Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ-ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ* του Οκτάβιου Παζ







                 ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ


      Αυτοστεφανωμένη η μέρα απλώνει τα φτερά της.
      Κραυγή κίτρινη μεγάλη βγαίνει,
      πίδακας θερμός
    
      στο κέντρο κάποιου
      αμερόληπτου και τα μάλα ευεργετικού ουρανού!
      Τα φαινόμενα είναι όλα τους ωραία σε τούτηνε
                           τη στιγμιαία αλήθεια.

      Η θάλασσα καβαλάει την ακτή,
      γαντζώνεται στα βράχια, αράχνη απαστράπτουσα:
      η πελιδνή του βουνού πληγή φεγγοβολάει·
      μια χούφτα γίδια είν’ ένα κοπάδι πέτρες·
      ο ήλιος κάνει το χρυσό του αβγό και χύνεται
                            καταπάνω στη θάλασσα.
    
      Θεός το παν!
      Άγαλμα σπασμένο,
      κίονες φαγωμένοι από το φως
      ερείπια ζώντα σ’ έναν κόσμο μέσα με ζωντανούς νεκρούς!



                                 
                                       ( απόσπασμα )






                ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ


        Αέναο είναι το παρόν
                        21 του Ιούνη
        Αρχίζει σήμερα το καλοκαίρι
                        Δυο τρία πουλιά
        Έναν κήπο ανακαλύπτουν
                        Εσύ διαβάζεις, τρως ένα ροδάκινο
        Πάνω στο κόκκινο κάλυμμα
                                           Γυμνή
        Σαν το κρασί στο γυάλινο σταμνί……
                Αέναο είναι το παρόν
        Ο ήλιος εκοιμήθηκε στη μέση των βυζιών σου
        Το κόκκινο κάλυμμα μαύρο είναι και πάλλει
        Ούτε πλανήτης ούτε στολίδι
                                        Φρούτο
        Το όνομά σου χουρμάς
                                Datia
        Κάστρο από αλάτι αν επιτρέπεις
                                κηλίδα κόκκινη
        πάνω στην πέτρα αναίσθητη….
        Αν η φωτιά είναι νερό
                        Είσαι μια διάφανη σταγόνα
        Αληθινό κορίτσι
                            Διαφάνεια του κόσμου
                  Αέναο είναι το παρόν….

        Μόνο τα μάτια σου ανθρώπινο νερό
                                             Και κάτω
        Στο ραγισμένο διάστημα
        Ο πόθος σε σκεπάζει με δυο φτερούγες μαύρες
        Τα μάτια σου ανοιγοκλείνουν
                                   Ζώα που φωσφορίζουνε
        Και κάτω
                Το ζεστό φαράγγι
        Το κύμα που διαστέλλεται και σπάει
                           Οι ανοιχτές σου γάμπες
        Λευκότης που βυθίζεται
        Ο αφρός των σωμάτων μας παραδομένων…

 


                                                   Οκτάβιο  Παζ
 



                                                               

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου