Κυριακή 20 Απριλίου 2014

ΓΙΑΤΙ ..; _ Γ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Μ. ΚΑΤΣΑΡΟΣ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ






                                          ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

    
                        'Ενα παράθυρο ανοιχτό στο δωμάτιο
                        μια νέα μέρα με προσκαλεί.
                        Το φως περνάει ήρεμο καθάριο.
                        Ανοιξιάτικο φως
                        γλυκό στα μάτια
                        λίγο πικρό στην καρδιά
                        σαν κρασί άγουρο.

                        Δε ξέρω να κάνω τίποτα καλύτερο στη ζωή μου
                        παρά να ρίχνω αυτό το βλέμμα που πάει στ'άπειρο.
             
                        Υπάρχει μια ομορφιά που την αγγίζεις μόνο εδώ
                        σ'αυτόν τον κενό χρόνο
                        σ'αυτόν τον άσπιλο ουρανό.

                        'Ενα δέντρο ακουμπάει στο παράθυρό μου
                        ανεβαίνει επίμονα στο φως.
                        'Ενα δέντρο μας χρειάζεται για να μάθουμε
                        όλα τα πράγματα.
                        'Ενα δέντρο φτάνει για να δούμε.      

                        Εκείνο που μας φωτίζει
                        δεν είναι κάτι που μπορούμε να κρατήσουμε.
                        Αυτό που κρατάμε χάνεται.
                        Δε μπορούμε να κρατήσουμε τίποτα περισσότερο
                        στη ζωή                      
                        ούτε μια φούχτα καθαρό νερό.
                        Κατέχουμε μόνο αυτό που μας ξεφεύγει.
                       'Ενα δέντρο στον ήλιο
                        ένα πρόσωπο στη σιωπή
                        μια αναμονή
                        ένα φως στα μάτια σου
                        ή κι ακόμη μια ορισμένη ώρα της μέρας.

                       'Οσα ερωτεύεσαι χωρίς λόγο
                        χωρίς ανάγκη
                        μπορούν να συμβούν
                        σε οποιοδήποτε κομματάκι της ψυχής του κόσμου.

                       'Ολα μια σιωπηλή αγάπη ακίνητη
                        ένας ψίθυρος απ' τ'απέραντο κενό.

                        Και λάμπουν τα πάντα όπως την πρώτη φορά
                        που τα διαλέξαμε.
                        Μπορεί όμως και  να τα εγκαταλείψουμε όλα
                        εκτός απ' αυτήν  τη στιγμή που ποτέ δε θα σβήσει.

                        Είναι το αίνιγμα του τίποτα
                        που όμως είναι τα πάντα.


















Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

ΚΑΠΟΤΕ

























                     ΚΑΠΟΤΕ


         Κάποτε
         στο μέτωπό μας
         άραζαν
         τα μαγικά καράβια των ονείρων.
         Στα μάτια μας
         παίζαν κρυφτό τ' αστέρια.

         Τώρα απ' τα μάτια μας
         ξεχύνονται  λεπίδες πορφυρές
         και στο παγωμένο
                          τρύπιο φεγγάρι
         του μυαλού μας
         μπαινοβγαίνουν μαύρα πουλιά.




















Πέμπτη 17 Απριλίου 2014

ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ


















   ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ


    
     Καρφωμένοι σ' έναν πέτρινο κόσμο
        εμείς ο Προμηθέας.

        Πάνω στο σώμα μας
        τρύπησαν τα σκοτεινά καρφιά
        μα απ' την καρδιά μας
    
        αναβλύζει
     
        μια θάλασσα φωτός
        που ευωδιάζει.