Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΟΥΜΕ









          ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΟΥΜΕ


                  Σπάσε τις λέξεις
                σα θραύσματα κρυστάλλων
                της φωνής του φωτός και της σκιάς
                γιατί είναι η εξαπάτηση της ομιλίας.
                Μπορείς ακόμα να θυμηθείς
                το ξεχασμένο τραύλισμα του κόσμου
                τ' αρχικά πράγματα του όλου
                όταν ήσουν μαθητής της ενότητας
                που είναι τόσο ταπεινή
                πιο ταπεινή κι απ' τα κομμάτια
                που προηγούνται του απείρου.

              ' Ετσι προηγούμαστε της ύπαρξης
                που δε τελειώνει ποτέ
                σα να υπήρχαμε από πάντα.
               'Ολα αυτά υπήρξαν και υπάρχουν
                σαν πράγματα της νοσταλγίας
                ή μπορεί και να μην υπήρξαν
                παρά μόνο σαν όνειρο
                μα τώρα πρέπει να τα ξαναφτιάξουμε.  
              
                Μονάχα η ύπαρξη μπορεί
                να σε γλιτώσει απ' την ύπαρξη
                όλα τ' άλλα είναι σαν ίσκιοι
                που σιγά-σιγά θα σβήσουν.
               







Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΑΝΤΑ




                                                                     

                                                       ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΑΝΤΑ


                                                 Η ποίηση πάντα  
                                                    η ζωή πάντα
                                                 να ξυπνάς πάντα
                                                Ο Θεός σου πάντα
                                                 ο ποιητής πάντα
                                                να φεύγεις πάντα
                                                 το ποίημα πάντα
                                                 Κι η αγάπη όλα.





                                                                                         

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΟΣ Τ ' ΟΝΕΙΡΟ








      ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΟΣ Τ ' ΟΝΕΙΡΟ


      Κάτω απ' το χρόνο τον σκληρό
      και τις κραυγές της νύχτας
      πρέπει να βρεις κάτι ν' αντέξεις
      μακριά από τρομακτικούς θεούς
      κι ανθρώπους.
      Κάτι που ν' αντιστέκεται στην κακοκαιρία
      του κόσμου
      πριν μας σκεπάσει η ομίχλη της ανυπαρξίας
      έτοιμοι πάντα να δραπετεύσουμε
      σε κάθε ευκαιρία
      πριν χαθούμε σαν άχρωμα χαλίκια
      σαν μιαν ανάμνηση πικρή
      σε μια σιωπή χωρίς σιωπή
      σε μια φευγαλέα πνοή
      σαν μιαν ανάσα τελευταία.
    
      Κι όμως το κενό σου μιλάει
      με φωνή απείρου
      μπορεί να κάνεις το ακίνητο άλμα
      στο πουθενά που είναι όλα
      έτσι να μην είσαι του κανενός τ ' όνειρο
      παρά μόνο το δικό σου
      σαν μια ερημωμένη αγάπη
      σαν ένα σπασμένο κοχύλι

      σαν ένας βράχος γυμνός
      ή σαν ένας φωτεινός ίσκιος
      κάτι που ν' αντέχει ακόμη και στο θάνατο.


                
                            

  


Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Η ΑΣΤΡΑΠΗ-ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ**του Μίλτου Σαχτούρη





       
    Η  ΑΣΤΡΑΠΗ


    Θριαμβικοί θάνατοι επέρχονται
    ραγδαίως
    και μες στον μαύρο ουρανό
    ανάμεσα σε πύραυλους μέσου βεληνεκούς
    η λαμπερή αστραπή
    θα'ναι η ψ υ χ ή μου.


  ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ



   'Αλογα περήφανα
    οι επιθυμίες μου
    γονάτισαν κάθισαν χάμω

    η πόλη όλη βάφτηκε στο σκοτάδι

    μόνο τρεις άνθρωποι περπάτησαν

    ο ένας πήγε να βρει το Θεό
    ο άλλος πήγε να βρει το Διάβολο
    κι ο τρίτος πήγε να βρει το Κενό.
 



                                              Μίλτος  Σαχτούρης
                            






Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

ΖΩΗ ΜΙΣΟΊ΄ΔΩΜΕΝΗ-ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ*** του Οκτάβιου Παζ








                ΖΩΗ  ΜΙΣΟΊ΄ΔΩΜΕΝΗ


          
     Αστραπές ή ψάρια
               μες στη νύχτα της θάλασσας
               και πουλιά , αστραπές
               μες στη νύχτα του δάσους.

               Τα κόκκαλά μας αστραπές
               μες στου κορμιού τη νύχτα.
               Τα πάντα , ω κόσμε , είναι νύχτα
               κι είναι η ζωή αστραπή.


            

                            

                             ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ


              Η βροντή διατρέχει τον κάμπο
              Ο ουρανός κρύβει όλα τα πουλιά του
              Γδαρμένος ήλιος
                                        Κάτω απ' το τελικό του φως
              Οι πέτρες είναι πιο πέτρες

              Θρόισμα αβέβαιων φύλλων
              Σαν τυφλοί που ψαύουν το δρόμο τους
              Μέσα σε λίγα λεπτά

                 Νερό και νύχτα θά ' ναι ένα  μονάχα  σώμα.




                                                             Οκτάβιο  παζ






ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ







         ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ


                        Κανένας ψίθυρος
                     καμιά φωνή
                     κι η σιωπή μεγάλωσε
                     έγινε πιο βαθιά.
                     Η νύχτα άνοιξε σα λουλούδι
                     κι όλα έχουν γυμνωθεί.

                     Να γέρνεις αυτή την ήρεμη ώρα στον κόσμο
                     όπου το κάθε πράγμα υπήρχε από πάντα
                     και τίποτα δεν απαιτεί εξήγηση
                     άρα δεν υπάρχει τίποτα να σκεφτείς
                     έρχεται από μόνο του.
                     Το φεγγάρι τρέχει στη δύση του
                     τα δέντρα γύρω είναι για σένα
                     όλη η νύχτα είναι για σένα.
                    'Ενας εαυτός που ακουμπά στον εαυτό σου
                     κι όλα γίνονται σύμφωνα με το σχέδιο.

                    'Ετσι βυθίζομαι μες στον ουρανό σου
                     φτερό θαρρείς
                     μετέωρο στο τίποτα
                     και γελώ
                     γελώ                    
                          και κλαίω
                   
                     κι έπειτα σιωπώ
                     σιωπώ
                     και τίποτα δε λέω.
                    
   
   







Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Η ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ





        

           

               Η ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
          


           Καλωσήρθες μαύρη πεταλούδα
           απ' τα μαβιά νερά
           που τα βρήκες τα κλειδιά
           κι άνοιξες την κλειδωνιά ;

         -'Ημουν μες στη γη βαθιά
           με τη νύχτα στα φτερά
           κι άκουγα του φεγγαριού τα γέλια
           και τα μαύρα τους βαγγέλια

           που σκίζαν σα φραγγέλια.
          'Oμως μια νεράιδα απ' τα παλιά
           μια γαλάζια Παναγιά
           δε μου'δωσε κλειδιά
           μον' έσπασε τά σίδερα
           και βάζει φωτιά στο σήμερα