ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΑ
Με τον ήλιο να γέρνει στη φλόγα
ή στα ρόδα τ' απομεσήμερου
τα μάτια σου ν' ανάβουν στο ροζ
τα χείλη σου στο κόκκινο
και τ' άσπρα σου χέρια ν' ανάβουν
τ' όνειρο
Το άπειρό σου σύμπαν έφτασε ως εδώ.
Αν δεν υπήρχες
πως θα μπορούσε ο ουρανός
να βλέπει τον εαυτό του
στους λειμώνες των άστρων.
ΣΤΑΧΤΗΣ ΦΥΣΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ
Πέρα στο μαύρο κάμπο
ένα άλογο τρέχει στη βροχή
κι όλα τα κρύα ανεμοκούδουνα χτυπάνε.
Του θεού το τραγούδι πάγωσε
στις σιδερένιες πόρτες τ' ουρανού
ακόμα κι ο ήλιος ο σκληρός
μοιάζει σαν πεθαμένος.
Βαθιά στου λόφου την αντάρα
κρώζει ένας κόρακας
και πέφτει από το άπειρο
το ασημένιο φίδι.
Μέσα στην κούπα μου
κομματιάζεται το δείλι
σε λίγο μουσκεμένο απ' τη βροχή
θα βγει και το φεγγάρι.
Σταχτής φυσάει ο άνεμος
τι κοφτερό το κρύο
που κάνει το χτενάκι σου
να πέφτει απ' τα μαλλιά σου.
Απ' το βιβλίο ''ΠΟΙΗΜΑΤΑ'' του CZESLAW MILOSZ
εκδόσεις ''ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ''.