ΕΠΙΖΗΤΟΥΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Επιζητούσε
καθημερινά το ποίημα
και πίστευε πως όταν θα πέθαινε
χιλιάδες 'Αγγελοι
με στεφάνια
από χρυσούς
ουράνιους στίχους
θα περίμεναν
να τον προειπαντήσουν
όπως του άξιζε.
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Σώπα μη μιλάς
γέμισε η νύχτα μάτια.
Τα μάτια γίνανε πουλιά
και τα πουλιά γινήκαν λέξεις
που πέφτουν πάνω στο χαρτί
κι αποκοιμιούνται μια για πάντα.
Ξέρουν από θάνατο
δεν έχουν αυταπάτες.
ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ
Αισθήματα της σιωπής.
Ούτε νερό στων χαλικιών τον κήπο
ούτε αναζήτηση στο χιόνι και στην έρημο.
Ασύγκριτα μη προτιμώντας μ’ ασύγκριτα
όλα ελαφρά, φευγαλέα.
Το δάσος τρέφει την ορμή
της κάθε στιγμή νεότερης όρασης
ανώνυμη ζωή
στου απέραντου τοπίου την ανάσα.
Λύκοι τα πλήθη
παγιδευμένα από δυνάμεις της Γης
αλληλοσπαράσσονται.
Και δεν καταλήξαμε κάπου ασυνόρευτοι
από θάρρος και δειλία απαλλαγμένοι.
ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Γέμισε
το σπίτι μας
σιδερένια όνειρα.
Τό σκοτάδι
έβγαλε σιδερένια δόντια
Κι αργά-αργά
μας καταβροχθίζει.
***
Στο πάνω κόσμο
το βασίλειο
των κοραλλένιων κήπων
και των ουράνιων κρουνών
λούζουν τα όνειρά τους
οι Άγγελοι δελφίνια.
ΚΑΤΑΛΑΒΕ
Κατάλαβε
πως η ζωή του
ήταν μαθηματικά υπολογισμένη
Αφού ένα τίποτα
μπόρεσε και τον σκότωσε.
ΤΟ ΚΡΥΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Το ήσυχο
Κρύο πρόσωπο του φεγγαριού
ένα φιλί μου ζήτησε
Κι ακόμα περιμένει...
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΜΟΥ
Φθινοπωρινή βροχή
χτυπά τις λέξεις μου
γεμίζοντας τις τρύπες με φωνές και πουλιά.
Ο χρόνος χορεύει απαλά
με τη φωτιά στη σόμπα.
Λίγο με νοιάζει
αν η μέρα έρχεται ή φεύγει.
Αυτή είναι η ώρα μου.
Η μουσική δε μπορεί
κι η λέξη είναι απρόθυμη
να μ' ακολουθήσει.
'Ετσι ζω μέσα μου αόρατος και μόνος.
Σ' αυτή την σιωπή
είναι ανώφελη
ακόμη κι η φωνή της καμπάνας.