Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ






              ΠΟΙΗΜΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ


                Ποίημα γραμμένο πάνω στην πέτρα
              με της σιωπής το χέρι
              γιατί η ψυχή σου
              πρέπει να υπομένει το άγνωστο
              όπως ο ποιητής το ποίημα.

              Ανασαίνεις κι ανατριχιάζει η σκιά
              γυρίζεις
                         και γυρίζει τ' όνειρο
              και μια μεγάλη γλύκα
                         σε πλημμυρίζει μέσα στην καρδιά
              και σκάει ανεξίτηλο το γέλιο σου
              σε μια γη που την τραγούδησες.
              Γιατί από κει μπήκε η ζωή στον κόσμο
              κι ο κόσμος σου μπήκε στη ζωή
              μ' άλλες αγνές ψυχές
              έτοιμες να ξαναγεννηθούν
              όπως οι νύμφες πεταλούδες
              που εγκαταλείπουν το κουκούλι τους
              λευτερωμένος απ' τη φυλακή της ανάγκης
              σαν 'Αγιο φως και σαν ουράνια δίνη
              που διακλαδίζεται σαν κληματαριά
              σ' άστρα και γαλαξίες
              χωρίς αρχή και τέλος.
              Κι άσε το χρόνο να γαβγίζει
              και το θάνατο να ογκανίζει
              αφού θα βρίσκεσαι πια
              στο κέντρο της ζωής
              στο κέντρο της αλήθειας.
               
                                         





Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ






                      ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ


                            Ξέρω πως αυτός που είμαι
                        δεν υπάρχει
                        σ' αυτήν την ουράνια πλήξη των αστέρων
                        όπως η ιστορία της κάθε μέρας
                        που επαναλαμβάνεται στο μυαλό μου
                        σαν όνειρο ενός ψεύτη ύπνου.

                        Οι σκέψεις μου
                        ειν' ένας πόλεμος
                        ανάμεσα στο νου και τον ουρανό.

                        Γι' αυτό ο ποιητής
                        ανήκει στο φως
                        κι ας τον ρίχνουν στο σκoτάδι.

                        Και σφίγγω την άκρη του μαξιλαριού
                        στο στήθος μου
                        σε βουβή απραξία
                        καθώς βλέπω μες στη ψυχή μου
                        σα να βλέπω
                        μέσα στη ψυχή σου
                        και
                               β
                                   ο
                                       υ
                                           λ
                                               ι
                                                  ά
                                                      ζ
                                                         ω
                      
                         μέχρι να βγει ο ήλιος το πρωί
                         μια πλανερή μορφή
                         μια πλάνη που μου μοιάζει
                         όραση και τυφλότητα μαζί
                         μέσα στο μάτι.

                         Κι όμως το ποίημα αυτό
                         μπορεί και να με σώσει
                         να με στείλει πίσω στην καρδιά
                         σ' αυτήν την άσπιλη αρχή
                         σ' αυτό το αθώο τέλος.
                    
                             
                     
                   



Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΡΦΙΑ






                 ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΑΡΦΙΑ


          Στην καρδιά
          του αναστοχασμού σου
          Ματοθεό ξύπνα
          αφού όλα έχουν ήδη τελειώσει
          κι έχουν όλα ειπωθεί
          ένα όνειρο που έχει ολοκληρωθεί
          Κατεύθυνση καμιά
          κανένας δρόμος δεν ειν' για σένα
          αφού είσαι εδώ
          κι αυτό φανερώνει
          πως είσαι σε κάθε περίπτωση χαμένος
        
          και κατακομματιασμένος
        
          Αφού τα σκοτεινά καρφιά
          καρφώθηκαν στο σώμα σου
          για πρώτη
                       και τελευταία φορά.
        
            

                   



Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ-ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ* του Οκτάβιου Παζ







                 ΥΜΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΡΕΙΠΙΩΝ


      Αυτοστεφανωμένη η μέρα απλώνει τα φτερά της.
      Κραυγή κίτρινη μεγάλη βγαίνει,
      πίδακας θερμός
    
      στο κέντρο κάποιου
      αμερόληπτου και τα μάλα ευεργετικού ουρανού!
      Τα φαινόμενα είναι όλα τους ωραία σε τούτηνε
                           τη στιγμιαία αλήθεια.

      Η θάλασσα καβαλάει την ακτή,
      γαντζώνεται στα βράχια, αράχνη απαστράπτουσα:
      η πελιδνή του βουνού πληγή φεγγοβολάει·
      μια χούφτα γίδια είν’ ένα κοπάδι πέτρες·
      ο ήλιος κάνει το χρυσό του αβγό και χύνεται
                            καταπάνω στη θάλασσα.
    
      Θεός το παν!
      Άγαλμα σπασμένο,
      κίονες φαγωμένοι από το φως
      ερείπια ζώντα σ’ έναν κόσμο μέσα με ζωντανούς νεκρούς!



                                 
                                       ( απόσπασμα )






                ΑΤΟΦΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ


        Αέναο είναι το παρόν
                        21 του Ιούνη
        Αρχίζει σήμερα το καλοκαίρι
                        Δυο τρία πουλιά
        Έναν κήπο ανακαλύπτουν
                        Εσύ διαβάζεις, τρως ένα ροδάκινο
        Πάνω στο κόκκινο κάλυμμα
                                           Γυμνή
        Σαν το κρασί στο γυάλινο σταμνί……
                Αέναο είναι το παρόν
        Ο ήλιος εκοιμήθηκε στη μέση των βυζιών σου
        Το κόκκινο κάλυμμα μαύρο είναι και πάλλει
        Ούτε πλανήτης ούτε στολίδι
                                        Φρούτο
        Το όνομά σου χουρμάς
                                Datia
        Κάστρο από αλάτι αν επιτρέπεις
                                κηλίδα κόκκινη
        πάνω στην πέτρα αναίσθητη….
        Αν η φωτιά είναι νερό
                        Είσαι μια διάφανη σταγόνα
        Αληθινό κορίτσι
                            Διαφάνεια του κόσμου
                  Αέναο είναι το παρόν….

        Μόνο τα μάτια σου ανθρώπινο νερό
                                             Και κάτω
        Στο ραγισμένο διάστημα
        Ο πόθος σε σκεπάζει με δυο φτερούγες μαύρες
        Τα μάτια σου ανοιγοκλείνουν
                                   Ζώα που φωσφορίζουνε
        Και κάτω
                Το ζεστό φαράγγι
        Το κύμα που διαστέλλεται και σπάει
                           Οι ανοιχτές σου γάμπες
        Λευκότης που βυθίζεται
        Ο αφρός των σωμάτων μας παραδομένων…

 


                                                   Οκτάβιο  Παζ
 



                                                               

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ







                           ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ


          
     Φιγούρες ίσκιων
               παντομίμες  στο σκοτάδι
               χωρίς ποτέ να συναντιόμαστε
               κατά τύχη αγγιζόμαστε
               κι ύστερα σβήνουμε σαν τον καπνό
               που χάνεται στη νύχτα.
               Κι ο ίσκιος γίνεται άνθρωπος
               κι ο άνθρωπος πάλι ίσκιος
               παράλογα ηττημένος
               και πάντα πεταμένος
               στ' άχρηστα του κόσμου.

              'Ετσι άδικα σα ζώα
               στο μάντρωμα του σύμπαντος
               κατεβαίνουμε σκαλί σκαλί
               αστέρι το αστέρι
               τα επίπεδα της νύχτας
               ώσπου να μείνουμε γυμνά
               κουρέλια του φωτός
               δίχως ζωή και δίχως Λόγο
               στ' αρπαχτικά του σκοταδιού τα δίχτυα.

               Πρέπει το δέντρο να επιστρέψει στο δάσος
               ο άνθρωπος τον εαυτό του στον μη-Εαυτό.
               Πρέπει το λόγο να επιστρέψει ο ποιητής
               η μουσική στο θόρυβο των πραγμάτων
               κι ο κόσμος να επιστρέψει τις μορφές του.

               Πρέπει όλα να επιστραφούν
               και να τ' αποκτήσουμε εκ νέου
               πιο νέα και πιο φωτεινά
               γιατί κανείς δε φαίνεται
               κανένας δεν υπάρχει

               Για να μας λυπηθεί
               να μας τα δώσει πάλι.

                           
                







Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ






               ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ


                 Δέσμιος του μυαλού
                 Βορείως του σοφού
                 Και νοτίως του τρελού
                   Η ζωή
                       Τελικά
                           Μέσα μου
                               Κουράζεται
                                          Να
                                               Ζει.
 
                       'Εχω Αυτότητα
                                  Ή
                           Ταυτότητα ;








Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ




     
  Η  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


      Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι.

      Η Αγγλική λέξη ''Real'' προέρχεται από
      μια λέξη που σημαίνει ρεγάλο ( ιταλική λέξη που σημαίνει δώρο )
    *από ή για τον βασιλιά*.

     ''Real'' στα Ισπανικά σημαίνει ''βασιλικό''.

      Η πραγματική ιδιοκτησία είναι αυτή
      που ανήκει στον βασιλιά.

      Η πραγματική περιουσιά είναι
      η περιουσία του βασιλιά.

      Πραγματικότητα είναι ό,τι αναφέρεται
      στον ένα , στο Δυνατό.

      Είναι αυτό στο οποίο ασκεί αυτός
      τη δύναμή του , είναι η κτήση του,
      η κυριαρχία του , του ανήκει.

      Ο Ιδανικός Βασιλιάς απλώνει την κυριαρχία
      του πάνω σε κάθε τι που μπορεί το μάτι να δει.

      Το Μάτι του.

     'Οτι δεν μπορεί να δει
      δεν είναι ''βασιλικό''.
      Δεν είναι αληθινό.
 
      Βλέπει μόνο ό,τι είναι κάτω
      από την εξουσία του.

     Το να είσαι πραγματικός σημαίνει
     να είσαι ΟΡΑΤΟΣ από τον βασιλιά.

     Ο βασιλιάς δεν το κουνάει ποτέ
     από το θησαυροφυλάκιό του.



         
    Από το περιοδικό ''ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ'' 1989