Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

CREDO ( ως είθισται να λέμε λατινιστί ) - του Νίκου Καρούζου



                                         


                      CREDO  ( ως είθισται να λέμε λατινιστί )
            

 Πιστεύω εις ένα Ποιητή εκτός ουρανού φυγάς θεόθεν και αλήτης,
 Εμπεδοκλής και επί γης εξόριστος πάνω στη γη.

 Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.

 Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.

 Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.

 Ο Ποιητής έχει τίποτα βλέπε τους αναχωρήσαντες.

 Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ’ αρέσει. γελοιοποιεί την ύπαρξη' 
 ας ανάψω απ’ τη μάνα μου.

 Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

 Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα,
 σε φως,βουνά,χωράφια και θάλασσα.Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.

 Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού'
 τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχος του.

 Στον αφρό δεν έχει διάρκεια' στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.

 Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος. 

 Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει : μεγάλη κατανάλωση παρουσίας – γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!

 Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.

 Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.

 Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.

 Ανέσπερος από ηλικία.

 Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει : να συμπέσουν οι αγνότητες.                                       
 Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.

 Σε ανώτερη απελπισία.

 Σε φαεινότερη πεμπτουσία.

 Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.

 Συγχωρώντας τους πάντες.
                                                                                 

                                                                           Νίκος  Καρούζος


                              





Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΝ' ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

                                








       
                   ΣΤΗ ΓΗ ΕΙΝ' ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
                                            
                                                        στην κόρη μου


                     Χελιδόνι , χελιδόνι
                  η αγάπη σου με σώνει
                  αφού έπεσα απ' τον ουρανό
                  μες στον μαύρο τον καιρό.

                  Τα κλειδιά τα πήραν άλλοι
                  πιο τρανοί και πιο μεγάλοι
                  ήπιαν τ' αθάνατο νερό
                  και μ' αφήσαν ορφανό.

                  Μα στη γη ειν' οι αγγέλοι
                  τρων καρπούς και πίνουν μέλι
                  και φτιάξανε με τα πουλιά
                  μια φωλιά για τα παιδιά.

                  Κι αν περάσαν χρόνια μήνες
                  μακριά απ' τους κηφήνες
                  τίποτα δε θέλουν πια
                  κι ας καούν μες στη φωτιά.


                 
                                                 
                                          
                   







Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ







                               
       ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΝΟ
                ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ



                  Το βουνίσιο το φεγγάρι
               σα φλουρί , σαν κεχριμπάρι
               κάνει στο λαιμό σου τρίλιες
                 και ξυπνούν ανατριχίλες.

               Παίζει μες στα δυο σου χέρια
                που με κόβουν σα μαχαίρια
              και στα δυο σου μαύρα μάτια
                που καλπάζουν σαν τ' άτια.

                    Κι έτσι όπως γαλανίζει
                    το βραδάκι και φωτίζει
                 γκρέμισα θεούς και κάστρα
                 να κορφολογούμε τ' άστρα










Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΑΔΕΡΦΟ






  
             ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΑΔΕΡΦΟ



             Μαύρα πουλιά φανήκανε
             από βαθιά σκοτάδια
             και πείραζαν τον ουρανό
             τον κήπο της αγάπης
             πείραζαν τις αγάπες μου
             κι όλες τις αδερφές μου
             και γω να γράφω στο νερό
             που ψήλωνε γαλάζιο.
    
             Μα ένα πουλί πικρό πουλί
             κράταγε το φεγγάρι
             κι οι λυπημένες λέξεις μου
             έτρεμαν από το κρύο φως του.

             Φύγαν τ' αστέρια μονομιάς
             κι έμεινα να κλαίω
             με σταυρωμένα χέρια

             μα ήρθε τ' άστρο της παρηγοριάς
             που βγήκε απ' το ποτάμι
             άστρο γλυκό σαν το φιλί
             και σαν το πρώτο χάδι
             ήρθε κοντά μ' αγκάλιασε
             σα νάταν αδερφός
             και σαν παλιός μου φίλος
             κι ο κήπος επλημμύρισε
             με  μυριάδες άστρα.


        







ΜΑΥΡΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ






                                        

        ΜΑΥΡΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΑΣ


 
             
    Ο χρόνος φεύγει σαν αστραπή 
                 γυρίζει μες στον ήλιο
                 έχει τη γαλανή του φορεσιά
                 μα ειν καβάλα σε μαύρο άτι.
   
                 Κόβει τις ρίζες απ' τους ανθούς
                 τους γέρους απ' το τραγούδι
                 τους έρωτες απ' τις κοπελιές
                 κι απ' τη ζωή τους νέους.

                 Τι να τα κάνω τα χρυσά
                 και τα διαμαντικά σας
                 αφού κλειστά ειν τα μάτια σας
                 κι οι ψυχές που θάψατε
                 στις τράπεζές σας μαύρες
                 
         Γι' αυτό φόρεσα δαχτυλίδι τα πουλιά
                     και φεύγουμε αντάμα.









Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ




                                                                  
                                                      ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ


                                    'Ομορφα πούναι τα παιδιά
                                       όμορφα σα λουλούδια
                                     μα είναι μαύροι οι καιροί
                                      και σάπια τα τραγούδια.

                                  Γι' αυτό καρφώσαν τ' όνειρα
                                    στον ψεύτη τον καθρέφτη
                                    φόρεσαν ρούχα λησμονιάς
                                    κι έφυγαν σαν τον κλέφτη.




                                              
                                       

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΓΚΟΥΛΟΣ



                                              

         
                  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΓΚΟΥΛΟΣ


               Ως εδώ έφθασε η ζωή σου
               ως εδώ κι ο θάνατός σου
               μα αν πλησιάσεις τ' ανώφλι τ' ουρανού
               με κλαδί βασιλικού
               και μ' ένα ματσάκι δυόσμου
               οι σκιές που θε να'ρθουν
               στο συναπάντημά σου
               τραγούδια θα σου πουν της μνήμης
               τραγούδια της φωτιάς.
               Kι αν σφάξεις το κόκκορα του χρόνου
               μπορείς ακόμα να θυμηθείς
               τι είχες και τι έχασες
               τι δε θα επιστρέψει
               και θα ξεχάσεις
               αυτά που τώρα δε ξεχνάς
               που δε θα λησμονούσες
               όλες τις πόρτες τις κλειστές
               κι άλλες που δεν ανοίξαν
               κι αφού ανηφορίσεις
               τα σκαλοπάτια του κενού
               και δε καθίσεις πάλι
               στου ήλιου το κατώφλι
               αφού αγγίξεις για τελευταία φορά
               το τείχος της ζωής και του θανάτου
                       θε να περάσεις της σκιάς το φως         

             στο φως τ' αληθινό
             

                Και τότε θάρθει γλυκά το όλο
               να πιεις από το χέρι του τ' αθάνατο νερό
                να πιεις το φως του απείρου.