      Οι λέξεις σου ξεκολλούν από κήπους κατάφωτους
      και σκοτεινές ρεματιές.
      Είναι το βουητό του γάργαρου νερού
      στις αμμουδιές του αίματος
      χωράνε στην παλάμη σου
      στο μάτι του αετού
      ανάβουν στον καθαρό αέρα.

      Έρχονται απ' το βάθος μιας απύθμενης μοναξιάς
      απ' την άφθονη απουσία σου
      και τρυπώνουν στο γαλάζιο αέρα της σελίδας.

      'Ετσι μαθαίνεις τη γραμματική της σιωπής
      το μάθημα του κενού.

       Χρειάζεσαι χρόνο για να μάθεις
       χρόνο για να συναντήσεις τον εαυτό σου.

      Οι λέξεις σου είναι φτιαγμένες από σκόνη
      το ποίημα από άνεμο.

      Αυτό που μένει τελικά
      είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουν τα όνειρά σου

      Σκόνη και άνεμο.

      





















           Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ


     Στην απουσία μου αρχίζω πάλι να πέφτω
     στα χαρτιά, όπως η βροχή
     Δεν ξέρω αν βρίσκομαι εδώ ή εκεί
     στο δωμάτιο ή στον σπασμένο ουρανό
     Οι λέξεις παγόνια που κουρνιάζουν στο μέτωπό μου
     Γράφω όσο γίνεται πιο μακριά από μένα
     Αυτά που γράφω είναι σαν μαύρα κλωνάρια
     που διπλώνονται στη νύχτα
     Κινούμαι σαν τη φωτιά
     στο αβέβαιο χαρτί που μπερδεύεται με τ' όνειρο
     Δανείζω το χέρι μου στο φως
     Πηγαίνω μακρύτερα κι απ' τον εαυτό μου
     Δεν σταματώ
     ξαπλωμένος ανάμεσα στις λέξεις σαν έρωτας
     Τίποτα δεν μου αρκεί
     Δεν επαρκώ για τίποτα
     Η φωτιά που πνέει μπορεί και να με κάψει
     Νιώθω τη λέξη μέσα μου κι ωστόσο είμαστε δυο ξένοι
     Το ποίημα που πάλλεται μες στο λεηλατημένο φως
     διαρκεί όσο ένας οργασμός

     Αυτό που μένει μετά τη φωτιά
     είναι οι λέξεις αλώβητες σαν κρύες πέτρες
     κι η στάχτη του έρωτά μας.
    
























          ΕIΜΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΟΣ

                                                                    στον Κώστα Κρεμμύδα

  
   Ξαπλώνω
     πλέω στο βυθό του είναι
     λατρεύω τη ναυσιπλο'ί'α της νύχτας
     τα όνειρα πήζουν γύρω μου
     το σώμα μου φωτίζεται
     κατεβαίνω στο βάθος της ζωής
     εγκαταλείπομαι στη ροή του να θέλω
     αυτό που δεν έχω θελήσει.

     Είμαι υπηρέτης της ακατανόητης στιγμής
     φτιαγμένος από ένα σωρό πράγματα
     που με αγνοούν
     και τα αγνοώ.

     Δεν υπάρχει σίγουρη εικόνα μας
     όλες οι φωτογραφίες διαφέρουν μεταξύ τους.

     Ποτέ δεν νιώθω την ψυχή μου να έχει οροθετηθεί
     Εντούτοις αισθάνομαι περιτοιχισμένος
                                                          περιφραγμένος.

     Είμαι ελεύθερος αλλά ταξινομημένος
     ωστόσο έχω το δικό μου άπειρο
     που περιέχεται στο δικό σου άπειρο
     που ενσωματώνει το δικό του άπειρο
     ................................................................
     ................................................................
    'Ετσι ζούμε μέσα σε αμοιβαίες απομακρύνσεις
     υπάρχουμε γιατί ο κόσμος είναι ανεπαρκώς γνωστός μας.
   
     Είμαι λοιπόν η φωνή του αγνώστου
     ό,τι άγνωστο φέρνω μέσα μου
     είναι εκείνο που με ορίζει.

     Το αβέβαιο αποτελεί ακριβώς εμένα τον ίδιο
     θυσιάζω μέσα μου ό,τι ποθούσα να είμαι
     το κενό είναι η αφετηρία μου
     το τίποτα είναι η απαρχή μου.

     Είμαι η πράξη που ακυρώνει το αποτέλεσμα
     Είμαι συμπτωματικός.


 





                                                            













    ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ


      Αγάπησε
      τον ουρανό
      και τ' άστρα
      του πήραν το μυαλό.

      Ερωτεύθηκε
      τη νύχτα
      και ένα άγριο νιο φεγγάρι
      του' κλεψε το πρόσωπο.


  





                             




















            ΣΑΝ  ΜΙΑ  ΑΛΛΗ  ΘΑΛΑΣΣΑ


    'Ολη η νύχτα με πλημμύρισε χρόνο.
     Το Σύμπαν βρέχει πεφταστερια
     ενάντια στα βήματά μου
     σαν μια άλλη θάλασσα από άστρα
     και πέτρες
     αλλά με κάτι μέσα της
     που είναι μια φωνή
     αιώνια.

    





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου