Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Περπάτησε στη χλόη
ακόμη τρέμοντας
με δισταγμούς φωτός.
'Ενιωσε μες στα φύλλα της καρδιάς
τη δροσιά της πρωινής πάχνης.
'Εψαξε στο βάθος τ' ουρανού
και βρήκε παλιούς έρωτες αρχαίους πόθους.
Στην όχθη στάθηκε παλιών αισθημάτων
κι έκλαψε.
Με την πνοή του ήλιου
πάνω στο χέρι της
απάλυνε τη μέρα.
Αναστέναξε με τόσο φως στα δάχτυλα
έκρουσε τα κύμβαλα τ' ανέμου
και πέταξε γοργά στον ουρανό
με πάταγο αρχαίων πουλιών.
ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Και είδα
όλους τους ποιητές
ζωντανούς και πεθαμένους
να κρέμονται σε κόκκινες κλωστές
απ' τον ουρανό
Και γω
να αιμορραγώ.
ΝΕΦΕΛΗ ΚΟΡΗ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ
Σ' αυτόν τον νέο κόσμο
σαν από χρόνια
νηστικός από φως
περπατώντας μες στην καινούργια μέρα
που κάνει την ψυχή μου να τραγουδάει
ψάχνω για τήν πρώτη αστραπή στα μάτια σου
γιατί είσαι γρήγορη σαν τον ανεμοστρόβιλο
κοιτάς ψηλά και σβήνουνε τα σύννεφα
γιατί ανάβεις τ' άστρα
σαν ανάλαφρη καλπάζεις με το φως.
Γύρω απ' τις πηγές σου φυτρώνει νέο χορτάρι
κι ανάμεσα στα πόδια σου γέρνουν δακρυλούλουδα.
Σ' αυτόν το νέο κόσμο
ο ουρανός είναι μια σαπφείρινη φωτιά
κι ο χρόνος παιδί που ονειρεύεται.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ
Ν' απλώνεις τις αισθήσεις σου
ν' ακούς
να βλέπεις
ν' αγγίζεις σχήματα
μορφές
ένα συντριβάνι ήλιους που αναπηδούν στα βλέφαρά σου
το αίμα σου που πάει κι έρχεται σαν φως υγρό
το νερό από άστρα στο πηγάδι
τις σκέψεις σου κόμπους αλάτι στους κροτάφους
τα φτερά της λάμπουσας μέρας
ένα καλάθι με καρπούς φωτιάς
όλα τα ρολόγια στις αμμουδιές του χρόνου
τα πέτρινα χείλη της νύχτας
τις λέξεις που σκεπάστηκαν από πάγους
ένα δέντρο με φως
το παγόνι που έγινε όνειρο
μια απολιθωμένη πυρκαγιά θάλασσας
το άπειρο να κοιτά τον εαυτό του το τίποτα
τις φωνές απ' τα τύμπανα των κεραυνών
έναν ουρανό από αντίλαλους κατόπτρων
τις ικεσίες κάποιου πρωινού
τη μελαγχολία της σαύρας
τη στιγμή που γίνεται χίλια κομμάτια και χάνεται
το φεγγάρι από καθρέφτες και φωνές
μια πολιτεία από φωτιά και πάγο
τον άνεμο να μαζεύει αστροπελέκια στο μέτωπό σου
το κρεβάτι της αστραπής που στρώνουν τα κόκκινα
φτερά τους δυο μαύροι πήγασοι
τις καλύβες των σύννεφων
τα κύμβαλα των ηφαιστείων
τους αστερισμούς στο καταμεσήμερο
τη στέρνα του φωτός
το αστραφτερό δάσος που γεννήθηκες.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΟΙΗΜΑ
στο Νίκο Καρούζο
Πήρε στη φούχτα του
όλο το κόκκινο
απ' την καρδιά του κόσμου
να γράψει το ποίημα
να πάρει χρώμα.
'Εγινε μαύρο
και χάθηκαν
στον ουρανό
κι αυτός
και το ποίημα.
1992
ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ
στο φίλο μου Μίλτο Σαχτούρη
Το σώμα του ποιητή
αργά-αργά χυνόταν
μες στο κεφάλι του
που όλο μεγάλωνε
και γίνονταν διάφανο.
Σε λίγο
όλο το σώμα
και τ' άκρα
είχαν χυθεί
μες στο γαλάζιο γιγάντιο κεφάλι του
που αναστέναζε
και ψιθύριζε ποιήματα
που έλεγε παράπονα τραγούδια
ώσπου άρχισε να πετά
στον ουρανό
απ' άστρο σ' άστρο.
1992
ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ
Βήμα
το
βήμα
καθένας
μόνος
εδώ
στο
τίποτα
μικρά
βήματα
στο
πουθενά
επίμονα.