ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΜΟΡΦΗ, Ν' ΑΝΘΙΣΕΙΣ ΣΑΝ ΡΟΔΟ
Μνήμη Χρήστου Ηλιόπουλου
Καθώς ο χρόνος επιταχύνεται
σ’ αυτό το θάμπωμα του καιρού
προτού η σκιά μας απλωθεί
μέσα στο χώρο
να λάβεις μορφή, ν’ ανθίσεις σαν ρόδο
μέσα στα όνειρά σου
γιατί τα όνειρα καθώς μας απορροφούν
μας παρατείνουν κιόλας
σε μια νέα κωδικοποίηση του πάντα.
Ίσως να μοιάζουμε μ’ ό,τι έχουμε ξεχάσει
κι όταν συναντιόμαστε φαινόμαστε οριστικά χαμένοι.
Όλα βρίσκονται στη σύλληψη, σε σχέσεις κίνησης
κι όχι στην πραγμάτωσή τους
Όλα διεκπεραιώνονται με χειρονομίες φωτός.
Γυρνάς την πλάτη στον καθρέφτη του τώρα
κι αποζητάς το επιλεγμένο σχέδιο που ακόμα
μετασχηματίζεται
στη μήτρα του απείρου.
Αλλά τώρα κοίτα κι άκου
η ζωή σου βρίσκεται φυλαγμένη εκεί
που επινοήθηκε για να σε περιέχει και να την περιέχεις
μπορούμε να ζούμε μέσα της να ’ναι μέσα μας
δαγκώνοντας ένα κομμάτι απ’ το όλο
σ’ αυτό το αναζωογονητικό κενό
που μας αναλογεί
και είσαι παρόν
σε μια διαρκή μεταμόρφωση
κι απ' όπου πάντα δραπετεύεις συνέχεια
ακολουθώντας την αδιατάρακτη γαλήνια ροή σου
σ’ ό,τι βρίσκεται έξω απ’ όλα
αφού το φως άστραψε στα μάτια σου
μια για πάντα.
ΜΕΙΝΕ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΖΕΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ
στον Θανάση Κουτλή
'Οταν γυρίσεις ξανά
ο δρόμος για το ποτάμι θα ' χει γεμίσει σαπισμένα σπίτια.
Κανείς δεν θα σε περιμένει πια εδώ
μόνο γιγάντιοι πυλώνες της ΔΕΗ
και οι κεραίες της τηλεόρασης να μεγαλώνουν
εκεί που για τελευταία φορά
είδες το καλαμπόκι να φυτρώνει.
Τίποτα δεν θα ' ναι το ίδιο
παρά μόνον η βουή του νερού στο μυαλό
και στα βράχια της μνήμης σου.
Οι άνθρωποι του ποταμού
έπαψαν πια να μιλούν ο ένας στον άλλον
με φωνή μικρών πουλιών.
Τώρα τα πρόσωπά τους γυαλίζουν
σαν λεπίδες ξυραφιού
καθώς περνούν με πέτρινα μάτια
στο μαύρο φως.
Μείνε κρυμμένος στο ζεστό βυθό
του εαυτού σου
μέχρι να φύγεις πάλι.
Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ
Δροσερό πρωινό γαλήνης.
Βλέπεις τούτον τον ήσυχο ήλιο
που γλιστράει στο κενό.
'Ολα πέφτουν στην πληγή του χρόνου.
Τίποτε δεν υπάρχει να μετανιώσεις
τίποτε να πάρεις.
'Αγριος και νηφάλιος
κλείνεις τα μάτια
κι ακουμπάς το χέρι σου
στο φως και την σκιά σου.
Γύρω σου
τ' αντικείμενα φλέγονται
σα σκέψεις
διαυγή
ξεκάθαρα.
Η σιωπή σου
βάζει φωτιά στη μέρα.
ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ
Στη γυμνή ώρα
το φως λεηλατεί τη μέρα.
Ο κόσμος σωπαίνει αδειανός.
Το ρολόι τραγουδά το χαμένο χρόνο.
Μάταια φυλλομετρώ τη ζωή μου.
Ούτε ένας ήχος
ούτε ένας στεναγμός.
Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι
στα σύνορα του είναι και του τίποτα
μια ζωή πιο ζωντανή μας προσκαλεί.
Ο εαυτός μου ξεκολλά απ' τον εαυτό του
και γίνεται κομμάτια.
Φεύγω να βρω τι είμαι.
Ο άνθρωπος αρχίζει εκεί που πεθαίνει.
Επιστρέφω στη γέννησή μου.
ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ
Μια λευκή κραυγή σήκωσε το πρωινό στο πόδι
ντροπή από σκιά στα μάτια σου
γύρω σου όλες οι μορφές σε μια φρενιτιώδη ανάπτυξη φωτός
Να προχωρήσεις δεν μπορείς απ’ των ανθών τα φάσματα
ούτε να χαϊδέψεις τ' ανέγγιχτα φύλλα του ήλιου
χωρίς να νιώσεις κατάπληξη από πάγο.
Τα λόγια σου κοιμούνται
στα σύννεφα και στις χελώνες
στα κρίνα π’ αγρυπνούν
στη σιωπή των δέντρων.
Δεν είσαι πολιτικός
ούτε κλέφτης
ούτε ποιητής
που στήνει ενέδρα σε λέξεις παρατημένες
αλλά μια πληγωμένη καρδιά που κυκλώνει
τα πράγματα της άλλης όχθης.
Πολλές φορές έχεις χαθεί
να ψάξεις τα μάτια που μένουν άυπνα
ζητώντας την αλήθεια
και βρήκες μοναχά ανθρώπους παγωμένους στα χιόνια
τ’ ουρανού.
Μες στο λαβύρινθο των σκιών
ανάμεσα σ' αντιμαχόμενες ισορροπίες
είναι η γύμνια σου αυτή που δέχεται
τον ήλιο της ποινής και το ρολόι της φθοράς.
Ψηλά χλομιάζουνε άγιοι και άγγελοι
φώτα και φωνές
Τέσσερα άλογα χλιμιντρίζουν στον αέρα
Ο χρόνος ένα χαστούκι του κενού
κι εσύ πιασμένος απ’ τα μαλλιά της μέρας
νιώθεις την αλήθεια των απατηλών πραγμάτων.
ΕΤΣΙ ΝΑ ΧΑΝΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ
Να ’μαι η ομορφιά κι η αρετή
μπροστά στην πύλη της πηγής του κόσμου.
Φωνή και χτύπος αρμονικός
αμόνι και σφυρί μαζί
με τη μορφή την άμορφη
τον κόμπο να ξεμπλέξω της ζωής και του θανάτου
τη φλόγα να μη φοβηθώ
ούτε το σκονισμένο μονοπάτι
(η ζωή μου είναι δοχείο αδειανό
δε γίνεται περισσότερο ν’ αδειάσει)
............................................................
Όποιος αντιμάχεται τη γη και τον ουρανό
πρέπει κι οπωσδήποτε να φταίει;
Τότε ας μην ήμουν άνθρωπος
ας ήμουνα καλύτερα νερό
που ωφελεί το καθετί με δίχως κόπο
έτσι να καταστάλαζα σε μέρη ταπεινά
θολός σαν λασπονέρι
μ’ αγνός σαν άγραφο χαρτί...
Έτσι να χάνομαι να ταξιδεύω
- ενώ τα μύρια πράγματα υψώνονται
και πέφτουνε εμπρός μου -
ατάραχος σαν νιογέννητο μωρό
που δε χασκογελά
γαλήνιος σαν φουσκωμένος Σπερχειός
σαν τον αγέρα που δε λέει να πάψει
πάντα παράξενος
γιατί με τρέφει η μεγάλη μάνα.
Έγινα η κοιλάδα του κόσμου
καθαρός μέσα στο ζόφο
ζωντανός μέσα στη σιωπή
αόρατη μορφή εικόνα χωρίς όψη
ασύλληπτη νεφέλη τ’ ουρανού
κι έτσι μένω στον πανάρχαιο Λόγο
να νιώσω το παρόν και την αρχή των πάντων.
ΣTA ΓΑΛΑΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ
Η νύχτα μας κρατάει
με τις σιωπές της
και τα φιλιά της όνειρα
στα γαλανά τα παραθύρια.
Τα σπιτάκια κάτασπρα
με βυσσινιά τα κεραμίδια.
Στα μπαλκονάκια γιασεμιά
και στην αυλή κληματαριά
ψάθες, γλαστρούλες και καλάθια
Κι ο έρωτας καθώς περνά
στη γειτονιά
φιλί το φιλί
κοκκίνησε του φεγγαριού το μάγουλο.