Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ







        ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ

   Ν' απλώνεις τις αισθήσεις σου
   ν' ακούς
   να βλέπεις
   ν' αγγίζεις σχήματα
                                 μορφές
   ένα συντριβάνι ήλιους που αναπηδούν στα βλέφαρά σου
   το αίμα σου που πάει κι έρχεται σαν φως υγρό
   το νερό από άστρα στο πηγάδι
   τις σκέψεις σου κόμπους αλάτι στους κροτάφους
   τα φτερά της λάμπουσας μέρας
   ένα καλάθι με καρπούς φωτιάς
   όλα τα ρολόγια στις αμμουδιές του χρόνου
   τα πέτρινα χείλη της νύχτας
   τις λέξεις που σκεπάστηκαν από πάγους
   ένα δέντρο με φως
   το παγόνι που έγινε όνειρο
   μια απολιθωμένη πυρκαγιά θάλασσας
   το άπειρο να κοιτά τον εαυτό του το τίποτα
   τις φωνές απ' τα τύμπανα των κεραυνών
   έναν ουρανό από αντίλαλους κατόπτρων
   τις ικεσίες κάποιου πρωινού
   τη μελαγχολία της σαύρας
   τη στιγμή που γίνεται χίλια κομμάτια και χάνεται
   το φεγγάρι από καθρέφτες και φωνές
   μια πολιτεία από φωτιά και πάγο
   τον άνεμο να μαζεύει αστροπελέκια στο μέτωπό σου
   το κρεβάτι της αστραπής που στρώνουν τα κόκκινα
                                                      φτερά τους δυο μαύροι πήγασοι
   τις καλύβες των σύννεφων
   τα κύμβαλα των ηφαιστείων
   τους αστερισμούς στο καταμεσήμερο
   τη στέρνα του φωτός
   το αστραφτερό δάσος που γεννήθηκες.









Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΟΙΗΜΑ









   Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΟΙΗΜΑ
                                                                 στο Νίκο Καρούζο

  Πήρε στη φούχτα του
  όλο το κόκκινο
  απ' την καρδιά του κόσμου
  να γράψει το ποίημα
  να πάρει χρώμα.

  'Εγινε μαύρο

   και χάθηκαν

   στον ουρανό
   κι αυτός
   και το ποίημα.



                                           1992  
                                
     






Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013

ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ





  ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ
                                             στο φίλο μου Μίλτο Σαχτούρη

  Το σώμα του ποιητή
  αργά-αργά χυνόταν
  μες στο κεφάλι του
  που όλο μεγάλωνε
  και γίνονταν διάφανο.

  Σε λίγο
  όλο το σώμα
  και τ' άκρα
  είχαν χυθεί
  μες στο γαλάζιο γιγάντιο κεφάλι του
  που αναστέναζε
  και ψιθύριζε ποιήματα
  που έλεγε παράπονα τραγούδια

  ώσπου άρχισε να πετά
  στον ουρανό
  απ' άστρο σ' άστρο.


                                                           1992
                                        
                                           




ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ





       ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

  Βήμα
         το
           βήμα


  καθένας
              μόνος


 εδώ
       στο
            τίποτα


 μικρά
         βήματα


 στο
     πουθενά
                  επίμονα.








Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ


        
    Ο ΝΕΚΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 '
Οταν
  οι ''φύλακες'' πίστεψαν
  ότι ο ποιητής ήταν νεκρός
  κι ότι τέλειωσαν μαζί του
  αυτός γέλασε και τους είπε:

<<Στ' όνειρό μου μπορώ να φτιάξω
    τον κόσμο πάλι απ' την αρχή...>>    
  
        


                     

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ






  ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

  'Ενιωσε
   μέσα του
   γύρω του
   το μαύρο ύπνο.

   Ξύπνησε
   κι αργά
   αλλά σταθερά

   μπήκε στο λευκό όνειρο.





ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ-του Σταύρου Μίχα



          ΚΑΡΛΟΣ  ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ

Και τώρα πάλι
γυμνός στην καρδιά του κόσμου
ψάχνοντας το άγνωστο σαν την πρώτη φορά
αφού μπορείς να γίνεις τα πάντα
και τίποτα
στ' άπειρο που σ' αγγίζει.

Τα έχεις δει όλα
αμέτρητες φορές
αγνοώντας τη ματιά σου
ακούγοντας τη φωνή τής όρασης
που βλέπει
με τους ήχους της καρδιά σου.

'Ολα τ' αφουγκράζεσαι
απ' το μεγάλο βάθος

σαν ένα λαμπερό σημείο

μιά εσωτερική φλόγα
που θα σε κατακάψει.