ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ
Ασχολούμαι με το ελάχιστο
γίνομαι μάρτυρας μιας μικρής λέξης.
Προσπαθώ να την αφουγκραστώ
να την κρατήσω δυνατά στην καρδιά
μη και μου ξεφύγει.
Από κάτω η άβυσσος.
Για να μην γλιστρήσω
κρατιέμαι απ' αυτή τη λέξη
εδώ και τόσα χρόνια
κι εκείνη βαστάει
σαν από θαύμα βαστάει
να μην πέσει το ποίημα
και με τσακίσει.

ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΟΙΤΩ
Τα σύννεφα κοιτώ
σύννεφα στρογγυλά και πορφυρά
τη θάλασσα τη γαλανή
τις χαραυγές κοιτώ
και τα χρυσά τα δειλινά.
Το κίτρινο φεγγάρι που μάζεψα
απ' το πράσινο κλωνάρι
τη ρόδινη φωτιά κοιτώ
και το λευκό το χιόνι
τ' άστρα και τον ουρανό
των λουλουδιών τον ίσκιο
ακόμα και το ποίημα κοιτώ
κι αυτά που χάνονται μες στην καρδιά
τις λέξεις μου και τα πουλιά.
