Απ' της αγάπης έρχομαι το άπειρο
κρατώντας κρυμμένα θαύματα στις φούχτες μου
φύλλο δέντρου
φτερό πουλιού
βότσαλα και κοχύλια
έναν μικρούλη άνεμο
και μια γαλάζια Παναγιά
να με φυλάει τα βράδια.
Βήμα το βήμα
καθένας μόνος
εδώ στο τίποτα
μικρά βήματα
στο πουθενά
επίμονα.

'Ηρθε το μέλλον
ντυμένο αθωότητα
και το αγάπησα σαν νά'μουνα παιδί.
Φοβάμαι να ταράξω
τούτη τη σιωπή.
'Εχει νυχτώσει
στον κήπο του πουθενά.
Ζω ελεύθερος
στο κέντρο
του εαυτού μου.
Θα ξαναγεννηθώ σαν πέτρα
θα ξαναγεννηθώ σαν άνεμος
σαν κύμα
σαν μια άπειρη στιγμή
'Η μήπως τα πάντα έχουν συμβεί
κι είμαι πια ήρεμος
μέσα στο καινούργιο;
