Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013

Ο ΚΗΠΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ




                                                            
                        O ΚΗΠΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

                     'Ενας ήλιος
                      κι ένας κήπος
                      και μια στάλα νερό
                      να ξεδιψάσει η σκέψη σου.  

                      Ανεβαίνεις
                      τη σπείρα των ωρών
                      μέχρι την κορφή της μέρας.

                      Ο κήπος γνωρίζει:
                      Την άλλη όψη σου
                      την άδεια.

                      Ο κήπος σου έμαθε ν' ακούς:
                      Το λαχάνιασμα απ' τις ρίζες
                      το χρόνο που χτυπά
                      σα ξύλινο μπαστούνι
                      το γέλιο του φωτός και του νερού.
         
                      Ο κόσμος μισάνοιξε:
                      Είναι καιρός να γκρεμίσεις το σπίτι σου
                      ν' ανάψεις τα καντήλια των δέντρων
                      να χα'ι'δέψεις τα βουνά και τα ποτάμια
                      και να χυθείς στο άπειρο.
               

                                             
                                                





ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ




                                                                                                                                 
                         
                                        ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

                                         Μια γαλάζια πεταλούδα
                                         άνοιξε το μέτωπό μου
                                         μετά τα μάτια μου
                                         ύστερα την καρδιά μου.

                                         'Επειτα πέταξε γελώντας
                                         από τ' ανοιχτό παράθυρο
                                         στον ουρανό του κόσμου.


                                                                        

                                                                                                                                 
                                                                                                                                                             

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ



                                            


                                                 ΜΙΛΤΟΣ  ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

                                           
Εδώ και μέρες
                                    ξεκολλούν στίχοι
                                    απ' την καρδιά του
                                    και πέφτουν στον ουρανό.

                                    Μαύρα περιστέρια
                                    ραμφίζουν τα ποιήματα
                                    και τα μοιράζουν
                                    στους φτωχούς αγγέλους του κόσμου.

                                    Μια φαρμακωμένη σελήνη
                                    χοροπηδάει
                                    ενώ κάποιος γελάει

                                    Πίσω απ' την κλειστή πόρτα.







Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013

ΤΟΤΕ ΕΓΙΝΑ ΧΡΥΣΟ ΔΕΝΤΡΟ







   ΤΟΤΕ ΕΓΙΝΑ ΧΡΥΣΟ ΔΕΝΤΡΟ

 Μαύρο ψάρι

 Κόκκινο πουλί

 ήρθαν τη νύχτα
 στο δωμάτιό μου.

 Μιλούσαν
 κι έκλαιγαν
 για τη θάλασσα
 και τα βουνά που σάπισαν.

 Τότε έγινα
 χρυσό δέντρο
 που ψήλωσε
 και σκέπασε τον ουρανό. 








ΧΘΕΣ ΕΝΑ ΚΛΟΥΒΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ



                                                                                                               
                                                                                                   
  ΧΘΕΣ ΕΝΑ ΚΛΟΥΒΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 Τα είχα όλα σε επαρκή ποσότητα
 Τώρα έχω μονάχα την ανάγκη
 να αισθανθώ το δροσερό αεράκι στο στήθος μου
 να βάψω το βλέμμα μου στο χρώμα του πράσινου των δέντρων
 το σώμα μου στο χρυσαφί του ήλιου.

 Να γίνω σαν πουλί
 να τρέχω βολίδα απ' τη γη στον ουρανό
 απ' τον εαυτό μου στο δικό σου εαυτό
 σ' ένα γαλήνιο παραλήρημα
 φορτωμένος με τις ευωδιές του αγέρα.

 Χτες ένα κλουβί
 σήμερα ένας ουρανός.

 Προοδεύω. 
                     
                



                                                                   




Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2013

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ






                                    
    Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

   Τη μέρα
   έκοβε τον ουρανό
   σε μικρές φέτες
   έστρωνε το φτωχικό τραπέζι
   και χόρταινε το φως.

  Σα νύχτωνε
  στο μικρό του δωμάτιο
  φύτρωναν
  στο κεφάλι του λέξεις.

  Τις μάζευε προσεχτικά
  έπλεκε φτερά
  άνοιγε την πόρτα

  και χάνονταν στη νύχτα.

 
    
                                                                  





Η ΕΥΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΡΟΔΟΥ






  Η ΕΥΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΡΟΔΟΥ

 Η ευωδιά ενός ρόδου
 μες στη νύχτα που τρέμει

 ο κραδασμός των άστρων
 σμιλεύει τη γη

 παιδιά παίζουν

 με μεγάλα σμαραγδένια μάτια

 παράθυρα ανοίγουν μέσα μας
 κι αναδύονται χιλιάδες πεταλούδες.