Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013

ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤ' ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ







  ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤ' ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ

 Κοιμήθηκε
 στο φτωχικό  δωμάτιο
 μες στ' όνειρό του
 για να ζεσταθεί.

 Το κερί του έσβησε
 έγινε αστέρι
 και φώτισε την περασμένη του ζωή

 ενώ έξω στον κόσμο
 έκανε τόσο κρύο.





ΟΙ ΔΥΟ ΘΑΝΑΤΟΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ




      Ο ΠΡΩΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

   'Ολη τη νύχτα
    ο ουρανός του
    χιόνιζε στίχους.

    Το πρω'ί'
    βρήκαν τον ποιητή
    ξυλιασμένο

    μ' ένα ποίημα στο στόμα.

    
      Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ 

    Ο ποιητής
    πέθανε
    όταν ο ήλιος
    έπεσε πάνω του


    από πολλαπλά χρωμοτραύματα.






ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΜΑΝΟΣ-στο Θανάση Παπακωνσταντίνου



                
                        
                                      ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΜΑΝΟΣ                                         
                                                             στο Θανάση Παπακωνσταντίνου
                                     
                                         'Ενας άγγελος Σαμάνος
                                    με κεφάλι μανιταριού
                                    φάνηκε ξαφνικά στην πλατεία.

                                    Μ' ένα χρυσό δρεπάνι
                                    έκοψε το κεφάλι του
                                    σε μικρά κομματάκια
                                    
                                    που γίναν νότες
                                    που γίνανε τραγούδια
                                    γίνανε όνειρα

                                    και τα μοίραζε στους περαστικούς
                                                      που τρέξαν να τον δουν.

                                   'Υστερα τους άκουσα
                                    να λένε
                                    πως ήταν το πιο ωραίο αντίδωρο.

                                     







Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ




                                           
                          
    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

    Απ' το βάθος του φεγγαριού
    ένα κόκκινο φως
    χόρευε παράξενα στους τοίχους. 

    Τα σπίτια σιγά-σιγά
    γίνονταν κόκκινα.

    Σε λίγο
    κι η νύχτα
    έγινε κόκκινη.

    Τότε ανθρώπινες σκιές
    άρχισαν να ξεκολλούν
                       απ' τους τοίχους
    και βαστώντας μαύρα αναμμένα φανάρια

    Ανέβαιναν μια αόρατη σκάλα
    που χάνονταν
    στο παμπάλαιο φως της σελήνης.
                                    
                               
                                                  1992
                                      


                 
                      
                                                    


                    

Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013

Ο ΚΗΠΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ




                                                            
                        O ΚΗΠΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

                     'Ενας ήλιος
                      κι ένας κήπος
                      και μια στάλα νερό
                      να ξεδιψάσει η σκέψη σου.  

                      Ανεβαίνεις
                      τη σπείρα των ωρών
                      μέχρι την κορφή της μέρας.

                      Ο κήπος γνωρίζει:
                      Την άλλη όψη σου
                      την άδεια.

                      Ο κήπος σου έμαθε ν' ακούς:
                      Το λαχάνιασμα απ' τις ρίζες
                      το χρόνο που χτυπά
                      σα ξύλινο μπαστούνι
                      το γέλιο του φωτός και του νερού.
         
                      Ο κόσμος μισάνοιξε:
                      Είναι καιρός να γκρεμίσεις το σπίτι σου
                      ν' ανάψεις τα καντήλια των δέντρων
                      να χα'ι'δέψεις τα βουνά και τα ποτάμια
                      και να χυθείς στο άπειρο.
               

                                             
                                                





ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ




                                                                                                                                 
                         
                                        ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

                                         Μια γαλάζια πεταλούδα
                                         άνοιξε το μέτωπό μου
                                         μετά τα μάτια μου
                                         ύστερα την καρδιά μου.

                                         'Επειτα πέταξε γελώντας
                                         από τ' ανοιχτό παράθυρο
                                         στον ουρανό του κόσμου.


                                                                        

                                                                                                                                 
                                                                                                                                                             

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ



                                            


                                                 ΜΙΛΤΟΣ  ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

                                           
Εδώ και μέρες
                                    ξεκολλούν στίχοι
                                    απ' την καρδιά του
                                    και πέφτουν στον ουρανό.

                                    Μαύρα περιστέρια
                                    ραμφίζουν τα ποιήματα
                                    και τα μοιράζουν
                                    στους φτωχούς αγγέλους του κόσμου.

                                    Μια φαρμακωμένη σελήνη
                                    χοροπηδάει
                                    ενώ κάποιος γελάει

                                    Πίσω απ' την κλειστή πόρτα.