Σάββατο 27 Ιουλίου 2013

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ





                  

                       ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ


   Σε είδα να περπατάς ωραίος θαλασσινός  άγιος
   ανάμεσα σε ελιές που μιλούσαν ελληνικά
   και λεγεώνες τζιτζικιών που τραγουδούσαν το καλοκαίρι
   λουσμένος στις ευωδιές του αγέρα. 

   Στεφανωμένος με τις αχτίδες του ήλιου
   ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες   
   και κολώνες δωρικές
   κοιτούσες στα μάτια τις κοπελιές
   που περπατούσαν ξυπόλητες στις αμμουδιές του κόσμου
   επιθυμώντας τη χαμένη λαμπρότητα του σώματος. 

   Μέσα στ' όνειρο
   που έκαιγε ανάμεσά μας
   ενώ μου χαμογελούσες
   σε είδα να υψώνεσαι
   στο ναό τ' ουρανού σου
   για ν' αναστηθείς μέσα σ' αυτόν.


                                       Αγία Τριάδα 4-10-2003
     

           




                          

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

ΠΛΑΣΜΑΤΑ - Ζήσης Οικονόμου


                  
                    ΠΛΑΣΜΑΤΑ
              

Φυσάει νοτιά
το χωριό σε μιαν αυλή, στην αμμουδιά
τζιτζίκια στο περιβόλι, όλοι αφουγκράζονται
καθώς αντηχούν οι αυλοί σιωπηλοί και σημαίνει καμπάνα
εσπερινού παιδιά κυλιόμαστε
στην άχνα του απόβραδου, παιδούλες
παίζουν ακόμα. Γριές και γέροι πιο πέρα
γελούν θαμπά στο δικό τους απόβραδο
οκνηρή θαλπωρή αργίας στιγμή ωκεάνια
του αιώνιου κλέφτης.

Φυσάει νοτιάς από άλλη διάσταση
παιδιά κορίτσια μαζί
κάτω απ’ τις φτερούγες του θεού
στης σκιάς, της κυδωνιάς τα πόδια
γυμνά τα στήθη στα χώματα
χρώματα του ανέσπερου φωτός
και τα σώματα τα λεύτερα από μέριμνα
κύματα σε σπήλαια βράχων τρυπώνουν
κι η σελήνη ωχρή ρουφά συναισθήματα και τρέφεται
ακτινοβολώντας μνήμες και σκηνές.

Άσαρκα στον κόσμο τους τα πλάσματα του ονείρου.

             

                      Μικρό Ανθολόγιο-Επιμέλεια;Κώστας Κρεμμύδας

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΗΣΚΙΩΝ - Ζήσης Οικονόμου


ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΗΣΚΙΩΝ

Απρόσεκτη ψυχή, πού ταξιδεύεις,
κόσμοι-παγίδες διάσπαρτοι παντού.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς θα ξεφύγεις,

Η μήτρα με καρπό της λαμπιρίζει
αισθήματ’ αναβλύζουν πολλά.
Δεν ήξερα μαγνήτης μ’ έχει αρπάξει.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς να ξεφύγω,
δίχτυα των ήσκιων μ’ αιχμαλώτισαν ξανά.

    Απ' το περιοδικό  ''Μανδραγόρας'' τεύχος 42 του 2010

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: Ο ΩΡΟΠΟΙΗΤΗΣ



 ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: 
  Ο ΩΡΟΠΟΙΗΤΗΣ

Καθισμένος στην όχθη του χρόνου
σβήνοντας τη νερένια εικόνα μου
να σταματήσω στη λαμπερή στιγμή
σαν Βούδας στην όχθη του εαυτού του
να εισχωρήσω σ' όλα τα επίπεδα φωτός
σ' όλες τις νύχτες
να γυρίσω τα μέσα έξω
να σκεπαστώ με όλα
φως κι ουσία κι απουσία

μες στη σιωπή

σε μια ιλιγγιώδη ακινησία
σε μια πληρότητα κενή

δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή
δεν τελειώνω μήτε αρχίζω
δεν ξέρω αν υπήρξα ή είμαι ή θα υπάρξω.

Γύρισα εκεί απ' όπου δεν ξεκίνησα
σ' ένα στιγμιαίο κενό.

Ποτέ δεν είμαστε ό,τι είμαστε
τίποτα δεν τελειώνει στον εαυτό του
πορεύομαι ίσια σε μένα που δεν υπάρχω.

Το κενό είναι μέσα μου.

Κυριακή 30 Ιουνίου 2013

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ



Η ΚΑΘΟΔΟΣ  ΤΟΥ  ΠΟΙΗΤΗ



Βηματίζω  μες  στο δωμάτιο

αχνίζει  ζεστή η ανάσα  μου

Τοίχος

Τοίχος

κρύος  της ομιλίας.



Η  φωνή  μου  είναι  εδώ

ειν’ η φωνή μου εκεί



κι εγώ μπορώ να κουβεντιάσω

μόνο με τον εαυτό μου.

Αλλά κι εγώ είμαι ένας άλλος


Προς

τα

      κάτω

προς

      τα

κάτω

πρέπει


          να

               πάω

 να

      πέσω





Να
                                                                               
             χυθώ

  
        μέσα

           στη

                   μαύρη

                           γλώσσα.



Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ



ΤΟ  ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ  ΠΟΙΗΤΗ


Κοιμάμαι χρόνια  σ’ αυτό το σπίτι
Το διάτρητο  από ήχους.
Πολλοί  προσπαθούν  να διασχίσουν τους  τοίχους
να μπούνε  μέσα μου
τους  αποκρούει  η καρδιά μου.
Οι  παφλασμοί τους  φτάνουν μέχρι εδώ
Ταράζουν  συθέμελα το σπίτι.
Ουράνια τόξα δεν υπάρχουν πια
Βήματα που πατούν προσεχτικά  μην ακουστούν
μακρόσυρτοι αναστεναγμοί
λόγια που σέρνονται συρίζοντας
στα καλώδια των τοίχων
μουσκεύουν τα όνειρά μας
τις μέσα όχθες της ψυχής μας.
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα
κάτω από τους  επιδέσμους της ζωής
προσπαθούν για να τους  δουν.
Να  μπορούσα  τουλάχιστον  να σας  κάνω  να νιώσετε
ότι αυτές  οι δονήσεις κάτω  απ’ τα πόδια μας
στοχεύουν  το μυαλό μας.

Ερωτήσεις  που οργισμένα  κάποτε  ξεστόμισα
επιστρέφουν  σαν  γέλια.
Δε  με χτυπούν
περιβάλλουν το  σχήμα  μου με τρόμο.
Τους  αντιστέκομαι.
Θα είναι  εκεί ακόμα  κι  όταν  θα έχω  φύγει.
Κάποτε  πρέπει  να μάθω να σιωπώ οικειοθελώς
επειδή η ύστερη  πράξη  θα γίνεται πάντα  και πάντα.
Κοιμάμαι  στο σπίτι  των υπνοβατών.
Πολλά πρόσωπα  εδώ είναι απελπισμένα
κι άλλα  χαμένα  στα δωμάτια  της  λησμονιάς.
Βαριανασαίνουν
Παλεύουν  να επιστρέψουν
Το  βλέμμα  τους με  προσπερνά.
Κάποια  στιγμή  συναντιόμαστε
κι αλλάζουμε  σπάνιες  ματιές.
Τους  ίσκιους  της ψυχής  μας.


Αυτό  δεν είναι  σπίτι  μα  έχει  κάμαρες  πολλές
βγαίνουν  απ΄το  μεγάλο μας  κενό
και τον πικρό  τον ύπνο
κι από μια θλίψη  ακατανόμαστη.








Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

ΚΟΣΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ - Ζήσης Οικονόμου

ΚΟΣΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Με τα μάτια ορθάνοιχτα και όμως τυφλοί
περιφερόμαστε σ’ αυτή την ανακύκληση
στα βάρη άλλα βάρη προσθέτοντας
γεννήσεις, θάνατοι, ξανά γεννήσεις
μαγνήτης η μνήμη, την ξυπνούν άστρων τροχιές
στις σχέσεις καθημερινότητας.

Μάτια ορθάνοιχτα και όμως τυφλοί
κοπιάζουμε γύρω από είδωλα και λέξεις
τίποτε η ζωή δε μας δίδαξε.
των σκέψεων αιχμάλωτοι και των συναισθημάτων
παγιδευμένοι στο έργο μας
οι πολιτικοί μας στεφανώνει ως αγνώστους στρατιώτες
πτώματα που οι θρησκείες ευλογούν
κουλτούρες εκπορεύουν πτωμαΐνη
επιστήμες οπλίζουν το Έρεβος
στοιχειώδη μας στερούν οικονομίες
εκφυλίζουν οι ευζωϊσμοί
και όμως η Γαία, που έχει νέκρας επίγνωση
μήτρα δεκτική και τροφός κοπαδιών
σε φυσικά, κοινωνικά και παραφυσικά δεσμωτήρια.

Σ’ αυτή την κλίμακα ανόδων και καθόδων του σύμπαντος
σπειροειδή η δυστυχία μας
με τα μάτια ορθάνοιχτα και όμως τυφλοί
σαν τις ψυχές που τις ρουφά η Σελήνη
εκφράζοντας τες μ’ εφιάλτες προς κόσμο-μηδέν,
όταν δεν ευδοκιμούν να επιστρέψουν στο γήινο κύκλο
αν εγκαίρως δεν εξέλθουν απ’ το ρεύμα του υπνώδους ποταμού
προς τους σταυρούς και τις διαμονές
της κοσμικής περιπέτειας.