ΣΤΟΝ ΙΣΧΝΟ ΚΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΚΑΙΡΟ
Σ' αυτόν τον χρόνο που έρπει σαν πάνθηρας
στον ισχνό κι ασήμαντο καιρό
αχ, ας φανεί η όψη της παρεκτροπής μας
ότι το παρόν
είναι μια επιδέξια αγοθοεργία επανάληψης
κι η ζωή μας
αέρας εμφιαλωμένος.
ΕΠΤΑ + ΕΝΑ ΧΑ'Ι'ΚΟΥ
Γύρω τόσο φως
μα μέσα στα μάτια σου
βαθιά μια λύπη.
*
Σου'πα βαρκάρη
το ποτάμι τ' ουρανού
δεν έχει τέλος.
*
Πες μου αγέρι
ξέρεις τα ονόματα
όλων των πουλιών ;
*
Κρύες ακτίνες
πέφτουν απ' το φεγγάρι
και με παγώνουν.
*
Μικρή μυγούλα
προκαλείς το θάνατο
στο ποτήρι μου.
*
Γιατί ποιητή
όταν έρθει η νύχτα
ψάχνεις τη σιωπή ;
*
Γιατί γδύθηκαν
μες στο καταχείμωνο
τα δέντρα όλα ;
*
Χαμογελάω
ο πιο σύντομος δρόμος
για την καρδιά σου.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥ ΜΑΤΙ
Ο θάνατος
με κάρφωνε
με το μεγάλο του μάτι.
Εκεί που καθόμουνα
κοιτάζοντας
Το στρογγυλό φεγγάρι.
Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
Η ίδια σκηνή
επαναλαμβάνονταν συνέχεια.
Ο τρελός ποιητής
με τη μαύρη μπέρτα
περνούσε το φλεγόμενο παραπόρτι
του έρημου κήπου
να συναντήσει
την κόρη ποίημα
με το κόκκινο φόρεμα
που χάθηκε μια νύχτα
χωρίς ποτέ να μάθει
Πόσοι ουρανοί ποιήματα
υπάρχουν
στον πάνω κόσμο.
ΜΙΛΑ ΠΟΙΗΤΗ
Ο ήλιος χαρωπός θα ξεχειλίσει
το φεγγάρι θα λάμψει
κι ο θάνατος θα κράξει.
Πέταξε το φως
στο μουσείο τ' ουρανού
και μίλα ποιητή
γι' αυτά που βλέπεις στο σκοτάδι.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Ποτέ δεν είδα τους ανθρώπους
να εκδικηθούν
για το θάνατο
ενός φύλλου το φθινόπωρο.
ΟΙ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΙ
Παρείσακτοι σκότωσαν τους ποιητές
έκοψαν τις ρίζες
τ' ουράνιου τόξου
κάρφωσαν μαύρα φεγγάρια
στο δέντρο τ' ουρανού.
Μουντά τύμπανα
και μαύρα ποιήματα ηχούν τώρα
και δίνουν το ρυθμό.
Από πολύ καιρό
οι άνθρωποι του σκοταδιού
ετοίμαζαν τη δολοφονία
στο ποίημα του μυαλού μας.