O ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ
Κι είδε ο ποιητής
πέφτοντας απ' το φως
στο σκοτεινό πηγάδι
πουλιά γυμνά
παιδιά ναν σε κλουβιά
τις κόρες του αχτένιστες
και του καιρού τ' αφεντικά
μαζί με τους αποθαμένους
Να δαγκώνουν
τον σκοτεινό καρπό
απ' της σκιάς το δέντρο.
ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ
Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαυρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες των δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε 'Ανοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.
Μίλτος Σαχτούρης
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ
Δεν είναι απαραίτητο
να έχεις στόμα για ν' ακούγεται
η φωνή σου.
'Οπως και να έχεις μόνο μάτια
για να βλέπεις
ή να βγαίνεις στη μέρα
κι ύστερα από λίγο
να τη φωνάζεις μεσημέρι
ή κι απομεσήμερο.
Δεν είναι απαραίτητο
να είσαι άνθρωπος
( αχ αυτή η οντοφάνεια)
όπως δεν είναι απαραίτητο
για ένα πουλί
να τραγουδά
για να υπάρχει.
Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
Αθώος κι αδέξιος
στα θαύματα και τις ζωές
θανάτους και αναστάσεις
αφού πολλά δε γνώρισα
κι αφού πολλά δεν είδα
στο φως να ψάχνω
χάθηκα
και βρήκα μόνο νύχτα
τ' αστέρια να κλαιν στον ουρανό
κι οι κόσμοι να πεθαίνουν
ήπια της λησμονιάς μεταλαβιά
κι αντίδωρο συγχώρεσης
απ' του Ποιητή το χέρι.
ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ
Πήρα μια πέτρα
και την έβαλα δίπλα
στο δέντρο τ' ουρανού
Κι η πέτρα γέμισε
με φύλλα και καρπούς
γέμισε και με φως
γέμισε και μ' αγγέλους
γέμισε μ' ολόγλυκα φιλιά
και μ' όλους τους πονεμένους.
ΚΡΙΜΑ
'Ετσι που ταξιδεύουμε
από νύχτα
σε νύχτα
από σιωπή
σε σιωπή
από πέτρα
σε πέτρα
από θάνατο
σε θάνατο.
Η νύχτα μας
η σιωπή
η πέτρα
κι ο θάνατος
Ποτέ δε θα τελειώσουν.
ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ
''ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ''
ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ
Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
εφέτος
προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους
παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
τη μαλλούρα του
το γεγονός ειν' ολοφάνερo:
βαρέθηκε.
Νίκος Καρούζος