Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΑΛΙ ΑΠ ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ






      ΠΑΛΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ 


 Σε χώρο κλειστό περίφρακτο
 με πρόσωπο σβησμένο
 γυμνός στο βάθος
 μετά την αποφλοίωση της μνήμης
 μ' ένα σπασμένο σταμνί αγάπης στα χέρια

 σ' αρχαίους ναούς
 σ' ερειπωμένες πόλεις του ήλιου
 σε τρένα και σταθμούς
 σε νυχτερινούς περίπατους του φεγγαριού
 (που'σαι Σίβυλλα,'Ηριννα,Πενθεσίλεια,Ιλάειρα,Σελένα...)

 ανελέητα ενδοστρεφής
 βυθομετρούμενος ολοένα με κατακόρυφες
 καταδύσεις ψυχής
 σ' έναν κόσμο φθοράς
 και συνάμα απολογητής της φθοράς
 μένω αδιόρθωτος νοσταλγός ενός χαμένου oνείρου.

 Σχεδόν εκτός εαυτού πλέον
 με τριμμένο ρούχο
 ένα ραβδί
 ένα κλωνί από ελιά
 σε παλαι'ι'κά δωμάτια κλεισμένος

 Προσπαθώ να μη λησμονηθώ
 και να μη λησμονήσω
 μα πάλι απ' την αρχή

 Να ξαναρχίσω.


             Απ' το βιβλίο ''χελώνα στο βυθό του κόσμου''  1997


                                                                                                   




Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ-Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ





                                                                Στον  Κώστα  Μανδηλά



   ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

  Αστέρια
  μυστηριακό φεγγάρι
  ο γλυκός ήχος του αυλού
  οι αδερφοί κι οι αδερφές του δάσους
  χορεύουν στη βροχή.
 

  Ζεστό χώμα
  πρωτόγονοι έρωτες
  παιχνίδια στην άκρη της νύχτας
  η σοφή αγνωσία των παιδιών
  γλυκά τραγούδια στο πράσινο ποτάμι
  άνθη του λωτού και της καμέλιας
  στροβίλισμα αρωμάτων
  χαμένοι παραδεισένιοι κόσμοι...

  Ρύθμισε το βήμα σου στον ήλιο
  τρέξε στην καρδιά του ανέμου
  παίξε στα όνειρα της νύχτας
 
  Επαναγεννημένος μες στ' αθώο σου μυαλό.




      ΣΗΜΕΡΑ ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

   Σήμερα ερωτεύθηκα τη νύχτα
   και το τρελό φεγγάρι
   μούκλεψε το πρόσωπο.



      ΔΕ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΑΣ

   Και τώρα ακόμα που οι σκιές ανεβαίνουν
   δε θέλω τον παράδεισό σας. 

   Με τον καιρό
   σιωπηλά αποσύρθηκα
   στον κήπο του μυαλού μου
.



                                                                
 
              Το βιβλίο  μου ''Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ'' εκδόθηκε το 1988

       προς τιμήν του μεγαλύτερου αντεργκράουντ περιοδικού της εποχής εκείνης
                                                               '' ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ''
 
                               




Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ








   Η ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


 Νεκρούπολη
 ξεκοιλιασμένα αυτοκίνητα τέρατα
 θρηνητικά ουρλιαχτά άγριων σκύλων
 ζητιάνοι πεθαίνουν ξαπλωμένοι σ' εφημερίδες
 τηλεορασάνθρωποι σκλάβοι υπνωτικών υποδείξεων.

 Συμμορίες παιδιών περιπλανιούνται στους δρόμους
 μέρες γεμάτες πόνο
 ο φετινός χειμώνας είναι τόσο κρύος
 στις πλατείες οι φονιάδες στήσαν καταυλισμούς
 σκιές γλιστρούν στους τοίχους

 σκουλήκια προχωρούν όρθια στους νέους νεκρούς.

 Οι μαύρες λάμπες του χρόνου
 σβήνουν η μια κοντά στην άλλη
 καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μου.

 Η νύχτα άρρωστη και βρώμικη
 πλάγιασε στη σάπια πόλη
 κι εμείς κοιμόμαστε υπνωτισμένοι
 κλεισμένοι στο ζωολογικό μας κήπο.

 Ελάτε κοντά μου
 υπάρχει μια πόρτα στην άκρη της καρδιάς και του ονείρου
 πρέπει να βρούμε το κλειδί
 Eίναι στο ίδιο μέρος που είμαστε φυλακισμένοι.

 Μαύροι επόπτες
 κρατούν στα χέρια τους
 τις νύχτες μας

 Μα εγώ κρατάω τ' όνειρο

'Ενας δραπέτης της νύχτας
'Ενας τρελός ονειρευτής. 
 


                                       
                                                              1988
                         






                                 



Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΞΟΔΟΣ



          
               

                      Η ΕΞΟΔΟΣ

                                                          
'Ηρθε ο καιρός του μεγάλου ταξιδιού
 Της ηλιοφώτιστης πορείας
 Μακριά απ΄ τ' ανθρώπινα φαντάσματα
 του νεκρού βασιλείου
 Τις σκοτεινές πολιτείες της παραφροσύνης
 Τους τυφλούς άρχοντες των Εθνών
 Τους ''καθ' υπόδειξιν'' πολιτισμούς
 από αόρατους συμβουλάτορες
 Τις απαγορευμένες πόρτες του μυαλού
 Τα κλειδωμένα όνειρα
 Να βρω τα κρυφά μονοπάτια στ' αρχαία δάση.

 Φλεγόμενα οδοφράγματα
 κι αίμα στις λεωφόρους της θλίψης
 Τά όνειρα πνίγονται
 σε ψυχρούς τηλεοπτικούς βυθούς
 Ο ήλιος στον τενεκέ των σκουπιδιών
 κι οι νέοι βάρβαροι στα πάρκα
 και στις τρώγλες σάπιων πόλεων
 Καινούργιο παιχνίδι θανάτου σκηνοθετήθηκε
 Το ξεκολημένο μάτι της Πυραμίδας μας παρακολουθεί. 


 H νύχτα μας εξαντλεί
 η προφύλαξη έγινε απαραίτητη
'Εξω παραμονεύουν οι κυνηγοί
 με τα χιλιάδες μάτια
 που ψάχνουν το μυαλό μας
 Μας απορροφούν ψηλά απ' τα παρατηρητήρια
 συνδεδεμένα με το βαθύ μας ύπνο.

 Είμαστε χρησιμοποιήσιμοι
 Κάποιοι μας αγόρασαν
 πληρώνοντας τους πρωτόγονους Ιδιοκτήτες μας
 με τα ''μπροστοκρίαρα'' μιας λατρείας
 ή ενός Μυστικού Τάγματος.

 Οι ''Κύριοι''
 με το ψυχρό φωτεινό βλέμμα
 κατοικούν στο μυαλό μας
 και μας κατευθύνουν σαν μαριονέτες
 σε μια πέτρινη νύχτα.

 Ο σκοτεινός κλοιός της κόλασης
 κρέμεται πάνω απ' το κουλουριασμένο πλήθος
 Ηχητικά κύματα σπάνε στο πρόσωπό μου
 Δε μπορώ να κλειστώ στο δωμάτιο
 Οι ''αόρατοι'' θόρυβοι θα με σκοτώσουν.

 Φιλόσοφοι χάνονται σε βαριές περγαμηνές
 λεηλατώντας τα σημάδια που νομίζουν ότι ξέρουν
 Γυμνές γυναίκες παίρνουν το μπάνιο τους
 στις αρωματισμένες δεξαμενές των λουτρών
 Κάτω από προστατευτικές τέντες
 Κόσμος στριμώχνεται ν' ακούσει την ορχήστρα
 Χορός, όργια , συνουσίες
 χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια
 Τα όνειρα βαλσαμωμένα σε κέρινα μουσεία
 Κι εμείς να θρηνούμε το θάνατο της Αθωότητας
 Του 'Ερωτα και της Σοφίας.


 Δεν αντέχω τις κλειστές πόρτες
 Τα τραγούδια των πλανόδιων μουσικών γίνανε θρήνοι
 Εδώ σκοτώνουν τους ταξιδιώτες
 και τα χλωμά κορίτσια χορεύουν στεφανωμένα
 με φλογισμένα σύννεφα
 Θύματα υποβολών
 δεν είδαμε ποτέ την αλήθεια που μας αποκαλύφτηκε
 '' Ηρθα να πολεμήσω τον άρχοντα του Κόσμου τούτου''...
 Ακούγονται τα βήματα των υπόγειων αδελφών μας
 Κανείς ποτέ δε μπόρεσε ν' αναγνωρίσει αυτούς 
 τους ταξιδιώτες.

 Επόπτες κρατούν στα χέρια τους τα σκοτάδια
 Μαύρα φορτηγά περνούν όλη τη νύχτα
 Κάποιοι παραμονεύουν στις πόρτες
 Οι παρείσακτοι με τα οπλισμένα χέρια
 έχουν μάτια δολοφόνων
 ''δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα''...
 Μας προετοίμασαν πολύ νωρίς
 γι' αυτή τη ψεύτικη ζωή.

 Οι πόλεις πεθαίνουν
 Κάτω απ' τα μαχαιρωμένα αστέρια
 κι οι πέτρινες γυναίκες
 κυοφορούν τους νέους νεκρούς.

 Σπάστε τον απατηλό καθρέφτη
 τ' ουρανού και της γης
 Δεν αντέχω τη νυχτερινή
 περιπολία των πλανητών
 Θα πω ένα τραγούδι
 Για τον Κόσμο που δε γεννήθηκε ακόμα.

 Η Μεγάλη 'Εξοδος
 Να δρασκελίσω το βαθύ ύπνο
 Ν' αδράξω στα χέρια μου τις εποχές
 και στολισμένος με το χρυσάφι του ήλιου
 με χάντρες στο λαιμό και σκουλαρίκι
 Καβαλάρης του μεσονυχτίου
 Να ταξιδεύω με τον άνεμο
 Ψάχνοντας για τη Λευκή Πριγκίπισσα
 που θα μ' Ελευθερώσει.

 Ανδαλουσιάνος χορευτής
 με αυλούς και κιθάρες
 τυλιγμένος με τη θερμή υπόσχεση της νύχτας
 ακουμπώντας στο βελούδινο όνειρο
 Εγώ ο εραστής των άστρων
 Θα μεθύσω με μυστικό κρασί.

 Ξυπόλητος στις βαθύσκιωτες κοιλάδες
 νιώθω το σφυγμό της μητέρας γης
 ακούω τα τύμπανα στ' αρχαία δάση
 Κι ακολουθώ τά κρυφά μονοπάτια.

 Τα χέρια μου συνιάλα με μυστικό αλφάβητο
 Ανάβω στην έρημο φωτιές
 Καθρεφτίζομαι στο ουράνιο ποτάμι
      Τώρα θα μπω στ' όνειρο.

                     

                             
                                             Απ' το βιβλίο μου ''ΕΞΟΔΟΣ''  1985   







     

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ



                        

 Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣHΣ
                      
                 
               Ο δολοφόνος μπήκε στην πόλη πρωί
                αφού περιπλανήθηκε όλη τη μέρα
                με το καινούργιο του κουστούμι
                και το ματωμένο του μαχαίρι
                από σφαγμένα όνειρα
                το βράδυ επέστρεψε στο λημέρι του.
                  
                Στις οκτώ ακριβώς
                διάβασε το δελτίο ειδήσεων
                είπε για μια σειρά από φόνους
                μπροστά στα υπνωτισμένα μάτια των τηλεθεατών
                και ότι ο δράστης παραμένει ασύλληπτος.

                Ο θάνατος τον κοίταζε
                με το μάτι της κάμερας
               
                χαμογελούσε.
                     

                                             Απ' το βιβλίο μου ''ΕΞΟΔΟΣ΄΄1985
              

         

           
               

 Λημέρι: Το κρησφύγετο,το άντρο δολοφόνων ληστών με ''μηχανές'' και μηχανεύματα  και με το ψυχρό ερπετικό τους βλέμμα, που σκότωναν και σκοτώνουν διαχρονικά το σώμα,τις ψυχές και τα όνειρά μας.

         








Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Μ' ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ








   Μ' ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ


Το απόγευμα κρεμάστηκε σεμνά στους ώμους της
κι αυτή μ' ένα τραγούδι στα μάτια της
χά'ι'δευε τις ώρες που ανέβαιναν
κι άναβαν τ' αστέρια'
Μέχρι πού ήρθε το βράδυ
σκορπίζοντας χιλιάδες ποιήματα.





Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ-στο Γιάννη Αγγελάκα







         ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ
                      
                                στο Γιάννη  Αγγελάκα


   Ονειρεύομαι μια ζωή ουρανό 
   κι ας μ' έκλεισαν στην πέτρα.

   Γητειά
   o ήλιος
   κι όλα τ' άστρα μου'ριξαν.
  
   Ας είναι μαύρο το φως
   δεν κλαίω. 

   Τώρα το φως με πίνει 
   τώρα εγώ το πίνω
   η γέννηση όχι ο θάνατος είναι η απώλεια.

  'Ασε με να είμαι
   άσε με να είμαι ο θεός μου.

   Θα με συγχωρήσω.


  

             [Παραλλαγή παλαιότερου ποιήματος]