Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

ΜΕ ΗΛΙΟ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ - ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Νίκου Καρούζου





                                 
                               ΗΛΙΟΦΟΒΙΑ

 
       Ο βαθύτερος άνθρωπος αποστρέφεται τον ήλιο
      -το θλιβερό αεροπλάνο του φωτός-και εισέρχεται
          στην κοίμηση του κατασκότεινου ουρανού
           μ' ένα βουνό λουλούδια στο στήθος του :
                            τις ένδον εξελίξεις.





                     ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ



     Η μέρα μέρωσε την άνθηση κι εγώ ο νυχτολάτης
     με τα λουριά τα κάτασπρα δεμένο τόχω το φεγγάρι.
     Ξερολιθιά του πλήθωνα του πόνου μεσ' στα ζούδια
     στο στήθος μου θανάσιμα θ' ανάψω τώρα την αλήθεια
     καίγοντας ώσπου ναν το κάνω στάχτη το ανίδεο ύψος
     θεούς και δαίμονες πατώντας με τ' αρχαία μου πέλματα.
        Ο ήλιος είναι τ' ουρανού κ' η σκέψη του ανθρώπου.




              ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ


     Κάθε πότε ν' αλλάζουν άραγες οι θεοί
               μπαταρίες στο φεγγαράκι ;
     Δεν υπολήπτομαι καμιά ερώτηση κι όμως
     ας παίζουμε γοερά τους ενδιαφερόμενους.
         Οι αριθμοί δεν είναι μάρτυρες όχι !
     μάλιστα θα 'λεγα πως κρύβουν ένα φλάουτο.

   



                                                                                            Νίκος Καρούζος
                                                                                                      




Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΙΧΤΥ






                ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΙΧΤΥ

          Πόσο άδικο
          ήταν να γεννηθείς
          σε τούτον τον μαύρο κόσμο
          ανάμεσα σε ανθρώπους σκοτεινούς
                                                         και ξένους

          κάτω από έναν σιδερένιο ήλιο
          με φως καμμένο απ' τους αγγέλους
   
          μέσα σε φόνους
                             σε φωνές
                                      και κρότους
         
          Ψυχή χαμένη
                         και παλιά
          να πηδά από φεγγάρι σε φεγγάρι
                          πιασμένη 
     
          στο μαύρο δίχτυ τ' ουρανού.    
                 









Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

ΟΤΑΝ Η ΤΑΞΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ





                                             A. Μία βίαιη τάξη είναι αταξία' και
                                             Β. Μία μεγάλη αταξία είναι τάξη. Αυτά
                                             Τα δύο πράγματα είναι ένα. ( Σελίδες
                                                  εικονογραφήσεων. )
 

                                                                            Wallace  Stevens


                                    


                                ΟΤΑΝ Η ΤΑΞΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ

                       'Οταν η τάξη δραπετεύσει
                        οι ψυχές μας θα γίνουν ένα
                        κι οι μορφές θά λάμψουν σα φωτιά
                                                                       σε κίνηση
 
                        Χωρίς οι πρωταρχικές μας σκιές
                        να καθρεφτίζονται στη νύχτα
                        Δε θα υπάρχουμε σαν ήχοι που σβήνουν
                        Δε θα'μαστε του φεγγαριού η χίμαιρα.

                        Ούτε ποτέ
                                      άνθρωποι
               
                        Ούτε ποτέ
                                      αστέρια.

                        Το ατελές θα'ναι ο παράδεισός μας
                        κι ότι αγγίζει την καρδιά
                                                       θα'ναι κατάδικό μας
                        χωρίς να χάνεται
                        στο φοβερό το μάτι τ' ουρανού.

                        Δε θα υπάρχει πνεύμα ακίνητο
                               σαν γερασμένο άλογο

                         Μα θα'σαι ποτάμι ορμητικό
                               που τα σαρώνει όλα.                        

                





            


Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ - του Μίλτου Σαχτούρη





                                           ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

  Eκείνο το πράσινο απόγευμα
  ο θάνατος είχε βάλει, στόχο την αυλή μου
  απ' το νεκρό μου το παράθυρο
  με το βελούδινό μου μάτι
  τον έβλεπα να τριγυρνάει
  γύριζε και παράσταινε τον κουλουρτζή
  γύριζε καi παράσταινε τον λαχειοπώλη
  και τα παιδιά τίποτα δεν υποπτεύονταν
  έπαιζαν με πιστόλια και τσίριζαν
  αυτός πάλι γύριζε και πλησίαζε
  και πάλι μάκραινε και έφευγε
  ύστερα ξαναρχόταν
  στο τέλος αγριεύτηκε
  άρχισε να ουρλιάζει
  έβαψε τα μάτια και τα νύχια του
  φούσκωσε τα βυζιά του
  άρχισε να μιλάει με ψιλή φωνή
  έκανε σα γυναίκα...

  τότε είναι που έφυγε οριστικά
  ψιθυρίζοντας:

 -Δεν είχα τύχη σήμερα
  αύριο θα ξανάρθω.



                                                Μίλτος  Σαχτούρης



  Παρατήρηση : Στη θέση του θανάτου,σ' αυτό το ποίημα του Μίλτου
  Σαχτούρη,μπορείτε να βάλετε τον προδότη,το ρουφιάνο, τον κατα-
  δότη,το διάβολο και οποιονδήποτε υποχθόνιο εχθρό μας παρακολουθεί.
  Θα το ευχαριστηθεί κι ο ίδιος ο ποιητής.






Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ








      Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
                   
                                Σ' αυτή τη βουή του κόσμου
                                τώρα που μαραίνονται
                                                   ακόμα και τ' άστρα τ' ουρανού
                                η θεία πρόνοια μας προστατεύει
                                εμάς τα παιδιά και τους ποιητές.

                                Τι χάλι.
                                Μα συγχωρεμένοι.
                                Για μας τους ποιητές λέω πάλι.


                                Τι να κάνουμε
                                κι εμείς οι καημένοι
                                γυμνοί επιτέλους από μοίρα
                                αφού στο κεφάλι μας
                                το ίδιο κενό παραμένει.
                               
                                Μα ευτυχώς
                                έχουμε τη γλώσσα μας τη μητρική
                                από δυνάμεις σκοτεινές 


                                προστατευμένη

                                Κι αυτήν την ποίηση
                                την καθαρή
                                          τη λαμπερή σαν ήλιος μακρινός
                                που μόνο
                                         στο δικό μας σπίτι
                                                                    ακόμα
                                                                            μένει.  

                   







Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΙ







            
                        ΤΟ  ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΙ

           Είναι μονάχα ιδέα μας
          πως οι ουρανοί έρχονται και φεύγουν ;

          Είναι μονάχα ιδέα μας
          πως κάποτε συναντηθήκαμε
                                    στα σύνορα του τίποτα
          στην αγκαλιά του χρόνου
                                    που μας φθείρει ;

         Γιατί άδειος ειν' ο δρόμος μου
         κι όταν περνώ
                            όλα τα φώτα σβήνουν.

        Ούτε μια φωνή δεν ακούγεται στη σκηνή
        κι ο αέρας γκρεμίζει τα σκηνικά
                                    στο θέατρο του κόσμου

       'Οπου ένα μαυροπούλι
        χτυπάει με το ράμφος του το φως
                                           
        και μας τραβάει στο στόμα του θανάτου.
     









Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ








        ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ


                             Κόκκινη αυγή
                         κόκκινο δείλι
                         έβαψε το μαντήλι σου
                         κι αυτό τα δυο σου χείλη.

                                       *

                         Το κόκκινο μαντήλι σου
                         ρίχνω στο μαύρο ρέμα
                         κι έγινε κόκκινος ο ουρανός
                         κι έβαψε ο κόσμος όλος.

                                       *

                         Ψιχάλες βροχής
                         κρέμονται σα διαμάντια
                         στα σκότεινά σου  μάτια.

                                       *

                         Μες στο σκοτάδι
                         της αγάπης μου τα δάκρυα
                         λάμπουν σαν άστρα.

                                        *

                         Σαν πουλιά στη σιωπή
                         είν' τα χεράκια σου
                         μες στα δικά μου.