ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟΥ ΠΑΖ
"ένα όνομα όλα τα ονόματα είναι,
όλα τα πρόσωπα είναι ένα μόνο,
μονάχα μιά στιγμή όλοι οι αιώνες
και πάντα στους αιώνες των αιώνων
θα φράζουν του αύριο την οδό δυό μάτια"
(απόσπασμα από το ποίημα "Ηλιόπετρα" του Οκτάβιου Παζ)
EΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ
Ποθούσε πάντοτε να τραγουδάει,
να τραγουδάει για να ξεχνάει
την αληθινή ζωή του
που ήταν γεμάτη ψέματα
και να θυμάται την ψεύτικη ζωή του
που ήταν γεμάτη αλήθειες.
ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
Λόγια ; Ναι, του αέρα,
και χαμένα στον αέρα.
Άσε με να χαθώ μέσα σε λόγια,
άσε με να' μαι ο αέρας σε δυο χείλη,
μια περιπλανώμενη ελάχιστη πνοή
που ο αέρας θα σκορπίσει.
Ακόμη και το φως στον εαυτό του μέσα χάνεται.
ΔΥΟ ΚΟΡΜΙΑ
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δυό κύματα,
ενώ ωκεανός είναι η νύχτα.
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δυό πέτρες
κι έρημη χώρα είναι η νύχτα.
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δεντρόριζες
μπερδεμένες μες σε μιά νύχτα.
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε μαχαίρια
μέσα στο αστροπελέκι της νύχτας.
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι αστέρια και πέφτουν μαζί
σε ουρανό που χάσκει ολόαδειος
Οκτάβιο παζ
ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ
Η αυγή κοιμάται
κι ειν' όλα ανολοκλήρωτα
για νά'ρθουνε στο φως.
Παρ' όλα αυτά
τίποτα δε χάνεται
ούτε αυτό το τέλος των πραγμάτων.
Σ' αυτό το λαμπερό κενό
βρίσκεται ίσως ότι αναζητούμε
σ' αυτό το τίποτα ενός θεού
που ακουμπά στο όλο.
Ούτε θ' ανέβουμε ποτέ
ούτε θα κατεβούμε
κι αφού μια υπάρχεις
κι ύστερα δεν υπάρχεις
κυλά ο ποταμός της ύπαρξης
και γύρω απ' το κέντρο του παντός
σαν το καθάριο το νερό
χωρίς αρχή και τέλος.
NΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΣΚΟΝΗ
στον Νίκο Γκάτσο
Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου
κι όλα σωπαίνουν.
Σχίζει το βράχο η φωνή σου
βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.
Μαύρο κοράκι στο νερό
κλαδί ανθεί πιο πέρα.
'Ο,τι έχει μείνει στον ουρανό
τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.
Πυράκανθοι στα χέρια σου
ανάβουν μικρές φωτίτσες
κι απ΄την κραυγή του γερακιού
ανάβει αστροπελέκι.
Εκεί που τα δέντρα χάνονται
φυτρώνει θυμάρι κι άγρια μέντα
κι ένα τραγούδι από φως
στα μάτια σου ξυπνάει.
Η μέρα σε γέμισε φιλιά
σε γέμισε λουλούδια
κι έφερε δάκρυα χαράς
να φύγει του κόσμου η σκόνη.
Φθινόπωρο 2013
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΑ
Κι έτσι αρχίζει ο κόσμος
όπως όταν κοιμάσαι
αφού αφαιρείς τον εαυτό σου
και υπάρχεις στα πάντα
στην απουσία σου.
Τίποτα δε λείπει
τίποτα δεν περιττεύει
όλα καταλαμβάνουν το χώρο τους
στο κενό της ζωής και του θανάτου
σ' ερωτήσεις της ανάμνησης
και σ' απαντήσεις λησμονιάς.
'Ολα είναι μορφές
παρουσίας κι απουσίας
ένα κενό στο τίποτα
κι ένα κενό στο όλο
σε πράγματα που υπάρχουν
κι ύστερα δεν υπάρχουν
που στο τέλος γίνονται όνειρα
γίνονται φωνές και λέξεις
κι ας τα ρίχνει ο θεός άνεμος
σα ξεραμένα φύλλα.
H ΑΡΡΩΣΤΙΑ
Σ' αυτό το δέντρο τ' ουρανού
πως τρέμουν τα κλαδιά του
πως πέφτουν τ' άστρα σαν καρποί
πως τρέμει το σπιτικό μας
κοιμούνται οι ζωντανοί νεκροί
και μες σε παγίδες όνειρα
πως ζουν οι πεθαμένοι.
Φεύγετε
να φεύγουμε
απ' όλα αυτά τα μίζερα
τα πεθαμένα κι άδεια
απ' το μεγάλο τρωκτικό
που τρώει αυτόν τον κόσμο
μακριά απ' αυτό που διώχνει
το μέγα όνειρο
την αρρώστια αυτού που δεν υπάρχει.
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ
Εμπρός
στους δρόμους
στους δρόμους
για τους ουρανούς.
Εμείς
με τ' άπειρο
και το κενό.
Ο ΙΟΥΔΑΣ
'Αστον τον Ιούδα
τον προδότη
που σπάει του φωτός τ' αβγά
που ζευγαρώνει με τους ίσκιους
και μες στη νύχτα της ψυχής
γεννοβολάει σκοτάδια.
Που φυλάει τα μάτια των τυφλών
μη και ξυπνήσουν πάλι
και μες στον ύπνο των παιδιών
τα όνειρα τους κλέβει.
'Ασε το παράσιτο του σύμπαντος
και κάθε φορά να τρέχεις
πιο δυνατά
πιο γρήγορα
πιο πέρα
απ' το ψευτοφώς του.