ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΊ'ΚΟΥ
Πετούν τα πουλιά
μα εκεί στον πόλεμο
πετούν κι οι ψυχές.
*
Στο πρόσωπό σου
σαν σε καθρέφτη μέσα
βλέπω εμένα.
*
Πάλι σήμερα
ο εαυτός μου κι εγώ
στο ίδιο έργο.
*
Κάποιος νίκησε
ένας άλλος έχασε
σιγά το πράμα.
*
Πίκρα κι ερημιά
μεσ' στου κόσμου την καρδιά
και πως ν' αντέξεις.
*
Περνούν τα χρόνια
ξέρω πως μεγαλώνω
κι όμως σφυρίζω.
*
'Αστρα και λόγια
στον καθρέφτη τ' ουρανού
ζωγραφισμένα.
*
Στo Φ. Γκ. Λόρκα
Τα πουλιά θρηνούν
πέθανε ο ποιητής
στο μαύρο ρέμα.
*
Φτωχός ζητιάνος
αστέρια για σεντόνια
τον σκεπάζουνε.
*
' Οπου και να πας
πάλι εδώ θα είσαι
σαλιγκαράκι.
*
Τρέχα όνειρο
κι εγώ μεσ' στον ύπνο μου
θα σε προλάβω.
*
Γύρω αντάρα
μα να στο βάθος πετούν
πουλιά και βάρκες.
ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Ποίημα γραμμένο πάνω στην πέτρα
με της σιωπής το χέρι
γιατί η ψυχή σου
πρέπει να υπομένει το άγνωστο
όπως ο ποιητής το ποίημα.
Ανασαίνεις κι ανατριχιάζει η σκιά
γυρίζεις
και γυρίζει τ' όνειρο
και μια μεγάλη γλύκα
σε πλημμυρίζει μέσα στην καρδιά
και σκάει ανεξίτηλο το γέλιο σου
σε μια γη που την τραγούδησες.
Γιατί από κει μπήκε η ζωή στον κόσμο
κι ο κόσμος σου μπήκε στη ζωή
μ' άλλες αγνές ψυχές
έτοιμες να ξαναγεννηθούν
όπως οι νύμφες πεταλούδες
που εγκαταλείπουν το κουκούλι τους
λευτερωμένος απ' τη φυλακή της ανάγκης
σαν 'Αγιο φως και σαν ουράνια δίνη
που διακλαδίζεται σαν κληματαριά
σ' άστρα και γαλαξίες
χωρίς αρχή και τέλος.
Κι άσε το χρόνο να γαβγίζει
και το θάνατο να ογκανίζει
αφού θα βρίσκεσαι πια
στο κέντρο της ζωής
στο κέντρο της αλήθειας.
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ
Ξέρω πως αυτός που είμαι
δεν υπάρχει
σ' αυτήν την ουράνια πλήξη των αστέρων
όπως η ιστορία της κάθε μέρας
που επαναλαμβάνεται στο μυαλό μου
σαν όνειρο ενός ψεύτη ύπνου.
Οι σκέψεις μου
ειν' ένας πόλεμος
ανάμεσα στο νου και τον ουρανό.
Γι' αυτό ο ποιητής
ανήκει στο φως
κι ας τον ρίχνουν στο σκoτάδι.
Και σφίγγω την άκρη του μαξιλαριού
στο στήθος μου
σε βουβή απραξία
καθώς βλέπω μες στη ψυχή μου
σα να βλέπω
μέσα στη ψυχή σου
και
β
ο
υ
λ
ι
ά
ζ
ω
μέχρι να βγει ο ήλιος το πρωί
μια πλανερή μορφή
μια πλάνη που μου μοιάζει
όραση και τυφλότητα μαζί
μέσα στο μάτι.
Κι όμως το ποίημα αυτό
μπορεί και να με σώσει
να με στείλει πίσω στην καρδιά
σ' αυτήν την άσπιλη αρχή
σ' αυτό το αθώο τέλος.
ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΡΦΙΑ
Στην καρδιά
του αναστοχασμού σου
Ματοθεό ξύπνα
αφού όλα έχουν ήδη τελειώσει
κι έχουν όλα ειπωθεί
ένα όνειρο που έχει ολοκληρωθεί
Κατεύθυνση καμιά
κανένας δρόμος δεν ειν' για σένα
αφού είσαι εδώ
κι αυτό φανερώνει
πως είσαι σε κάθε περίπτωση χαμένος
και κατακομματιασμένος
Αφού τα σκοτεινά καρφιά
καρφώθηκαν στο σώμα σου
για πρώτη
και τελευταία φορά.
ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ
Αυτοστεφανωμένη η μέρα απλώνει τα φτερά της.
Κραυγή κίτρινη μεγάλη βγαίνει,
πίδακας θερμός
στο κέντρο κάποιου
αμερόληπτου και τα μάλα ευεργετικού ουρανού!
Τα φαινόμενα είναι όλα τους ωραία σε τούτηνε
τη στιγμιαία αλήθεια.
Η θάλασσα καβαλάει την ακτή,
γαντζώνεται στα βράχια, αράχνη απαστράπτουσα:
η πελιδνή του βουνού πληγή φεγγοβολάει·
μια χούφτα γίδια είν’ ένα κοπάδι πέτρες·
ο ήλιος κάνει το χρυσό του αβγό και χύνεται
καταπάνω στη θάλασσα.
Θεός το παν!
Άγαλμα σπασμένο,
κίονες φαγωμένοι από το φως
ερείπια ζώντα σ’ έναν κόσμο μέσα με ζωντανούς νεκρούς!
( απόσπασμα )
ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ
Αέναο είναι το παρόν
21 του Ιούνη
Αρχίζει σήμερα το καλοκαίρι
Δυο τρία πουλιά
Έναν κήπο ανακαλύπτουν
Εσύ διαβάζεις, τρως ένα ροδάκινο
Πάνω στο κόκκινο κάλυμμα
Γυμνή
Σαν το κρασί στο γυάλινο σταμνί……
Αέναο είναι το παρόν
Ο ήλιος εκοιμήθηκε στη μέση των βυζιών σου
Το κόκκινο κάλυμμα μαύρο είναι και πάλλει
Ούτε πλανήτης ούτε στολίδι
Φρούτο
Το όνομά σου χουρμάς
Datia
Κάστρο από αλάτι αν επιτρέπεις
κηλίδα κόκκινη
πάνω στην πέτρα αναίσθητη….
Αν η φωτιά είναι νερό
Είσαι μια διάφανη σταγόνα
Αληθινό κορίτσι
Διαφάνεια του κόσμου
Αέναο είναι το παρόν….
Μόνο τα μάτια σου ανθρώπινο νερό
Και κάτω
Στο ραγισμένο διάστημα
Ο πόθος σε σκεπάζει με δυο φτερούγες μαύρες
Τα μάτια σου ανοιγοκλείνουν
Ζώα που φωσφορίζουνε
Και κάτω
Το ζεστό φαράγγι
Το κύμα που διαστέλλεται και σπάει
Οι ανοιχτές σου γάμπες
Λευκότης που βυθίζεται
Ο αφρός των σωμάτων μας παραδομένων…
Οκτάβιο Παζ
ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ
Φιγούρες ίσκιων
παντομίμες στο σκοτάδι
χωρίς ποτέ να συναντιόμαστε
κατά τύχη αγγιζόμαστε
κι ύστερα σβήνουμε σαν τον καπνό
που χάνεται στη νύχτα.
Κι ο ίσκιος γίνεται άνθρωπος
κι ο άνθρωπος πάλι ίσκιος
παράλογα ηττημένος
και πάντα πεταμένος
στ' άχρηστα του κόσμου.
'Ετσι άδικα σα ζώα
στο μάντρωμα του σύμπαντος
κατεβαίνουμε σκαλί σκαλί
αστέρι το αστέρι
τα επίπεδα της νύχτας
ώσπου να μείνουμε γυμνά
κουρέλια του φωτός
δίχως ζωή και δίχως Λόγο
στ' αρπαχτικά του σκοταδιού τα δίχτυα.
Πρέπει το δέντρο να επιστρέψει στο δάσος
ο άνθρωπος τον εαυτό του στον μη-Εαυτό.
Πρέπει το λόγο να επιστρέψει ο ποιητής
η μουσική στο θόρυβο των πραγμάτων
κι ο κόσμος να επιστρέψει τις μορφές του.
Πρέπει όλα να επιστραφούν
και να τ' αποκτήσουμε εκ νέου
πιο νέα και πιο φωτεινά
γιατί κανείς δε φαίνεται
κανένας δεν υπάρχει
Για να μας λυπηθεί
να μας τα δώσει πάλι.
ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
Δέσμιος του μυαλού
Βορείως του σοφού
Και νοτίως του τρελού
Η ζωή
Τελικά
Μέσα μου
Κουράζεται
Να
Ζει.
'Εχω Αυτότητα
Ή
Ταυτότητα ;