Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ







                           ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ


          
     Φιγούρες ίσκιων
               παντομίμες  στο σκοτάδι
               χωρίς ποτέ να συναντιόμαστε
               κατά τύχη αγγιζόμαστε
               κι ύστερα σβήνουμε σαν τον καπνό
               που χάνεται στη νύχτα.
               Κι ο ίσκιος γίνεται άνθρωπος
               κι ο άνθρωπος πάλι ίσκιος
               παράλογα ηττημένος
               και πάντα πεταμένος
               στ' άχρηστα του κόσμου.

              'Ετσι άδικα σα ζώα
               στο μάντρωμα του σύμπαντος
               κατεβαίνουμε σκαλί σκαλί
               αστέρι το αστέρι
               τα επίπεδα της νύχτας
               ώσπου να μείνουμε γυμνά
               κουρέλια του φωτός
               δίχως ζωή και δίχως Λόγο
               στ' αρπαχτικά του σκοταδιού τα δίχτυα.

               Πρέπει το δέντρο να επιστρέψει στο δάσος
               ο άνθρωπος τον εαυτό του στον μη-Εαυτό.
               Πρέπει το λόγο να επιστρέψει ο ποιητής
               η μουσική στο θόρυβο των πραγμάτων
               κι ο κόσμος να επιστρέψει τις μορφές του.

               Πρέπει όλα να επιστραφούν
               και να τα δανειστούμε εκ νέου
               πιο νέα και πιο φωτεινά
               γιατί κανείς δε φαίνεται
               κανένας δεν υπάρχει

               Για να μας λυπηθεί
               να μας τα δώσει πάλι.

                           
                







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου