ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 Δε μπορώ πια
 στην ορατότητα
 ούτε τον ίσκιο μου
 ακόμα.

'Εχω πετάξει τα κλειδιά
 και τις ζωές
 που μ' έφερναν
 στον κάτω ουρανό.

 Με ξεγέλαγαν.
    
 Φαίνεται
 τώρα
 πως μ' ανέθρεψε το άπειρο
 και μ' έκανε
 αόρατο στον κόσμο.

Ο ΤΡΟΧΟΣ

 Ο ΤΡΟΧΟΣ
                                   
 Ο τροχός του κόσμου γυρίζει αδιάκοπα
 κι όλοι οι δρόμοι
 γύρω του τυλίγονται
 και ξετυλίγονται
 σαν των αστεριών τα νήματα.

 Νήματα μαύρα και λευκά
 νέα μα και παλιά
 σκονισμένα απ' του καιρού τις μηχανές.

'Ομως βιαστείτε
 να ξεφύγετε απ' το δίχτυ του
 κι ας ειν' ακόμα κι απ' το μάτι μιας βελόνας

 Γιατί ο τροχός πάντοτε θα γυρίζει
 μα δε θα υπάρχουν δρόμοι.

ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

 ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
 

'Ενας πόνος εδώ
 στα δεξιά της μοίρας
 κι άλλος ένας
 στ' αριστερά του θανάτου
 

 Πως πονάτε
 πως πονώ
 

 Πόνος πέτρα
 στην καρδιά μου
 και στο σύμπαν

 Άνθρωποι

 μαθητευόμενοι της θλίψης.

ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

 ΜΟΝΟ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

 Ο ήλιος ερχόταν από μέσα του
 ένα ανεξάντλητο φως
 λάμψεις διάχυτες στην καρδιά
 και στις φλέβες του κορμιού του.

'Ολα αναδύονταν
 κινούνταν
 και χάνονταν
 σ' ένα ρευστό κυμάτισμα του αέρα.

 Τέλος δεν έμεινε
 τίποτα απ' τον εαυτό του
 
 Μόνο η φωνή του απείρου.

ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ

 ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ

 Κάτω απ' τον ύπνο των σύννεφων
 τι ψίθυροι
 τι σιγανές φωνούλες.
    
 Aνάμεσα σε φύλλα βιαστικά
 και μελωδίες των πουλιών
 κατάπληκτος μες στα κουδουνίσματα τ' αγέρα
 σε καλαμιές και βράχους
 να'μαι σαν ένα μικρό φτερό
 που πάλλεται στο φως.    
 
 Κι έπειτα
 τι απομένει απ΄αυτές τις μικρές στιγμές ;
 Παρά δύο τρία φωτεινά χαμόγελα
 δυο τρεις αναστεναγμοί
 και μια ελάχιστη θλίψη
 να στροβιλίζονται σαν σκουπιδάκια
 που τα σκορπάει ο άνεμος.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

  ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
  
  Βράχος και κενό
  αέναο νερό παρθένο
  που δίχως να κινείται πέφτει
  στην άβυσσο του χρόνου.

 'Ετσι ξεδιπλώνεται η ζωή του
  σαν μια γραμμή λευκότητας
  κατακόρυφη

  πάνω σ' αυτήν τη σελίδα
 
  δ  ι  α  λ  υ  μ  έ  ν  η.