Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013

ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ






               ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ


        Πήρα μια πέτρα
        και την έβαλα δίπλα
                      στο δέντρο τ' ουρανού

        Κι η πέτρα γέμισε
                      με φύλλα και καρπούς
        γέμισε και με φως
        γέμισε και μ' αγγέλους
     
        γέμισε μ' ολόγλυκα φιλιά
        και μ' όλους τους πονεμένους.
     






Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013

ΚΡΙΜΑ



                                                             
                            ΚΡΙΜΑ

           'Ετσι που ταξιδεύουμε
            από νύχτα 
                         σε νύχτα
            από σιωπή
                         σε σιωπή
            από πέτρα
                         σε πέτρα
            από θάνατο
                         σε θάνατο.

            Η νύχτα μας
                  η σιωπή
                       η πέτρα
                          κι ο θάνατος

            Ποτέ δε θα τελειώσουν.
                    

                                      






ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ - του Νίκου Καρούζου





                               ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ
                                      ''ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ''
                                                                 ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ
                                                                           


                                   Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
                                        εφέτος
                                 προς την Ανάσταση...
                                 Παραμερίζει πανέρια τεράστια
                                        γιομάτα βιολέτες
                                 σπρώχνει τους αέναους
                                        παπάδες
                                 τινάζει νευρικά προς τα πίσω
                                        τη μαλλούρα του
                                 το γεγονός ειν' ολοφάνερo:
                                        βαρέθηκε.

                                                                                                




                                                                  Νίκος  Καρούζος







Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

ΜΕ ΗΛΙΟ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Νίκου Καρούζου





                                 
                               ΗΛΙΟΦΟΒΙΑ

 
       Ο βαθύτερος άνθρωπος αποστρέφεται τον ήλιο
      -το θλιβερό αεροπλάνο του φωτός-και εισέρχεται
          στην κοίμηση του κατασκότεινου ουρανού
           μ' ένα βουνό λουλούδια στο στήθος του :
                            τις ένδον εξελίξεις.





                     ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ



     Η μέρα μέρωσε την άνθηση κι εγώ ο νυχτολάτης
     με τα λουριά τα κάτασπρα δεμένο τόχω το φεγγάρι.
     Ξερολιθιά του πλήθωνα του πόνου μεσ' στα ζούδια
     στο στήθος μου θανάσιμα θ' ανάψω τώρα την αλήθεια
     καίγοντας ώσπου ναν το κάνω στάχτη το ανίδεο ύψος
     θεούς και δαίμονες πατώντας με τ' αρχαία μου πέλματα.
        Ο ήλιος είναι τ' ουρανού κ' η σκέψη του ανθρώπου.




              ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ


     Κάθε πότε ν' αλλάζουν άραγες οι θεοί
               μπαταρίες στο φεγγαράκι ;
     Δεν υπολήπτομαι καμιά ερώτηση κι όμως
     ας παίζουμε γοερά τους ενδιαφερόμενους.
         Οι αριθμοί δεν είναι μάρτυρες όχι !
     μάλιστα θα 'λεγα πως κρύβουν ένα φλάουτο.

   



                                                                                            Νίκος Καρούζος
                                                                                                      




Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΙΧΤΥ






                ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΙΧΤΥ

          Πόσο άδικο
          ήταν να γεννηθείς
          σε τούτον τον μαύρο κόσμο
          ανάμεσα σε ανθρώπους σκοτεινούς
                                                         και ξένους

          κάτω από έναν σιδερένιο ήλιο
          με φως καμμένο απ' τους αγγέλους
   
          μέσα σε φόνους
                             σε φωνές
                                      και κρότους
         
          Ψυχή χαμένη
                         και παλιά
          να πηδά από φεγγάρι σε φεγγάρι
                          πιασμένη 
     
          στο μαύρο δίχτυ τ' ουρανού.    
                 









Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

ΟΤΑΝ Η ΤΑΞΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ





                                             A. Μία βίαιη τάξη είναι αταξία' και
                                             Β. Μία μεγάλη αταξία είναι τάξη. Αυτά
                                             Τα δύο πράγματα είναι ένα. ( Σελίδες
                                                  εικονογραφήσεων. )
 

                                                                            Wallace  Stevens


                                    


                                ΟΤΑΝ Η ΤΑΞΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ

                       'Οταν η τάξη δραπετεύσει
                        οι ψυχές μας θα γίνουν ένα
                        κι οι μορφές θά λάμψουν σα φωτιά
                                                                       σε κίνηση
 
                        Χωρίς οι πρωταρχικές μας σκιές
                        να καθρεφτίζονται στη νύχτα
                        Δε θα υπάρχουμε σαν ήχοι που σβήνουν
                        Δε θα'μαστε του φεγγαριού η χίμαιρα.

                        Ούτε ποτέ
                                      άνθρωποι
               
                        Ούτε ποτέ
                                      αστέρια.

                        Το ατελές θα'ναι ο παράδεισός μας
                        κι ότι αγγίζει την καρδιά
                                                       θα'ναι κατάδικό μας
                        χωρίς να χάνεται
                        στο φοβερό το μάτι τ' ουρανού.

                        Δε θα υπάρχει πνεύμα ακίνητο
                               σαν γερασμένο άλογο

                         Μα θα'σαι ποτάμι ορμητικό
                               που τα σαρώνει όλα.                        

                





            


Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ - του Μίλτου Σαχτούρη





                                           ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

  Eκείνο το πράσινο απόγευμα
  ο θάνατος είχε βάλει, στόχο την αυλή μου
  απ' το νεκρό μου το παράθυρο
  με το βελούδινό μου μάτι
  τον έβλεπα να τριγυρνάει
  γύριζε και παράσταινε τον κουλουρτζή
  γύριζε καi παράσταινε τον λαχειοπώλη
  και τα παιδιά τίποτα δεν υποπτεύονταν
  έπαιζαν με πιστόλια και τσίριζαν
  αυτός πάλι γύριζε και πλησίαζε
  και πάλι μάκραινε και έφευγε
  ύστερα ξαναρχόταν
  στο τέλος αγριεύτηκε
  άρχισε να ουρλιάζει
  έβαψε τα μάτια και τα νύχια του
  φούσκωσε τα βυζιά του
  άρχισε να μιλάει με ψιλή φωνή
  έκανε σα γυναίκα...

  τότε είναι που έφυγε οριστικά
  ψιθυρίζοντας:

 -Δεν είχα τύχη σήμερα
  αύριο θα ξανάρθω.



                                                Μίλτος  Σαχτούρης



  Παρατήρηση : Στη θέση του θανάτου,σ' αυτό το ποίημα του Μίλτου
  Σαχτούρη,μπορείτε να βάλετε τον προδότη,το ρουφιάνο, τον κατα-
  δότη,το διάβολο και οποιονδήποτε υποχθόνιο εχθρό μας παρακολουθεί.
  Θα το ευχαριστηθεί κι ο ίδιος ο ποιητής.