ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΦΩΣ
Πάντα φεύγεις γι' αλλού
Δε μένεις ποτέ στο ίδιο μέρος
Ξαναβρίσκεσαι στην άπειρη παρουσία του Παντός
Ξυπνάς το παιχνίδι στο αιώνιο λίκνο του τώρα
Ο χρόνος εiναι σαν ένα φτερό στην παλάμη σου
'Ενα πούπουλο φωτός που πετά.
Εφευρίσκεις τα πάντα μόνος σου
Βρίσκεσαι όπως ο Θεός στην πρώτη γνωριμία
Με τον Εαυτό του.
Ο κόσμος αδειάζει απ' το βάρος του
'Υστερα όλα χορεύουν
Ο χρόνος
Τ' αστέρια
Η σκόνη που αιωρείται στο κενό.
Οι σκέψεις μετακινούνται μαζί σου
Είσαι μια ψυχή που ψάχνει να βρει το σχήμα της
Σαν το φως μες στην ουσία του Θεού.
Υπάρχουν χιλιάδες ουρανοί μες στον ουρανό σου
Χιλιάδες μέρες μέσα στη μέρα σου.
Τρέχεις σ' όλους τους δρόμους για να μη χαθείς
Ο άδειος λόγος δεν έχει αντίκτυπο πάνω σου
Γλιστράει κάτω απ' τα όνειρά σου
Τρέφεσαι με τη φωτιά
Φεύγεις μ' αυτό που φεύγει
Αγγίζεις τόσο τ' αστέρια όσο και τα έντομα
Τα φύλλα των δέντρων
Tα πρόσωπα τ' απείρου.
Δε σβήνεις ποτέ μέσα σε μια σκέψη
Είσαι τόσο ελαφρύς όσο ο αέρας που πίνουμε
Ο ουρανός που τρώμε.
Είσαι μια απάντηση με φως
Υπάρχεις μόνο σαν παρόν.
Σε αναμονή του Θεού είσαι κιόλας ολόκληρος θεός
Πας μέχρι το τέλος του κόσμου
Μεθυσμένος απ' το κρασί τ' ονείρου.
ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ
Δεν αγαπώ το αεροπλάνο
πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό
η ωραία γυναίκα αγαπάει την πίσσα
πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό
Η γυναίκα στάθηκε στη Μεγάλη Πόρτα
πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό
το παιδι απ' το Στενό Παράθυρο βγήκε
κι έμεινε μετέωρο στο Κενό
Τέλειωσε τέλειωσε το εκτόπλασμά μου
πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό
δε θα σας ταράζω πια με τα όνειρά μου
πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό
Ούτε όμως θα με ξεσκίζετε με τα σύρματά σας
πάντα θά 'χουμε ανάγκη απο ουρανό
δεν αγαπώ το αεροπλάνο
πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό.
Μίλτος Σαχτούρης
ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
Σιωπή
στα
μάτια
σου.
Θα μπω εκεί που κανείς δε μπήκε
στη
σιωπή.
ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΊ'ΚΟΥ
Πετούν τα πουλιά
μα εκεί στον πόλεμο
πετούν κι οι ψυχές.
*
Στο πρόσωπό σου
σαν σε καθρέφτη μέσα
βλέπω εμένα.
*
Πάλι σήμερα
ο εαυτός μου κι εγώ
στο ίδιο έργο.
*
Κάποιος νίκησε
ένας άλλος έχασε
σιγά το πράμα.
*
Πίκρα κι ερημιά
μεσ' στου κόσμου την καρδιά
και πως ν' αντέξεις.
*
Περνούν τα χρόνια
ξέρω πως μεγαλώνω
κι όμως σφυρίζω.
*
'Αστρα και λόγια
στον καθρέφτη τ' ουρανού
ζωγραφισμένα.
*
Στo Φ. Γκ. Λόρκα
Τα πουλιά θρηνούν
πέθανε ο ποιητής
στο μαύρο ρέμα.
*
Φτωχός ζητιάνος
αστέρια για σεντόνια
τον σκεπάζουνε.
*
' Οπου και να πας
πάλι εδώ θα είσαι
σαλιγκαράκι.
*
Τρέχα όνειρο
κι εγώ μεσ' στον ύπνο μου
θα σε προλάβω.
*
Γύρω αντάρα
μα να στο βάθος πετούν
πουλιά και βάρκες.
ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Ποίημα γραμμένο πάνω στην πέτρα
με της σιωπής το χέρι
γιατί η ψυχή σου
πρέπει να υπομένει το άγνωστο
όπως ο ποιητής το ποίημα.
Ανασαίνεις κι ανατριχιάζει η σκιά
γυρίζεις
και γυρίζει τ' όνειρο
και μια μεγάλη γλύκα
σε πλημμυρίζει μέσα στην καρδιά
και σκάει ανεξίτηλο το γέλιο σου
σε μια γη που την τραγούδησες.
Γιατί από κει μπήκε η ζωή στον κόσμο
κι ο κόσμος σου μπήκε στη ζωή
μ' άλλες αγνές ψυχές
έτοιμες να ξαναγεννηθούν
όπως οι νύμφες πεταλούδες
που εγκαταλείπουν το κουκούλι τους
λευτερωμένος απ' τη φυλακή της ανάγκης
σαν 'Αγιο φως και σαν ουράνια δίνη
που διακλαδίζεται σαν κληματαριά
σ' άστρα και γαλαξίες
χωρίς αρχή και τέλος.
Κι άσε το χρόνο να γαβγίζει
και το θάνατο να ογκανίζει
αφού θα βρίσκεσαι πια
στο κέντρο της ζωής
στο κέντρο της αλήθειας.